Απέμεναν έξι δευτερόλεπτα για να ολοκληρωθεί το πρώτο ημίχρονο στα Άνω Λιόσια, όταν ο Τζανάν Μούσα προσπάθησε να βρει διάδρομο προς το καλάθι του Ολυμπιακού. Ο Εμπάι Εντζάι τον περίμενε στη ρακέτα και με ένα εντυπωσιακό κόψιμο έστειλε την προσπάθειά του στον κάλαθο των αχρήστων. Η μπάλα έφτασε στον Μίλερ-ΜακΙντάιρ, ο Σενεγαλέζος έφυγε αμέσως προς την αντίπαλη πλευρά και, πριν προλάβει η Ντουμπάι να οργανώσει την επιστροφή της, βρέθηκε κάτω από το καλάθι για να τελειώσει τον αιφνιδιασμό. Ο φωτεινός πίνακας έγραφε πλέον 57-43 και οι πρωταθλητές Ευρώπης κατευθύνονταν προς τα αποδυτήρια μέσα σε ένα σκηνικό ενθουσιασμού που είχε λείψει από τις τελευταίες εμφανίσεις τους.
Εκείνο το 57 είχε βέβαια μια ιδιαίτερη ιστορία, μια δεύτερη ανάγνωση. Μόλις έξι ημέρες νωρίτερα, απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα, ο Ολυμπιακός είχε χρειαστεί σαράντα βασανιστικά λεπτά για να πετύχει τον ίδιο αριθμό πόντων, σε μια βραδιά όπου οι παίκτες του έμοιαζαν να αναζητούν απεγνωσμένα μια επιθετική διέξοδο που δεν ερχόταν ποτέ. Ακολούθησε η αγχωτική νίκη επί του Αμαρουσίου, με τον Γουόρντ να σώζει την κατάσταση στην τελευταία κατοχή και την καταπόνηση των βασικών να προκαλεί εύλογο προβληματισμό για τη συνέχεια. Κι όμως, την Πέμπτη το βράδυ ο Ολυμπιακός όχι μόνο βρήκε τις λύσεις που του έλειπαν, αλλά τις προσέφερε σχεδόν απλόχερα στους 5.129 θεατές που είδαν μια από τις πιο απολαυστικές εμφανίσεις του.
Η Ντουμπάι, που έφτασε στην Ελλάδα έχοντας ξεπεράσει τους 90 πόντους σε έξι διαδοχικές ευρωπαϊκές αναμετρήσεις, παραδόθηκε με 101-72, έχοντας δεχθεί 88 πόντους πριν ακόμη αρχίσει η τέταρτη περίοδος. Απέναντι σε μια ομάδα γεμάτη ακριβοπληρωμένο ταλέντο και με τον Τσάβι Πασκουάλ στον πάγκο, ο Ολυμπιακός είχε επιστρέψει στο μπάσκετ που τον χαρακτηρίζει, εκείνο όπου η μπάλα ταξιδεύει γρηγορότερα από τους αμυντικούς, το σωστό κόψιμο αξίζει όσο ένα εύστοχο τρίποντο και ο παίκτης που δημιουργεί το πλεονέκτημα δεν χρειάζεται να είναι εκείνος που θα τελειώσει την επίθεση.
Το εξωπραγματικό 103,6% και οι 23 πόντοι που εξηγούν περισσότερα από τους 28 του Φουρνιέ
Το πρώτο στοιχείο που προκαλεί σχεδόν δυσπιστία είναι το 103,6% στο effective field goal percentage του Ολυμπιακού στη δεύτερη περίοδο. Πρόκειται για τον δείκτη που αποτιμά την αποτελεσματικότητα των σουτ, συνυπολογίζοντας την επιπλέον αξία του τριπόντου. Στο συγκεκριμένο δεκάλεπτο οι Ερυθρόλευκοι είχαν 7/9 δίποντα και το εντυπωσιακό (ειδικά για τα φετινά δεδομένα τους) 5/5 τρίποντα, με αποτέλεσμα η σταθμισμένη αποτελεσματικότητα των εκτελέσεών τους να ξεπεράσει το 100%. Το ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν χρειάστηκαν ούτε ένα επιθετικό ριμπάουντ για να φτάσουν στους 32 πόντους. Δεν ανανέωναν τις κατοχές επειδή, πολύ απλά, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπήρχε λόγος να το κάνουν.
Αυτή η παραγωγή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν εξετάσουμε ποιοι την πραγματοποίησαν. Από τους 32 πόντους του δεύτερου δεκαλέπτου, ο Φουρνιέ πέτυχε επτά και ο Βεζένκοφ μόλις δύο, με τους υπόλοιπους 23 να προέρχονται από τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ (9), τον Γουόρντ (5), τον Εντζάι (5) και τον Ταϊρίκ Τζόουνς (4). Την ώρα, λοιπόν, που η Ντουμπάι είχε να αντιμετωπίσει δύο από τους κορυφαίους εκτελεστές της EuroLeague, την πλήγωνε σχεδόν ολόκληρη η υπόλοιπη ομάδα. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ πρόσθεσε τέσσερις ασίστ στο ίδιο διάστημα, αξιοποιώντας τους χώρους που δημιουργούσε η κίνηση των συμπαικτών του και διατηρώντας την επιθετική συνοχή ακόμη κι όταν οι δύο μεγαλύτεροι αστέρες δεν είχαν την μπάλα στα χέρια τους.
Είναι μια διαφορά που αξίζει να σταθεί κανείς περισσότερο απ’ όσο στους εντυπωσιακούς ατομικούς αριθμούς. Στην ήττα από τον Ερυθρό Αστέρα, οι Φουρνιέ και Βεζένκοφ είχαν πετύχει μαζί τους 39 από τους 57 πόντους του Ολυμπιακού, με την υπόλοιπη ομάδα να αδυνατεί να προσφέρει επαρκείς επιθετικές λύσεις. Απέναντι στην Ντουμπάι οι δύο τους σημείωσαν συνολικά 48 από τους 101, χωρίς να χρειαστεί να μονοπωλήσουν τις κατοχές. Όταν οι συμπαίκτες τους μπορούσαν να απειλήσουν με τόσους διαφορετικούς τρόπους, η αντίπαλη άμυνα ήταν υποχρεωμένη να καλύπτει πολύ περισσότερα σημεία του παρκέ, αφήνοντας τελικά ακόμη μεγαλύτερο χώρο και στους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές.
Το αποκορύφωμα ήρθε στο τρίτο δεκάλεπτο, όταν ο Ολυμπιακός είχε 5/6 τρίποντα, ο Φουρνιέ πρόσθεσε άλλους 14 πόντους και η Ντουμπάι κατέρρευσε με επιμέρους 31-13. Στο 30ό λεπτό οι γηπεδούχοι μετρούσαν 23/30 δίποντα και 11/16 τρίποντα, έχοντας φτάσει σε ένα απίθανο 85,9% eFG για τρεις ολόκληρες περιόδους. Τα εννέα άστοχα τρίποντα του τελευταίου δεκαλέπτου, όταν ο αγώνας είχε ουσιαστικά τελειώσει, έριξαν το τελικό ποσοστό στο 44%, αφήνοντας μια στατιστική εικόνα πολύ πιο συγκρατημένη από εκείνη που πραγματικά είχε διαμορφωθεί μέχρι το σημείο που κρίθηκε η αναμέτρηση.
Οι 101 πόντοι που δεν ήρθαν από τον ρυθμό, αλλά από το μυαλό
Θα ήταν εύκολο να αποδώσουμε την επιθετική έκρηξη σε έναν Ολυμπιακό που πάτησε το γκάζι και παρέσυρε τον αντίπαλό του σε ένα παιχνίδι συνεχών επιθέσεων. Οι αριθμοί, ωστόσο, αποκαλύπτουν κάτι διαφορετικό και πολύ πιο ενδιαφέρον. Το παιχνίδι είχε ρυθμό περίπου 68,3 κατοχών, χαμηλότερο από τις 73,7 στις οποίες κινούνταν κατά μέσο όρο οι Ερυθρόλευκοι πριν από την αναμέτρηση. Με άλλα λόγια, δεν χρειάστηκαν περισσότερες επιθέσεις για να φτάσουν σε τριψήφια παραγωγή, αλλά καλύτερη αξιοποίηση εκείνων που είχαν στη διάθεσή τους.
Η αποτελεσματικότητα αυτή αποτυπώθηκε σε ένα εντυπωσιακό offensive rating 148 πόντων ανά 100 κατοχές, ενώ το αντίστοιχο της Ντουμπάι περιορίστηκε στους 105,5. Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η προστασία της μπάλας, με τον Ολυμπιακό να υποπίπτει σε μόλις έξι λάθη και το ποσοστό των χαμένων κατοχών του να πέφτει στο 8,8%, σχεδόν στο μισό του προηγούμενου μέσου όρου του. Όταν μια ομάδα έχει τόση ευστοχία, δεν χαρίζει κατοχές και ταυτόχρονα μοιράζει 20 ασίστ, η αντίπαλη άμυνα βρίσκεται διαρκώς ένα βήμα πίσω, αναγκασμένη να αντιδράσει σε πλεονεκτήματα που έχουν ήδη δημιουργηθεί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός αδιαφόρησε για τον αιφνιδιασμό. Αντιθέτως, πέτυχε 18 πόντους στο ανοιχτό γήπεδο έναντι οκτώ της Ντουμπάι, εκμεταλλευόμενος ιδιαίτερα τις αμυντικές παρεμβάσεις του, ενώ η διαφορά στους πόντους από λάθη αντιπάλου έφτασε στο 23-10. Η ουσία όμως βρίσκεται στη διάκριση ανάμεσα στη βιασύνη και στη γρήγορη απόφαση. Οι παίκτες του Μπαρτζώκα δεν έτρεχαν επειδή αισθάνονταν υποχρεωμένοι να τελειώσουν μια επίθεση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά επειδή αναγνώριζαν τη στιγμή που η αντίπαλη άμυνα βρισκόταν εκτός θέσης. Κι όταν δεν υπήρχε τέτοια ευκαιρία, η μπάλα κυκλοφορούσε μέχρι να εμφανιστεί το κατάλληλο ρήγμα.
Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας παραδέχθηκε μετά την αναμέτρηση ότι οι δύο καλές προπονήσεις της εβδομάδας επέτρεψαν στους παίκτες του να δουλέψουν περισσότερο πάνω στον τρόπο με τον οποίο θέλει να επιτίθεται η ομάδα. Είχε επίσης την ευκαιρία ο Φουρνιέ να προχωρήσει την επάνοδό του από τον τραυματισμό και ο Κόντσαρ να γνωρίσει καλύτερα τους νέους συμπαίκτες του. Δεν μπορεί κανείς να αποδώσει μια τέτοια εμφάνιση αποκλειστικά σε δύο προπονήσεις, όμως η δυνατότητα να δουλέψει μια ομάδα στο γήπεδο, αντί να μετακινείται διαρκώς από αγώνα σε αγώνα, δεν είναι ασήμαντη σε μια τόσο απαιτητική περίοδο.
Ο Φουρνιέ που ξαναβρήκε την απόλαυση και ο Σάσα που έγραψε ιστορία
Ο Εβάν Φουρνιέ έμοιαζε να έχει ξαναβρεί εκείνη τη σπάνια αίσθηση που αποκτά ένας μεγάλος σκόρερ όταν βλέπει τις επιθετικές επιλογές του να λειτουργούν ακριβώς όπως τις έχει σχεδιάσει στο μυαλό του. Δεν ήταν μόνο οι 28 πόντοι με 4/6 δίποντα, 5/7 τρίποντα και 5/6 βολές, ούτε οι πέντε ασίστ και οι 28 μονάδες αξιολόγησης. Ήταν η ευκολία με την οποία άλλαζε ρόλους μέσα στην ίδια επίθεση, από δημιουργός σε εκτελεστής και από απειλή στο ένας εναντίον ενός σε παίκτη που μπορούσε να ανοίξει χώρο για τους υπόλοιπους. Στην πρώτη περίοδο είχε ήδη μοιράσει τρεις ασίστ, βρίσκοντας δύο φορές τον Βεζένκοφ σε θέση εκτέλεσης και μία τον Ταϊρίκ Τζόουνς, ενώ στην τρίτη ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του σκοραρίσματος, με την άμυνα της Ντουμπάι να παρακολουθεί ανήμπορη τα σουτ του να καταλήγουν στο καλάθι.
Η εικόνα του Γάλλου αποτελούσε από μόνη της μια τεράστια αλλαγή σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες, όταν συχνά επιχειρούσε να δημιουργήσει κάτι από σχεδόν ανύπαρκτες προϋποθέσεις. Την Πέμπτη δεν είχε ανάγκη να σηκώσει μόνος του ολόκληρη την επίθεση στους ώμους του. Είχε γύρω του παίκτες που κινούνταν σωστά, χειριστές που έπαιρναν καλύτερες αποφάσεις και ψηλούς που προσέφεραν στόχους μέσα στη ρακέτα. Η ατομική του κλάση παρέμενε η ίδια, αλλά αυτή τη φορά οι συνθήκες στις οποίες εκφραζόταν ήταν πολύ πιο ευνοϊκές, με αποτέλεσμα κάθε νέο καλάθι να ενισχύει την αυτοπεποίθησή του και να ανεβάζει ακόμη περισσότερο τη διάθεση ολόκληρης της ομάδας.
Για τον Σάσα Βεζένκοφ, από την άλλη, η αναμέτρηση απέναντι στην Ντουμπάι θα παραμείνει ξεχωριστή ακόμη κι όταν ξεχαστούν τα περισσότερα στοιχεία του boxscore. Με το πρώτο του καλάθι ο Ελληνοβούλγαρος φόργουορντ ξεπέρασε τους 3.552 πόντους του Βασίλη Σπανούλη και έγινε ο πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού στην ιστορία της EuroLeague, φτάνοντας σε αυτό το ορόσημο σε 251 συμμετοχές αντί των 282 που είχε χρειαστεί ο εμβληματικός προκάτοχός του. Ολοκλήρωσε το ματς με 20 πόντους, 6/6 δίποντα, 2/4 τρίποντα, 26 μονάδες αξιολόγησης και κανένα λάθος σε λιγότερα από 21 λεπτά, προσθέτοντας ακόμη μία σπουδαία εμφάνιση στην πορεία του με τα ερυθρόλευκα.
Υπήρξε, όμως, μια ακολουθία στην τρίτη περίοδο που συμπύκνωσε σχεδόν ολόκληρη την μπασκετική του προσωπικότητα. Με το σκορ στο 75-51, η Ντουμπάι πήρε τρία διαδοχικά επιθετικά ριμπάουντ και επιχείρησε τέσσερα σουτ στην ίδια κατοχή, αλλά δεν κατάφερε να σκοράρει, επειδή στην τελευταία προσπάθεια ο Βεζένκοφ εμφανίστηκε μπροστά στον Μπλόσομγκεϊμ και τον σταμάτησε με τάπα. Ο Μιλουτίνοφ πήρε το αμυντικό ριμπάουντ και, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο ίδιος ο Σάσα ευστόχησε σε τρίποντο από πάσα του Φουρνιέ για το 78-51, μετατρέποντας μια παρατεταμένη αμυντική δοκιμασία σε ένα ακόμη χτύπημα στην ήδη πληγωμένη αυτοπεποίθηση των φιλοξενούμενων.
Αν εκείνη η ενέργεια αποκάλυπτε τη συγκέντρωση και την αντίληψή του, αυτό που ακολούθησε λίγο αργότερα ήταν καθαρή μπασκετική έμπνευση. Με την πλάτη στραμμένη προς το καλάθι και τον Μιλουτίνοφ να κόβει στη ρακέτα, ο Βεζένκοφ σήκωσε την μπάλα πάνω και πίσω από το κεφάλι του, στέλνοντάς την χωρίς να κοιτάξει ακριβώς εκεί όπου την περίμενε ο Σέρβος σέντερ. Το κάρφωμα για το 85-54 ξεσήκωσε την εξέδρα και πρόσφερε μία από τις ομορφότερες φάσεις της βραδιάς, μια συνεργασία που έμοιαζε περισσότερο με συνεννόηση δύο ανθρώπων που γνωρίζονται χρόνια παρά με εκτέλεση μιας προσχεδιασμένης επίθεσης. Ο ίδιος ο Σάσα αστειεύτηκε αργότερα για την ασίστ, παραδεχόμενος ότι τέτοιες πάσες δεν επιχειρεί συχνά και εξηγώντας πως η μακρόχρονη συνεργασία με τον Μιλουτίνοφ επιτρέπει σε ορισμένες κινήσεις να βγαίνουν σχεδόν αυτόματα.
Η βραδιά είχε πια ξεφύγει από τα όρια ενός συνηθισμένου αγώνα κανονικής περιόδου. Ο Βεζένκοφ πανηγύριζε μαζί με τον κόσμο, οι φίλαθλοι στις πρώτες σειρές ζούσαν κάθε όμορφη ενέργεια με ενθουσιασμό και ο Μπαρτζώκας είχε την πολυτέλεια να παρακολουθεί δύο από τους σημαντικότερους παίκτες του να απολαμβάνουν το μπάσκετ χωρίς να χρειάζεται να τους κρατήσει στο παρκέ μέχρι εξαντλήσεως. Μετά τη δυσφορία των προηγούμενων ημερών, αυτή η αλλαγή στην ατμόσφαιρα ήταν σχεδόν εξίσου αισθητή με τη διαφορά στον φωτεινό πίνακα.
Ο Εντζάι, ο Τζόζεφ και οι δύο προσωπικές ιστορίες πίσω από τα χαμόγελα
Αν ο Φουρνιέ και ο Βεζένκοφ είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται πρωταγωνιστές, υπήρχαν δύο ακόμη παίκτες για τους οποίους αυτή η αναμέτρηση είχε ξεχωριστή σημασία. Ο Εμπάι Εντζάι είχε περάσει μια εξαιρετικά δύσκολη προσωπική περίοδο μετά την απώλεια του πατέρα του στις 19 Οκτωβρίου, ενώ ο Κόρι Τζόζεφ αναζητούσε εδώ και καιρό μια εμφάνιση που θα του επέτρεπε να απαντήσει στην αμφισβήτηση γύρω από την προσφορά του. Δεν είναι σωστό να εξηγείται κάθε καλή ή κακή αγωνιστική βραδιά του Εντζάι μέσα από το πένθος του, ούτε να παρουσιάζεται μια εμφάνιση ως οριστική δικαίωση του Τζόζεφ. Είναι όμως ανθρώπινο να αντιλαμβάνεται κανείς γιατί ένα τέτοιο παιχνίδι μπορεί να έχει μεγαλύτερη συναισθηματική αξία για ανθρώπους που κουβαλούν διαφορετικά βάρη.
Ο Σενεγαλέζος έπαιξε με την ενέργεια και την ορμή που τον είχαν κάνει να ξεχωρίσει στις καλύτερες εμφανίσεις του. Οι 11 πόντοι, τα έξι ριμπάουντ, εκ των οποίων τέσσερα επιθετικά, και οι τρεις τάπες σε 19 λεπτά ήταν μια εξαιρετική συγκομιδή, αλλά αυτό που έδινε ζωή στην παρουσία του ήταν η ένταση των κινήσεών του. Πίεζε τις διεκδικήσεις, έτρεχε αμέσως μετά τις αμυντικές του παρεμβάσεις και έμοιαζε αποφασισμένος να μην αφήσει ούτε μία φάση να τελειώσει χωρίς να προσπαθήσει να την επηρεάσει. Τα δύο κοψίματα πάνω στον Μούσα στη δεύτερη περίοδο, με αποκορύφωμα την αλληλουχία που έφερε το 57-43, αποτύπωσαν ιδανικά όσα μπορεί να προσφέρει στην ομάδα, ενώ στην τελευταία περίοδο πρόσθεσε και τρίτη τάπα, αυτή τη φορά στον Καμπενγκέλε, πριν σκοράρει αργότερα τον 101ο πόντο του Ολυμπιακού.
Ο Εντζάι δεν χρειάζεται να γίνει σπουδαίος προσωπικός δημιουργός για να αποκτήσει σημαντικό ρόλο στο παιχνίδι του Μπαρτζώκα. Το μήκος των χεριών του, η αθλητικότητά του, η δυνατότητα να προστατεύει τη ρακέτα ερχόμενος από διαφορετικές θέσεις και η επιμονή του στο επιθετικό ριμπάουντ είναι στοιχεία που προσφέρουν μια άλλη διάσταση στα σχήματα του Ολυμπιακού. Κι αν η παρουσία του δεν μπορεί να κριθεί μόνο από μία αναμέτρηση, η εικόνα του απέναντι στην Ντουμπάι έδωσε μια πολύ ευχάριστη απάντηση στο ερώτημα πόσο μπορεί να βοηθήσει όταν βρίσκεται σε καλή αγωνιστική κατάσταση.
Ο Τζόζεφ, από την πλευρά του, πρόσφερε μια διαφορετική μορφή αποτελεσματικότητας. Με 12 πόντους από 6/7 δίποντα, δύο κλεψίματα και κανένα λάθος σε περίπου 25 λεπτά, δεν προσπάθησε να αποδείξει ότι είναι ένας άλλος παίκτης από αυτόν που γνωρίζουμε. Δεν γέμισε το παιχνίδι με εντυπωσιακές ασίστ, αφού μοίρασε μόλις μία, αλλά επιτέθηκε στους χώρους που υπήρχαν, αξιοποίησε τις διαδρομές προς το καλάθι και διαχειρίστηκε την μπάλα με πολύ μεγαλύτερη προσοχή απ’ όση είχε δείξει στο Μαρούσι, όπου είχε υποπέσει σε τέσσερα λάθη. Η παρουσία του στην άμυνα ήταν επίσης ουσιαστική, με χαρακτηριστικό το κλέψιμο στον Μπέικον στην πρώτη περίοδο, από το οποίο προέκυψε η ασίστ στον Φουρνιέ για το τρίποντο του 11-6.
Το +28 στα λεπτά συμμετοχής του, αν και δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στη δική του παρουσία, συνόδευσε μια από τις πιο ολοκληρωμένες βραδιές του. Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας μίλησε με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τον χαρακτήρα του και την αγάπη του για το μπάσκετ, χωρίς πάντως να κρύψει ότι ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να χρειάζεται περισσότερη δημιουργία στην περιφέρεια. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο συμπέρασμα για τον Τζόζεφ: δεν χρειάζεται να σηκώσει μόνος του ένα βάρος που υπερβαίνει τα φυσικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του, αρκεί να προσφέρει με συνέπεια εκείνα που μπορεί να κάνει καλά.
Η αμυντική παράσταση, το πρόβλημα που δεν εξαφανίστηκε και η πολύτιμη ξεκούραση
Όλη αυτή η επιθετική έκρηξη δεν θα είχε την ίδια αξία αν ο Ολυμπιακός δεν είχε καταφέρει παράλληλα να περιορίσει μια ομάδα που έμπαινε στο γήπεδο με έξι διαδοχικές βραδιές άνω των 90 πόντων. Η Ντουμπάι ξεκίνησε μάλιστα με 3/3 τρίποντα, από Καμπενγκέλε, Μπέικον και Μούσα, αφήνοντας την εντύπωση ότι θα μπορούσε να διατηρήσει την εξαιρετική της παραγωγή. Από εκείνο το σημείο και μέχρι το τέλος, όμως, είχε μόλις 4/20 από την περιφέρεια, με τον Οκόμπο να μένει στους τρεις πόντους, τον Σενγκέλια επίσης στους τρεις και τον Μούσα να τελειώνει με εννέα και συνολικά 3/15 σουτ. Ο Μπέικον βρήκε τρόπους να σημειώσει 20, αλλά οι υπόλοιπες επιθετικές πηγές της ομάδας του Πασκουάλ δεν πρόσφεραν την απαιτούμενη υποστήριξη.
Η τρίτη περίοδος ήταν η πιο χαρακτηριστική αποτύπωση αυτής της αμυντικής κυριαρχίας. Η Ντουμπάι πέτυχε μόλις 13 πόντους με 5/17 σουτ, αναγκασμένη να αναζητά λύσεις σε συνθήκες πολύ δυσκολότερες από εκείνες που είχε συνηθίσει στα προηγούμενα παιχνίδια της. Ο Ολυμπιακός δεν περιορίστηκε να περιμένει τα άστοχα σουτ της, αλλά αξιοποίησε τις παρεμβάσεις του για να κερδίσει κατοχές, να βγει στο ανοιχτό γήπεδο και να αυξήσει ακόμη περισσότερο την πίεση στον αντίπαλο. Ο συνδυασμός των 10 κλεψιμάτων με τις τέσσερις τάπες εξηγεί σε σημαντικό βαθμό γιατί μια ομάδα με τόσο πολλές επιθετικές επιλογές κατέληξε να μοιάζει αποδιοργανωμένη.
Δεν ήταν, πάντως, όλα άψογα στην αμυντική λειτουργία του Ολυμπιακού. Η Ντουμπάι πήρε 16 επιθετικά ριμπάουντ, εξασφαλίζοντας το 44,4% των διαθέσιμων επιθετικών διεκδικήσεων, ένα ποσοστό που επιβεβαιώνει ότι η προστασία του αμυντικού ριμπάουντ εξακολουθεί να αποτελεί ζήτημα. Το παράδοξο είναι ότι οι φιλοξενούμενοι μετέτρεψαν όλες αυτές τις δεύτερες ευκαιρίες σε μόλις εννέα πόντους, λιγότερους από τους έντεκα που σημείωσαν οι Ερυθρόλευκοι από τις δικές τους ανανεωμένες κατοχές. Η χαρακτηριστική επίθεση με τις τρεις διαδοχικές διεκδικήσεις και την τάπα του Βεζένκοφ φανερώνει ακριβώς αυτή την αντίφαση: η Ντουμπάι κέρδιζε επανειλημμένα την μπάλα, χωρίς όμως να μπορεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της προσφερόταν.
Η παρουσία και τα λεπτά των ψηλών δεν επιτρέπουν βιαστικά συμπεράσματα για την αιτία του προβλήματος. Ο Μιλουτίνοφ αγωνίστηκε κάτι περισσότερο από 18 λεπτά, ο Ταϊρίκ Τζόουνς περίπου το ίδιο, ενώ ο Χολ είχε περιορισμένο χρόνο συμμετοχής. Παράλληλα, ο Μπαρτζώκας είχε απέναντί του μια ομάδα που είχε περάσει εννέα ημέρες μακριά από τη βάση της, με ταξίδια και αγωνιστικές υποχρεώσεις, συνθήκη που ο ίδιος αναγνώρισε ως επιβαρυντική για τους φιλοξενούμενους. Η εικόνα της Ντουμπάι δεν μπορεί επομένως να αξιολογηθεί αποκομμένη από αυτό το πλαίσιο, χωρίς πάντως να μειώνεται η αξία των όσων έκανε ο Ολυμπιακός στο γήπεδο.
Υπάρχει, τέλος, ένα κέρδος που δεν έχει την ομορφιά της πάσας του Βεζένκοφ ούτε τη θεαματικότητα των κοψιμάτων του Εντζάι, αλλά μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά σημαντικό στην πορεία της σεζόν. Στο Μαρούσι, οι Φουρνιέ, Βεζένκοφ και Γουόρντ είχαν χρειαστεί συνολικά 103 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα συμμετοχής για να φτάσει ο Ολυμπιακός στη νίκη. Απέναντι στην Ντουμπάι αγωνίστηκαν μαζί περίπου 71 λεπτά, προσφέροντας ακόμη μεγαλύτερη παραγωγή, χωρίς να χρειαστεί να εξαντλήσουν τα αποθέματά τους. Ο Μπαρτζώκας μπόρεσε να μοιράσει τον χρόνο, να προστατεύσει τους βασικούς του και να δώσει περισσότερο χώρο σε παίκτες που αναζητούν ρυθμό, κάτι που οι προηγούμενες αναμετρήσεις δεν του είχαν επιτρέψει.
Η μεγάλη νίκη δεν ακυρώνει τις απουσίες του Μοντέρο, του Ντόρσεϊ και του Παπανικολάου, ούτε αποτελεί εγγύηση ότι ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει να εκτελεί με ανάλογη ευστοχία. Όπως άλλωστε παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Βεζένκοφ μετά το παιχνίδι, η ομάδα δεν ήταν τόσο κακή στις ήττες της ούτε τόσο καλή όσο έδειξε το συγκεκριμένο βράδυ. Η διαφορά, ωστόσο, ήταν αισθητή σε κάτι που δύσκολα χωράει σε στατιστικό πίνακα: στην άνεση με την οποία οι παίκτες του συνεργάζονταν, στην αυτοπεποίθηση με την οποία έπαιρναν αποφάσεις, στη χαρά που προκαλούσε κάθε επιτυχημένη συνεργασία και στον ενθουσιασμό που επέστρεφε από την εξέδρα προς το παρκέ.
Εκείνο το κόψιμο του Εντζάι και ο αιφνιδιασμός που έφερε το 57-43, η ιστορική βραδιά του Σάσα, οι ασίστ και τα μεγάλα σουτ του Φουρνιέ, η τυφλή πάσα στον Μιλουτίνοφ και η αποτελεσματικότητα του Τζόζεφ δεν ήταν απλώς όμορφες στιγμές μιας εύκολης νίκης. Ήταν διαφορετικές εκφράσεις μιας ομάδας που, έπειτα από μέρες έντασης και αγωνιστικής δυσφορίας, μπόρεσε να λειτουργήσει ξανά με τον τρόπο που επιθυμεί ο προπονητής της και να απολαύσει το παιχνίδι της. Κι όταν ο αγώνας είχε πια κριθεί, οι δύο μεγαλύτεροι πρωταγωνιστές μπορούσαν επιτέλους να ξεκουραστούν στον πάγκο, παρακολουθώντας τους συμπαίκτες τους να συνεχίζουν όσα είχαν αρχίσει εκείνοι.
Για έναν Ολυμπιακό που εσχάτως είχε φτάσει να χρειάζεται σχεδόν τα πάντα από τους ίδιους παίκτες, ίσως αυτή να ήταν η πιο ευχάριστη εικόνα ολόκληρης της βραδιάς.
