Η αναζήτηση φοιτητικής στέγης έχει εξελιχθεί σε αγώνα αντοχής για οικογένειες και νέους που καλούνται να σπουδάσουν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Τα ενοίκια ανεβαίνουν, τα διαθέσιμα σπίτια είναι συχνά μικρά και παλιά, ενώ ακόμη και μια γκαρσονιέρα λίγων τετραγωνικών μπορεί να απαιτεί πλέον εκατοντάδες ευρώ τον μήνα.
Σύμφωνα με τον δείκτη τιμών προσφοράς ακινήτων του Spitogatos, οι τιμές των κατοικιών προς ενοικίαση αυξήθηκαν σημαντικά το Γ’ τρίμηνο του 2026 (Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος) σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του προηγούμενου έτους.
- Στην Αττική η αύξηση ανέρχεται σε 5%
- Στη Θεσσαλονίκη σε 5,3%
- Στην υπόλοιπη Ελλάδα σε 3,8%
Οι υψηλότερες τιμές καταγράφονται στα Νότια Προάστια της Αθήνας, με 13,45 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Ακολουθούν ενδεικτικά:
- Αθήνα Κέντρο: 12,22 ευρώ/τ.μ., με ετήσια μεταβολή +6,1%
- Αθήνα Βόρεια Προάστια: 12 ευρώ/τ.μ., με ετήσια μεταβολή +4%
- Πειραιάς: 11 ευρώ/τ.μ., με ετήσια μεταβολή +5,6%
- Θεσσαλονίκη – Δήμος: 10,94 ευρώ/τ.μ., με ετήσια μεταβολή +5%
- Αχαΐα: 9,17 ευρώ/τ.μ., με ετήσια μεταβολή +3%
Στην Αττική, τη μεγαλύτερη ετήσια άνοδο στη μέση ζητούμενη τιμή ενοικίασης φοιτητικής κατοικίας σημείωσε το κέντρο της Αθήνας (+11,7%), ενώ ακολούθησαν ο Ζωγράφος και η Κυψέλη.
Η εικόνα που προκύπτει από τις αγγελίες είναι ενδεικτική της πίεσης που δέχονται οι οικογένειες. Ένα ισόγειο διαμέρισμα 28 τ.μ. στου Γκύζη, κατασκευής του 1975, προσφέρεται προς 350 ευρώ. Στην Κάτω Τούμπα, ένα ακόμη μικρότερο σπίτι, μόλις 25 τ.μ., κοστίζει 380 ευρώ, ενώ για ένα ημιυπόγειο 19 τ.μ. στα Κάτω Ιλίσια ζητούνται 430 ευρώ. Στα Κουντουριώτικα, ένα υπερυψωμένο διαμέρισμα 25 τ.μ. ενοικιάζεται προς 500 ευρώ, ενώ στην Πάτρα πολλές γκαρσονιέρες 20-25 τετραγωνικών μέτρων φτάνουν επίσης τα 450 ευρώ.
Η Καλλιθέα, η Νέα Σμύρνη, το Κουκάκι, ο Ζωγράφος, τα Ιλίσια, το κέντρο του Πειραιά, το Αιγάλεω και το Χαϊδάρι παραμένουν στις πρώτες επιλογές των ενδιαφερομένων. Η αυξημένη ζήτηση, όμως, έχει οδηγήσει πολλούς αναζητούντες σε γειτονικές περιοχές.
«Η Καλλιθέα, η Νέα Σμύρνη, το Κουκάκι, η περιοχή του Ζωγράφου, τα Ιλίσια, το κέντρο του Πειραιά, αλλά και το Αιγάλεω και το Χαϊδάρι, είναι οι περιοχές που έχουν τη μεγαλύτερη ζήτηση κι αυτό συμπαρασύρει και τις τιμές των ενοικίων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, επειδή οι περιοχές αυτές είναι πολύ επιβαρυμένες, η «βεντάλια» των περιοχών έχει ανοίξει. Παρατηρούμε δηλαδή ένα “relocation” όπως το λέμε εμείς, για να μπορέσει ο ενδιαφερόμενος να βρει μια γκαρσονιέρα», δηλώνει ο Ελευθέριος Ποταμιάνος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Μεσιτών Ακινήτων.
Οι επιλογές που απομένουν, όπως εξηγεί, είναι συνήθως παλιά και μικρά ακίνητα, στα οποία τα σημάδια του χρόνου είναι εμφανή. Διαφορετικά, το κόστος γίνεται ακόμη πιο δυσβάσταχτο.
«Για να σας δώσω μια εικόνα, για μη ανακαινισμένα παλιά διαμερίσματα, γκαρσονιέρες δηλαδή 20-30 τετραγωνικών, το ενοίκιο κυμαίνεται στα 350-400 ευρώ. Αν όμως θέλεις να βρεις κάτι το οποίο θα είναι ανακαινισμένο, για μια πιο σύγχρονη διαβίωση ώστε ο φοιτητής να νιώθει ότι ζει σ’ ένα φρέσκο περιβάλλον, τότε τα μισθώματα ανεβαίνουν στα 450-500 ευρώ. Και 600 έχουμε ακούσει.»
Οι αγγελίες που εντοπίσαμε αποτυπώνουν το εύρος των τιμών:
- 480 ευρώ για 25 τ.μ. κατασκευής του 2004, στου Ζωγράφου
- 480 ευρώ για ισόγεια γκαρσονιέρα 20 τ.μ. στο κέντρο του Ρεθύμνου
- 500 ευρώ για 25 τ.μ. κατασκευής του ’72, στου Ζωγράφου
- 550 ευρώ για νεόδμητο 20 τ.μ. στην Αγυιά Πατρών
- 650 ευρώ για ανακαινισμένο διαμέρισμα 30 τ.μ. στα Ιλίσια
- 800 ευρώ για ανακαινισμένο διαμέρισμα 30 τ.μ. στα Ιλίσια
- 800 ευρώ για ημιυπόγεια γκαρσονιέρα 25 τ.μ. του ’70, στον Άγιο Αρτέμιο
Με επαγγελματική διαδρομή που ξεπερνά τις τρεις δεκαετίες, ο Ελευθέριος Ποταμιάνος περιγράφει και τη στάση των ιδιοκτητών, όταν έρχεται η ώρα να καθοριστεί το μίσθωμα.
«Επειδή τα μικρά ακίνητα έχουν τρομερή ζήτηση, τις περισσότερες φορές η στάση των ιδιοκτητών είναι σθεναρά αντίθετη σε ένα συμβουλευτικό ρόλο ο οποίος λέει το εξής: Ότι, ναι, μπορεί να ζητάς 500 ευρώ, το θέμα είναι πότε θα τα πάρεις. Όμως, ο εύλογος αντίλογός τους, είναι ότι υπάρχουν πληθωριστικές πιέσεις, ότι ο απέναντι ιδιοκτήτης ενοικιάζει σε αυτήν την τιμή και είναι μια χαρά ή ότι έχει κάνει μια κοστοβόρα ανακαίνιση, την οποία πρέπει να αποσβέσει.»
Για τους γονείς, το κόστος δεν περιορίζεται στο ενοίκιο. Η Μαρία Κ., μονογονέας και μητέρα φοιτήτριας που σπουδάζει εδώ και τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Ρεθύμνου, θυμάται την πρώτη της κάθοδο στην Κρήτη, με ένα καράβι γεμάτο γονείς και νέους που αναζητούσαν σπίτι.
Στο Ρέθυμνο, όπως περιγράφει, η τουριστική ανάπτυξη έχει κάνει την εύρεση κατοικίας ακόμη δυσκολότερη.
«Εμείς δίνουμε 350 ευρώ ενοίκιο για 30 τετραγωνικά. Εννοείται πως τα κοινόχρηστα, το νερό, το ρεύμα, το σταθερό τηλέφωνο και το διαδίκτυο είναι επιπλέον. Με λίγα λόγια, τα λειτουργικά έξοδα φτάνουν περίπου 550 με 600 ευρώ μηνιαίως. Αν συνυπολογίσουμε το κινητό τηλέφωνο, τη διατροφή-σούπερ μάρκετ, τις απαραίτητες μετακινήσεις για το Πανεπιστήμιο αλλά και κάποιες -ελάχιστες- για να μας επισκεφθεί, καθώς και περιορισμένες εξόδους, η φοίτηση μακριά από το σπίτι μας κοστίζει περίπου 1.200 ευρώ το μήνα. Κι αυτή δεν είναι η μοναδική δυσκολία. Οι περισσότεροι μας ζητούσαν να αφήσουμε το σπίτι τον Μάιο, να μεταφέρουμε τα πράγματα του παιδιού σε αποθήκη και να επιστρέψουμε τον Σεπτέμβριο, καθώς το διαθέτουν για βραχυχρόνια μίσθωση. Έτσι λοιπόν έχουμε αναγκαστεί να βρούμε μια λύση μακριά από το Πανεπιστήμιο».
Η μικρότερη κόρη της κατάφερε τελικά να περάσει σε Πανεπιστήμιο της Αθήνας, όμως ο οικονομικός απολογισμός παραμένει βαρύς. Όπως λέει η Μαρία Κ., οι υπολογισμοί για τα χρόνια των σπουδών δεν σταματούν.
«Τον χρόνο, κατά μέσο όρο, χρειάζονται περίπου 14.400 ευρώ για να σπουδάζει η κόρη μου μακριά από το σπίτι μας. Πολλαπλασιάστε το επί πέντε χρόνια, γιατί τετραετία σπουδών στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχει, θα πρέπει να διαθέσουμε τουλάχιστον 70.000 ευρώ. Πώς; Σκεφτείτε πως πολλές φορές της στέλνω εγώ τρόφιμα από εδώ. Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε πολλές “εκπτώσεις” στη δική μας ζωή, για να τα καταφέρουμε» καταλήγει, μιλώντας στο tanea.gr.
Ανάλογη είναι η καθημερινότητα και για την Άννα, φοιτήτρια Παιδαγωγικών στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από την Αθήνα. Διάβασμα, εργασία, μαγείρεμα και καθαριότητα συνυπάρχουν με τις απαιτήσεις της σχολής, καθώς η οικονομική στήριξη από την οικογένεια δεν επαρκεί.
«Το όλο εγχείρημα είναι πολύ δύσκολο. Τα ενοίκια είναι πολύ ακριβά και τα σπίτια είναι πάρα πολύ μικρά κι εννοείται παλιά. Επίσης σε αυτά, δεν συμπεριλαμβάνονται οι λογαριασμοί. Τουλάχιστον στα περισσότερα. Οπότε μπορεί ένα ενοίκιο να είναι στα 450-500 ευρώ και όλα τα υπόλοιπα να είναι έξτρα. Ρεύμα, νερό, ίντερνετ. Όλοι οι φοιτητές αναγκαζόμαστε να δουλέψουμε, κατευθείαν από το πρώτο έτος των σπουδών μας, καθώς τα έξοδα δεν βγαίνουν. Το κόστος ζωής είναι υψηλό και οι οικογένειές μας μπορούν να μας στηρίξουν μέχρι ενός σημείου. Για να βιοποριστούμε πρέπει και εμείς να συνδράμουμε. Αυτό έχει ως συνέπεια τα μαθήματα της σχολής να μένουν πίσω»
Οι μαρτυρίες γονέων και φοιτητών δεν αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις. Η στεγαστική κρίση, που έγινε πιο έντονη μετά το 2017 και τα χρόνια της μακράς οικονομικής ύφεσης, εξακολουθεί να περιορίζει τις επιλογές και να ανεβάζει το κόστος της φοιτητικής ζωής, μετατρέποντας την εύρεση ενός αξιοπρεπούς σπιτιού σε μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες των σπουδών.
