Η Κρίστα Πάικ, η οποία επέζησε από την εκτέλεσή της με θανατηφόρα ένεση, ζητά από ομοσπονδιακό δικαστήριο να μην επιστρέψει στην προηγούμενη πτέρυγα των φυλακών όπου κρατούνταν. Την ίδια ώρα, δικαστικά έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η 50χρονη φέρεται να πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία ενδέχεται να επηρέασε τη διαδικασία εκτέλεσης.
Η Πάικ έγινε, στα τέλη Σεπτεμβρίου, η πρώτη κρατούμενη σε πτέρυγα θανατοποινιτών που επέζησε από εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση. Η νομική ομάδα της υποστηρίζει ότι είχε προειδοποιήσει για τους πιθανούς κινδύνους δύο μήνες πριν από την αποτυχημένη εκτέλεση.
Σύμφωνα με την προσφυγή, αντίγραφο της οποίας εξασφάλισε το περιοδικό PEOPLE, ο αριθμός των αιμοπεταλίων της ήταν «σημαντικά αυξημένος», εύρημα που πιθανότατα συνδεόταν με μια σπάνια μορφή καρκίνου του αίματος, γνωστή ως μυελοϋπερπλαστική διαταραχή. Οι δικηγόροι της υποστήριξαν ότι η ασθένεια θα μπορούσε να της προκαλέσει «περιττό και πρόσθετο πόνο και ταλαιπωρία, τρόμο και εξευτελισμό».
Στην ίδια προσφυγή γίνεται αναφορά και σε προβλήματα με τις φλέβες της, καθώς και στον κίνδυνο πνευμονικού οιδήματος κατά τη διαδικασία.
«Το πνευμονικό οίδημα δεν είναι απλώς επώδυνο ή δυσάρεστο. Μπορεί να προκαλέσει την αίσθηση ασφυξίας ή πνιγμού, η οποία, σύμφωνα με ειδικούς, προσομοιάζει με την αίσθηση που προκαλείται σκόπιμα μέσω της πρακτικής του εικονικού πνιγμού με νερό (waterboarding), μιας μορφής βασανιστηρίου», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δικαστικό έγγραφο.
Η Πάικ παρέμεινε αναίσθητη σε κρίσιμη κατάσταση για αρκετές ημέρες, έχοντας επιβιώσει από τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης, οι οποίες φέρεται να χορηγήθηκαν με τουλάχιστον 10 βελόνες. Η ανάνηψή της προκάλεσε έκπληξη στους δικηγόρους της, καθώς συνήλθε και άρχισε να μιλά με ολοκληρωμένες προτάσεις.
Η νομική της ομάδα εκτιμούσε ότι στις 5 Οκτωβρίου είχε υποστεί εγκεφαλικό θάνατο και ανέμενε ότι την επόμενη ημέρα θα διακοπτόταν η μηχανική υποστήριξη της ζωής της. Η ίδια εξακολουθεί να υποβάλλεται σε θεραπεία για τα τραύματά της.
Οι δικηγόροι της καταγγέλλουν, ωστόσο, ότι η παραμονή της στο ιατρείο των φυλακών, όπου, όπως αναφέρουν, δεν έχει «ουσιαστική ανθρώπινη επαφή», παραβιάζει τους όρους συμφωνίας που είχε συνάψει το 2024 με το υπουργείο Σωφρονιστικών Υπηρεσιών του Τενεσί.
Με την προσφυγή τους ζητούν από ομοσπονδιακό δικαστή να αποκαταστήσει τις συνθήκες κράτησης που προβλέπονται στη συμφωνία. Βάσει αυτής, η Πάικ θα μπορούσε να εργάζεται, να γευματίζει και να περνά χρόνο με άλλους κρατουμένους, χωρίς ωστόσο να επιστρέψει στην προηγούμενη πτέρυγα.
«Αυτή η νέα απομόνωση, αμέσως μετά την απόπειρα εκτέλεσης και έπειτα από 28 χρόνια σε καθεστώς απομόνωσης, μου προκαλεί σοβαρή ψυχολογική βλάβη και τραύμα», έγραψε η Πάικ στην προσφυγή.
Η ίδια εξέφρασε, επίσης, φόβους για την ασφάλειά της σε περίπτωση επιστροφής στην προηγούμενη πτέρυγα, όπου, όπως ανέφερε, κρατούνται άτομα με ιστορικό επιθέσεων και πειθαρχικών παραπτωμάτων.
«Κατά τη διάρκεια των δύο ετών που έζησα σε αυτή την πτέρυγα, έγινα μάρτυρας πολλών επιθέσεων από κρατουμένους αυξημένης επιτήρησης εναντίον άλλων κρατουμένων και σωφρονιστικών υπαλλήλων. Είδα επίσης αρκετά άτομα να περνούν οξείες ψυχολογικές κρίσεις, ενώ επικρατούσαν συνθήκες σοβαρού κινδύνου.
Με τη σημερινή κατάσταση της υγείας μου, δεν θα μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ή να απομακρυνθώ αν κάποιος άλλος κρατούμενος μου επιτίθετο. Φοβάμαι ότι θα τραυματιστώ σοβαρά αν μεταφερθώ σε αυτή την πτέρυγα όσο είμαι ακόμη τόσο αδύναμη», κατέληξε στην κατάθεσή της.
Η Πάικ είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία της 19χρονης συμμαθήτριάς της, Κολίν Σλέμερ, το 1995. Τότε ήταν 18 ετών και, μαζί με τον σύντροφό της, βασάνισαν τη νεαρή γυναίκα προτού τη μαχαιρώσουν με κοπίδι.
Ενώ βρισκόταν στην πτέρυγα των θανατοποινιτών, η ποινή της επιβαρύνθηκε με επιπλέον 25 χρόνια κάθειρξης, καθώς καταδικάστηκε για απόπειρα δολοφονίας συγκρατούμενής της. Τον Αύγουστο του 2001 είχε επιχειρήσει να τη στραγγαλίσει χρησιμοποιώντας ένα κορδόνι παπουτσιού.
