Σε κρίσιμο παράγοντα για τον σχηματισμό της επόμενης ισραηλινής κυβέρνησης εξελίσσονται τα αραβικά κόμματα, καθώς οι προβολές των αποτελεσμάτων τούς δίνουν συνολικά 18 έδρες στην Κνεσέτ, επίδοση που θα συνιστούσε ιστορικό ρεκόρ για την αραβική εκπροσώπηση.
Η ενισχυμένη παρουσία τους αποδίδεται στην αυξημένη συμμετοχή των Αράβων πολιτών του Ισραήλ, αλλά και στην επιθυμία σημαντικού τμήματος του εκλογικού σώματος να ανατρέψει τον δεξιό κυβερνητικό συνασπισμό του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Στον συνασπισμό συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, στελέχη της ακροδεξιάς, όπως ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ και ο Μπεζαλέλ Σμότριτς.
Παρά την εκλογική άνοδο, πάντως, παραμένει αβέβαιο αν και με ποιον τρόπο θα αξιοποιηθούν οι έδρες των αραβικών κομμάτων. Το μπλοκ του Νετανιάχου προβλέπεται να συγκεντρώσει 50 έδρες, ενώ για την εξασφάλιση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας απαιτούνται 61.
Ο Νετανιάχου έχει αποκλείσει ρητά το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης με τη συμμετοχή αραβικών κομμάτων, γεγονός που περιορίζει τις διαθέσιμες επιλογές για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού.
Στην άλλη πλευρά, το αντιπολιτευτικό μπλοκ υπό τον Γκάντι Άιζενκοτ προβλέπεται να εξασφαλίσει 52 έδρες. Ο ίδιος έχει εκφράσει επιφυλάξεις για το ενδεχόμενο πολιτικής συνεργασίας με τα αραβικά κόμματα, θέτοντας συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Μεταξύ αυτών είναι η αναγνώριση του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους, αλλά και η αποδοχή της θέσης ότι η Χαμάς αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση που πρέπει να διαλυθεί.
Την ίδια ώρα, ωστόσο, η κοινωνική πίεση για συνεργασία φαίνεται να εντείνεται. Σύμφωνα με έρευνα του Κέντρου aChord του Εβραϊκού Πανεπιστημίου, το 61% των ψηφοφόρων του αντιπολιτευτικού μπλοκ επιθυμεί τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Άιζενκοτ με τη συμμετοχή της Ra’am.
Μόλις το 20% τάσσεται υπέρ της προσφυγής σε νέες εκλογές, ενώ το 12% προτιμά μια κυβέρνηση εναλλασσόμενης πρωθυπουργίας με τον Νετανιάχου. Ένα ακόμη 7% επιθυμεί κυβέρνηση με τη συμμετοχή υπερορθόδοξων κομμάτων.
Η αριθμητική της Κνεσέτ φέρνει έτσι τον Άιζενκοτ μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: είτε να επανεξετάσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις και να αναζητήσει στήριξη από τη Ra’am είτε να βρεθεί αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο ενός παρατεταμένου πολιτικού αδιεξόδου.
Τα αραβικά κόμματα αποκτούν, επομένως, αυξημένη διαπραγματευτική ισχύ. Δεν έχει ξεκαθαρίσει, ωστόσο, αν θα επιδιώξουν συμμετοχή στην κυβέρνηση ή αν θα επιλέξουν να στηρίξουν μια συμφωνία παραμένοντας στην αντιπολίτευση.
