Ενενήντα λεπτά μπάσκετ σε τρεις ημέρες, τραυματισμοί, εξαντλημένα κορμιά και μια Μπαρτσελόνα που πήρε 20 επιθετικά ριμπάουντ. Ο Ολυμπιακός επικράτησε με 100-105 στο Παλάου Μπλαουγκράνα, ολοκληρώνοντας ένα ασύλληπτο ισπανικό διήμερο αγώνων με δύο νίκες στην παράταση. Ο THE SPECIALIST εξηγεί πώς μια ομάδα που έμοιαζε να έχει αδειάσει από δυνάμεις βρήκε την ενέργεια, την ποιότητα και τις αποφάσεις για να υπογράψει ακόμη ένα ευρωπαϊκό έπος.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας πέρασε ολόκληρη την παράταση στη Βαρκελώνη χωρίς να πραγματοποιήσει ούτε μία αλλαγή. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ, ο Τζόζεφ, ο Μοντέρο, ο Βεζένκοφ και ο Εντζάι έπαιξαν μαζί και τα πέντε λεπτά, σε ένα σχήμα με τρεις γκαρντ, δύο φόργουορντ και κανέναν καθαρόαιμο σέντερ. Απέναντί τους βρισκόταν μια Μπαρτσελόνα που είχε κυριαρχήσει στα επιθετικά ριμπάουντ και μόλις είχε επιστρέψει από το -14 για να στείλει το παιχνίδι στην παράταση.
Όποιος είχε παρακολουθήσει τις δύο προηγούμενες ώρες, δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή η πεντάδα θα έβρισκε τρόπο να πετύχει 13 πόντους με μόλις έξι σουτ, να περιορίσει τους Καταλανούς στους οκτώ και να χαρίσει στον Ολυμπιακό τη δεύτερη νίκη του σε παράταση μέσα σε τρεις ημέρες.
Οι Ερυθρόλευκοι είχαν φτάσει στη Βαρκελώνη έχοντας ήδη ξοδέψει ένα τεράστιο μέρος των σωματικών και ψυχικών τους αποθεμάτων. Το βράδυ της Δευτέρας είχαν ολοκληρώσει την ιστορική ανατροπή από το -28 στη Βαλένθια, σε έναν αγώνα που χρειάστηκε 45 λεπτά για να αναδείξει νικητή. Ακολούθησαν η μετακίνηση, η περιορισμένη δυνατότητα αποκατάστασης και μια σειρά από προβλήματα που επηρέασαν ολοένα περισσότερο τις επιλογές του προπονητή.
Κι ενώ στη Βαλένθια ο Ολυμπιακός είχε χρειαστεί να αναζητήσει δυνάμεις για να επιστρέψει από μια σχεδόν καταδικαστική διαφορά, στο Παλάου Μπλαουγκράνα τις αναζητούσε για να διατηρήσει όσα είχε κερδίσει με εξαιρετικό μπάσκετ στα πρώτα τριάντα λεπτά. Η κόπωση φαινόταν στις επιστροφές, στη μάχη των ριμπάουντ, στην καθαρότητα των επιθετικών αποφάσεων. Και όταν απέμεναν οκτώ δευτερόλεπτα για τη λήξη της κανονικής διάρκειας, ο Ολυμπιακός είχε φτάσει ένα βήμα από τη νίκη που θα του επέτρεπε επιτέλους να ξεκουραστεί.
Ο Βεζένκοφ ευστόχησε σε δύο βολές για το 89-92. Η Μπαρτσελόνα είχε πλέον μία επίθεση για να σώσει το παιχνίδι της και ο Ολυμπιακός τη δυνατότητα να επιλέξει το φάουλ πριν από την εκτέλεση, αποφεύγοντας το ενδεχόμενο ενός τρίποντου ισοφάρισης. Δεν το έκανε. Ο Τζάστιν Ρόμπινσον βρήκε την ευκαιρία να εκτελέσει πίσω από τα 6,75 μέτρα και ισοφάρισε σε 92-92 με την εκπνοή. Ο Μπαρτζώκας μίλησε αργότερα για αφέλεια, αναγνωρίζοντας ότι η τελευταία άμυνα δεν αντιμετωπίστηκε με τον ενδεδειγμένο τρόπο.
Η επισήμανσή του είχε ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε ένα συνηθισμένο παιχνίδι, πέντε επιπλέον λεπτά αποτελούν μια δύσκολη δοκιμασία. Για τον συγκεκριμένο Ολυμπιακό, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, έμοιαζαν σχεδόν εξοντωτικά.
Το σώμα έστελνε προειδοποιήσεις και η Μπαρτσελόνα τις εκμεταλλευόταν
Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ δεν μπορούσε να αγωνιστεί εξαιτίας του προβλήματος στη μέση που είχε προκύψει στη Βαλένθια. Ο Ντόντα Χολ, ο οποίος είχε προσφέρει σημαντική βοήθεια στη διάρκεια του αγώνα, υπέστη διάστρεμμα στον αριστερό αστράγαλο και περιορίστηκε στα 16:56. Ο Εμπάι Εντζάι αγωνιζόταν με αιμάτωμα στο αριστερό μάτι, ενώ ο Γιαν Μοντέρο κουβαλούσε ήδη πρόβλημα τραυματισμού και αισθάνθηκε νέες ενοχλήσεις.
Στις απουσίες προστέθηκε και εκείνη του Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο οποίος είχε παραμείνει στην Αθήνα λόγω του σοβαρού πειθαρχικού παραπτώματος που ακολούθησε το απαράδεκτο σχόλιό του στο Instagram.
Ο Μπαρτζώκας είχε μπροστά του μια κατάσταση που άλλαζε συνεχώς, με παίκτες οι οποίοι είτε δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν είτε χρειάζονταν ιδιαίτερη διαχείριση. Ο Ταϊρίκ Τζόουνς αγωνίστηκε 18:14, ο Χολ σχεδόν 17 λεπτά και ο Εντζάι χρειάστηκε να προσφέρει 24:10, αναλαμβάνοντας αυξημένες ευθύνες κοντά στο καλάθι παρά το πρόβλημά του.
Η επίδραση αυτών των συνθηκών γίνεται καλύτερα αντιληπτή μέσα από τη μάχη των ριμπάουντ, όπου οι αριθμοί αποκαλύπτουν το μέγεθος της πίεσης που δέχθηκε ο Ολυμπιακός.
Η Μπαρτσελόνα ολοκλήρωσε την αναμέτρηση με 20 επιθετικά ριμπάουντ, ανανεώνοντας το 40,8% των διαθέσιμων διεκδικήσεών της. Οι Καταλανοί πραγματοποίησαν 87 σουτ εντός παιδιάς, έναντι μόλις 68 του Ολυμπιακού. Δεκαεννέα περισσότερες εκτελέσεις για την ομάδα που τελικά έχασε!
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η εξέλιξη του αμυντικού ριμπάουντ στο πέρασμα του χρόνου. Στο πρώτο ημίχρονο οι Ερυθρόλευκοι εξασφάλισαν το 76,5% των διαθέσιμων αμυντικών ριμπάουντ. Στο δεύτερο το ποσοστό τους υποχώρησε στο 46,2%, ενώ στην τελευταία περίοδο κατρακύλησε στο 30%.
Στο τέταρτο δεκάλεπτο ο Ολυμπιακός πήρε μόλις τρία αμυντικά ριμπάουντ, την ώρα που η Μπαρτσελόνα ανανέωσε επτά φορές την επίθεσή της.
Η σημασία αυτής της στατιστικής πτώσης ξεπερνά την απλή απώλεια κατοχών. Όταν μια ομάδα δεν εξασφαλίζει το αμυντικό ριμπάουντ, είναι υποχρεωμένη να συνεχίσει να αμύνεται. Να επιστρέψει ξανά στις σωστές θέσεις, να αντιμετωπίσει νέες συνεργασίες, να πραγματοποιήσει άλλες περιστροφές, να διεκδικήσει πάλι την μπάλα. Για έναν οργανισμό που είχε ήδη επιβαρυνθεί από το προηγούμενο 45λεπτο και είχε χάσει σημαντικές λύσεις στη φροντ λάιν, κάθε επιπλέον αμυντική κατοχή αύξανε τη δυσκολία.
Ο Τζος Νίμπο τελείωσε με πέντε επιθετικά ριμπάουντ, ο Όλεκ Μπαλτσερόφσκι πρόσθεσε τέσσερα και ο Τόσαν Ενβουομάν άλλα τέσσερα. Η Μπαρτσελόνα είχε αρκετά κορμιά για να επιμείνει μέσα στη ρακέτα, ενώ ο Ολυμπιακός προσπαθούσε να διαχειριστεί και τον χρόνο συμμετοχής των διαθέσιμων ψηλών του.
Η κόπωση αποτελεί ισχυρό μέρος της εξήγησης, χωρίς να μπορούμε να της αποδώσουμε μηχανικά κάθε χαμένο ριμπάουντ. Υπήρχε και η ποιότητα των αντίπαλων ψηλών, υπήρχαν οι διαφορετικές συνθέσεις, υπήρχε η πίεση που ασκούσε η Μπαρτσελόνα. Όμως η χρονική σύμπτωση της αμυντικής υποχώρησης με τη φθορά του Ολυμπιακού και τα προβλήματα της ρακέτας του δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Από το σχεδόν τέλειο δεύτερο δεκάλεπτο στην επιθετική ασφυξία
Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η εικόνα δεν υπήρχε από το ξεκίνημα. Ο Ολυμπιακός είχε προλάβει να πραγματοποιήσει ένα από τα πιο αποτελεσματικά επιθετικά του δεκάλεπτα, προσφέροντας ένα εξαιρετικό δείγμα του μπάσκετ που θέλει να παίζει ο Μπαρτζώκας.
Στη δεύτερη περίοδο πέτυχε 31 πόντους με μόλις 16 σουτ. Είχε 8/10 δίποντα, 5/6 τρίποντα, εννέα ασίστ και μόνο δύο λάθη. Όλη αυτή η παραγωγή ήρθε χωρίς ούτε μία εύστοχη βολή, με την αποτελεσματική ευστοχία (eFG%) να φτάνει στο εκπληκτικό 96,9%.
Οι συνεργασίες λειτουργούσαν με σπάνια ακρίβεια. Ο Τζόουνς μοίραζε την μπάλα από θέσεις κοντά στο καλάθι, οι γκαρντ διάβαζαν τις αποστάσεις, ο Εντζάι πρόσφερε λύσεις και ο Βεζένκοφ εκμεταλλευόταν με τη γνωστή του ευφυΐα κάθε κενό που δημιουργούσε η κυκλοφορία.
Ο Κόρι Τζόζεφ, ο οποίος είχε παίξει μόλις 2:38 στη Βαλένθια, ανέλαβε σημαντικότερο ρόλο και ανταποκρίθηκε σε αρκετές από τις απαιτήσεις της αναμέτρησης. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ μπήκε στο παιχνίδι με αυτοπεποίθηση, ευστοχώντας στα δύο πρώτα τρίποντά του και δίνοντας από νωρίς επιθετικές λύσεις.
Το 47-57 του ημιχρόνου αντανακλούσε την εξαιρετική λειτουργία μιας ομάδας που είχε μοιράσει ήδη 14 ασίστ. Η διαφορά έφτασε μέχρι τους 14 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο, όταν ο Βεζένκοφ διαμόρφωσε το 60-74.
Σταδιακά, όμως, η επιθετική συνέχεια χάθηκε. Οι αποφάσεις έγιναν δυσκολότερες, η κίνηση λιγότερο αποτελεσματική, η Μπαρτσελόνα πίεσε περισσότερο και ο Ολυμπιακός αναγκάστηκε να αναζητήσει λύσεις μέσα από κατοχές πολύ διαφορετικές από εκείνες του πρώτου ημιχρόνου.
Η πτώση αποτυπώνεται σε δύο στοιχεία που δύσκολα περνούν απαρατήρητα. Από το 85% eFG του πρώτου ημιχρόνου, ο Ολυμπιακός υποχώρησε στο 37,5% στο δεύτερο. Και από τις 14 ασίστ των πρώτων είκοσι λεπτών έπεσε στις τέσσερις των επόμενων είκοσι. Το τέταρτο δεκάλεπτο ήταν το πιο χαρακτηριστικό: μόλις 15 πόντοι, μία ασίστ και 33,3% eFG%.
Η Μπαρτσελόνα βρήκε την ευκαιρία να επιστρέψει και ο Ολυμπιακός αναγκάστηκε να παλέψει για κάθε καλάθι. Το τρίποντο του Μίλερ-ΜακΙντάιρ για το 83-90 στο 38ο λεπτό είχε τεράστια αξία, όπως και οι δύο βολές του Βεζένκοφ που έδωσαν προβάδισμα τριών πόντων λίγο πριν από το τέλος.
Εκείνη τη στιγμή, η νίκη φαινόταν να έχει πλησιάσει αρκετά. Το τρίποντο του Ρόμπινσον, ωστόσο, έφερε το παιχνίδι ξανά στην αφετηρία, με τον Ολυμπιακό να έχει καταναλώσει πολύ περισσότερη ενέργεια από όση θα ήθελε.
Η πεντάδα χωρίς σέντερ βρήκε όσα είχαν αρχίσει να λείπουν από ολόκληρη την ομάδα
Όταν ο Τάιρις Μάρτιν ευστόχησε σε τρίποντο για το 95-92, 3:47 πριν από το τέλος της παράτασης, η Μπαρτσελόνα είχε πλέον και την ψυχολογική ώθηση ενός αγώνα που είχε καταφέρει να γυρίσει. Οι γηπεδούχοι είχαν εκμεταλλευτεί την έλλειψη ενέργειας του Ολυμπιακού στο τέταρτο δεκάλεπτο και βρίσκονταν μπροστά στο σκορ, σε ένα σημείο όπου κάθε αποτυχημένη επίθεση μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστική.
Η απάντηση ήρθε από τον Εμπάι Εντζάι, ο οποίος ευστόχησε σε τρίποντο για το 95-95, έπειτα από ασίστ του Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Ο Σενεγαλέζος δεν περιορίστηκε εκεί. Με μία βολή έδωσε προβάδισμα στον Ολυμπιακό, λίγο αργότερα έκοψε την προσπάθεια του Μάρτιν και στο 1:52 ολοκλήρωσε κοντά στο καλάθι μια συνεργασία με τον Μοντέρο για το 95-98.
Ήταν μια αλληλουχία ενεργειών που απαιτούσε πολύ περισσότερα από καλή επιθετική διάθεση. Ο Εντζάι χρειαζόταν να καλύπτει τις αμυντικές ανάγκες μιας χαμηλής πεντάδας, να διεκδικεί ριμπάουντ απέναντι σε ψηλότερους αντιπάλους και να δίνει λύσεις στο σκοράρισμα. Τα κατάφερε ενώ αγωνιζόταν με το χτυπημένο του μάτι.
Τη σκυτάλη στη συνέχεια πήρε ο Μοντέρο. Με τρίποντο στο 1:13 έγραψε το 95-101 και με νέα προσωπική ενέργεια, 42 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος, ανέβασε τη διαφορά στους οκτώ πόντους (95-103). Το Παλάου, που πριν από λίγα λεπτά πίστευε ότι η ανατροπή είχε ολοκληρωθεί, παρακολουθούσε τώρα τον Ολυμπιακό να βρίσκει επιθετικές λύσεις με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα.
Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε η παράταση δίνει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στατιστικές αντιθέσεις ολόκληρης της βραδιάς. Ο Ολυμπιακός είχε κλείσει το τέταρτο δεκάλεπτο με 33,3% αποτελεσματική ευστοχία. Στην παράταση έφτασε στο 83,3% eFG, με 4/6 σουτ και 2/2 τρίποντα. Η Μπαρτσελόνα περιορίστηκε σε 3/9 σουτ και υπέπεσε σε δύο λάθη.
Ο Μπαρτζώκας, παρότι δεν είχε χρησιμοποιήσει καθαρόαιμο σέντερ στο τελευταίο πεντάλεπτο, είδε την ομάδα του να διαχειρίζεται καλύτερα τις αποφασιστικές κατοχές και στις δύο πλευρές του γηπέδου.
Το σχήμα με τους τρεις γκαρντ πρόσφερε περισσότερη δυνατότητα χειρισμού της μπάλας και δημιουργίας από διαφορετικά σημεία. Ο Βεζένκοφ διατηρούσε την επιθετική απειλή με την κίνησή του, ο Εντζάι κάλυπτε τις ανάγκες κοντά στο καλάθι και οι Μοντέρο, Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Τζόζεφ μπορούσαν να μοιραστούν τη δημιουργία και τις ευθύνες της περιφερειακής άμυνας.
Η επιτυχία αυτής της πεντάδας δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν τα προβλήματα που είχαν προηγηθεί. Ούτε ότι το μικρό σχήμα αποτελεί αυτομάτως καλύτερη λύση από τη χρησιμοποίηση σέντερ. Στο συγκεκριμένο όμως πεντάλεπτο, απέναντι στον συγκεκριμένο αντίπαλο και με τις δεδομένες αγωνιστικές συνθήκες, λειτούργησε με αξιοθαύμαστη αποτελεσματικότητα.
Και, κυρίως, λειτούργησε χωρίς καμία αλλαγή. Οι πέντε παίκτες που μπήκαν για την παράταση ήταν οι ίδιοι που την ολοκλήρωσαν.
Ο MVP Βεζένκοφ, οι έξι πόντοι του Εντζάι και η απόφαση του Μοντέρο
Ο Σάσα Βεζένκοφ ήταν ο κορυφαίος παίκτης της αναμέτρησης, με 25 πόντους, έξι ριμπάουντ και 38 βαθμούς αξιολόγησης. Είχε 6/7 δίποντα, 1/2 τρίποντα και 10/10 βολές, χωρίς να υποπέσει ούτε σε ένα λάθος. Το ποσοστό πραγματικής ευστοχίας του (TS%) έφτασε στο εξαιρετικά υψηλό 93,3%.
Πρόκειται για μια εμφάνιση σπάνιας επιθετικής οικονομίας. Ο Βεζένκοφ χρειάστηκε μόλις εννέα προσπάθειες εντός παιδιάς για να πετύχει 25 πόντους, κερδίζοντας οκτώ φάουλ και αποτελώντας σταθερή πηγή κινδύνου για την άμυνα της Μπαρτσελόνα. Το αξιοσημείωτο είναι ότι δεν σκόραρε ούτε έναν πόντο στην παράταση.
Οι 13 πόντοι του τελευταίου πενταλέπτου προήλθαν από τρεις συμπαίκτες του: έξι από τον Εντζάι, πέντε από τον Μοντέρο και δύο από τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ.
Ο Ολυμπιακός είχε ανάγκη την εξαιρετική εμφάνιση του Βεζένκοφ για να φτάσει μέχρι εκεί, αλλά η νίκη ολοκληρώθηκε με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο για τη λειτουργία της ομάδας, αφού αναδεικνύει τη δυνατότητα να ανακατανέμονται οι επιθετικές ευθύνες ακόμη και στις πιο πιεστικές συνθήκες.
Ο Εντζάι ολοκλήρωσε τη βραδιά με 17 πόντους, επτά ριμπάουντ, τρεις τάπες και δύο κλεψίματα. Είχε 4/4 δίποντα, 2/3 τρίποντα και 3/4 βολές, με TS% 97%. Στην παράταση έδωσε επιπλέον μια σειρά καθοριστικών ενεργειών που δεν εξαντλούνται στους έξι πόντους του.
Η αξία του ήταν ακόμη μεγαλύτερη λόγω των προβλημάτων στη φροντ λάιν. Με τον Μιλουτίνοφ εκτός και τον Χολ τραυματία, ο Ολυμπιακός χρειαζόταν από τον Σενεγαλέζο αμυντική παρουσία, ικανότητα στις αλλαγές ρόλων, βοήθειες κοντά στο καλάθι και επιθετικές λύσεις. Ανταποκρίθηκε σε όλα αυτά, μετατρέποντας μια εμφάνιση που ήδη ήταν εξαιρετική σε καθοριστική προσωπική συμβολή στο αποτέλεσμα.
Ο Μοντέρο, από την πλευρά του, είχε φτάσει πολύ κοντά στο σημείο όπου θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Ο Μπαρτζώκας αποκάλυψε ότι πέντε λεπτά πριν από τη λήξη της κανονικής διάρκειας ο γιατρός τον ενημέρωσε πως ο Δομινικανός δεν μπορούσε να συνεχίσει. Ο ίδιος ο παίκτης, ωστόσο, επέμεινε ότι ήθελε να βοηθήσει.
Επέστρεψε στο παρκέ με 58 δευτερόλεπτα να απομένουν για το τέλος της κανονικής διάρκειας και αγωνίστηκε μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της παράτασης. Η απόφασή του αποδείχθηκε καθοριστική στην εξέλιξη του αγώνα. Ο Μοντέρο ολοκλήρωσε την εμφάνισή του με 13 πόντους, επτά ασίστ και τρία κλεψίματα, ενώ στο τελευταίο πεντάλεπτο ανέλαβε τις δύο επιθέσεις που ουσιαστικά έκριναν το αποτέλεσμα.
Ούτε ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ μπορεί να περάσει σε δεύτερο πλάνο. Με 17 πόντους, 3/4 τρίποντα και τέσσερις ασίστ, πρόσφερε μια από τις πιο αποτελεσματικές επιθετικές εμφανίσεις του, ενώ οι δύο εύστοχες βολές του στα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα διαμόρφωσαν το 98-105, πριν από το τελευταίο καλάθι της Μπαρτσελόνα.
Υπάρχει μια αξιοσημείωτη στατιστική λεπτομέρεια που συμπληρώνει αυτή την εικόνα: οι δύο ομάδες πέτυχαν ακριβώς τον ίδιο αριθμό διπόντων, 23 η καθεμία. Η Μπαρτσελόνα είχε τρία περισσότερα εύστοχα τρίποντα, κερδίζοντας εννέα πόντους από την περιφέρεια, αλλά ο Ολυμπιακός ευστόχησε σε 20 βολές έναντι μόλις έξι των Καταλανών.
Η διαφορά των 14 πόντων από τη γραμμή υπερκάλυψε τους εννέα επιπλέον πόντους της Μπαρτσελόνα στα τρίποντα, εξηγώντας ακριβώς τη διαφορά των πέντε πόντων στο τελικό σκορ.
Μέσα σε ένα παιχνίδι γεμάτο δεύτερες επιθέσεις για τους γηπεδούχους, ο Ολυμπιακός κατάφερε να αξιοποιήσει καλύτερα τις δικές του ευκαιρίες. Το συνολικό 62,5% eFG έναντι 54% της Μπαρτσελόνα αποτυπώνει την ποιοτική διαφορά στην εκτέλεση, η οποία αποδείχθηκε αρκετή για να αντισταθμίσει το τεράστιο μειονέκτημα των επιπλέον κατοχών.
Και ίσως εκεί βρίσκεται ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της διπλής ισπανικής δοκιμασίας. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάστηκε να επαναλάβει τον τρόπο με τον οποίο νίκησε στη Βαλένθια. Εκεί είχε επιστρέψει από το -28 με διαφορετικούς συσχετισμούς στην άμυνα, στις διεκδικήσεις και στις επιθετικές λύσεις. Στη Βαρκελώνη βρέθηκε αντιμέτωπος με μια ομάδα που πήρε 20 επιθετικά ριμπάουντ, με ένα ρόστερ το οποίο είχε αρχίσει να αποδεκατίζεται και με μια παράταση που προστέθηκε εξαιτίας μιας αφελούς διαχείρισης.
Το γεγονός ότι επικράτησε και στις δύο αναμετρήσεις μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα αποτελεί μια εξαιρετική επίδειξη αγωνιστικής αντοχής και της αυτοπεποίθησης που χαρακτηρίζει μια ομάδα η οποία έχει κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης. Η ποιότητα του Ολυμπιακού του επιτρέπει να βρίσκει λύσεις με διαφορετικά πρόσωπα, αλλά στη Βαρκελώνη χρειάστηκε και κάτι που καμία στατιστική κατηγορία δεν μπορεί να αποτυπώσει πλήρως: η διάθεση των παικτών να συνεχίσουν να προσφέρουν, παρά την εξάντληση και τα προβλήματα που κουβαλούσαν.
Στην τελευταία επίθεση της αναμέτρησης, ο Μπριθουέλα αστόχησε σε τρίποντο. Ο Τάιρις Μάρτιν πήρε το επιθετικό ριμπάουντ και σκόραρε στην εκπνοή, διαμορφώνοντας το τελικό 100-105.
Ήταν το 20ό επιθετικό ριμπάουντ της Μπαρτσελόνα, στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενός αγώνα στον οποίο είχε ανανεώσει ξανά και ξανά σχεδόν τις μισές άστοχες επιθέσεις της. Ο Ολυμπιακός όμως είχε ήδη εξασφαλίσει τη νίκη. Και στο παρκέ βρίσκονταν ακόμη οι ίδιοι πέντε παίκτες που ο Μπαρτζώκας είχε επιλέξει στην αρχή της παράτασης. Εξουθενωμένοι, ακόμη και λαβωμένοι. Αλλά αλύγιστοι και νικητές, ακριβώς όπως αρμόζει σε κάποιον που φοράει το χρυσό σηματάκι της EuroLeague στη φανέλα του…
