Μια προσωπική περιπέτεια υγείας, που μέχρι σήμερα κρατούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αποκάλυψε η Βάσια Κωσταρά, στέλνοντας μέσα από την ανάρτησή της ένα ισχυρό μήνυμα αισιοδοξίας, ευγνωμοσύνης και δύναμης.
Η γνωστή σχεδιάστρια μόδας, με έντονη παρουσία στα social media, μοιράστηκε με τους ακολούθους της στιγμές από τη νοσηλεία της, εξηγώντας πως στις 14 Οκτωβρίου 2021 υποβλήθηκε σε χειρουργείο διάρκειας 11 ωρών, ύστερα από τη διάγνωση ενός σπάνιου όγκου, του παραγαγγλιώματος.
Η συγκεκριμένη ημερομηνία, όπως εξηγεί, είχε ξεχαστεί μέσα στην ένταση της καθημερινότητας. Μια φωτογραφία στο κινητό της, όμως, στάθηκε αφορμή για να θυμηθεί το σημαντικό ορόσημο και όσα ακολούθησαν τα επόμενα πέντε χρόνια.
Η Βάσια Κωσταρά αναφέρει πως ξύπνησε από το πολύωρο χειρουργείο και ενημερώθηκε ότι όλα είχαν εξελιχθεί ομαλά, ενώ δεν χρειάστηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες. Οι γιατροί της τόνισαν πως στάθηκε ιδιαίτερα τυχερή, παρομοιάζοντας την περιπέτειά της με την κατάρρευση ενός ουρανοξύστη από την οποία κάποιος βγαίνει σχεδόν αλώβητος.
Στην ανάρτησή της, η σχεδιάστρια περιγράφει με συγκίνηση τη διαδρομή της και υπενθυμίζει πως τίποτα στη ζωή δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
Χθες, 14 Οκτωβρίου, ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Χωρίς να μπορώ να θυμηθώ γιατί.
Στο γραφείο ο Ηλίας είχε γενέθλια, η Ναταλία έφευγε για να γεννήσει σε έναν μήνα, η Ελένα έφευγε για να παντρευτεί. Τόσες χαρές μαζεμένες. «Όλα τα καλά ξεκινάνε σήμερα», έλεγα. «Να τη βάλουμε στο ημερολόγιο αυτή τη μέρα. Τη 14η Οκτωβρίου».
Σήμερα το πρωί ξύπνησα και το κινητό μου, με αυτή τη φωτογραφία, μου θύμισε γιατί.
Πριν από πέντε χρόνια, στις 14 Οκτωβρίου 2021, ξύπνησα από ένα χειρουργείο έντεκα ωρών και άκουσα ότι όλα είχαν πάει καλά. Γλίτωσα τις χημειοθεραπείες. Γλίτωσα.
Είχα διαγνωστεί με έναν πολύ σπάνιο όγκο, λέγεται παραγαγγλίωμα. Οι γιατροί μού είπαν πόσο τυχερή ήμουν. Μου το περιέγραψαν κάπως έτσι: σαν να ήμουν σε έναν ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη, να κατέρρευσε κι εγώ να βγήκα με μια γρατζουνιά.
Δεν έψαξα ποτέ στο Google να μάθω τι είναι. Ούτε και σήμερα το έχω βάλει στο chat. Εμπιστεύτηκα τους γιατρούς μου και το ένστικτό μου, που μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά.
Εκείνη τη 14η Οκτωβρίου έβρεχε. Έβρεχε πολύ. Κι έτσι, το 14 γίνεται πια το τυχερό μου νούμερο. Και η βροχή, για μένα, σημαίνει τύχη. Ίσως γι’ αυτό, τώρα που έπιασαν οι βροχές, αγαπώ τόσο πολύ αυτές τις μέρες.
Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν πόσο δύσκολη θα ήταν η επόμενη μέρα. Πόσες εξετάσεις, πόσες μαγνητικές, πόσο άγχος και πόσοι φόβοι θα χωρούσαν σε αυτά τα πέντε χρόνια.
Κι όμως, μέσα στη ζωή και στην καθημερινότητα, ξέχασα την ημερομηνία. Μια τόσο σημαντική μέρα για μένα χρειάστηκε μια φωτογραφία για να τη θυμηθώ…
Το πρωί την έστειλα στους δικούς μου ανθρώπους. Και τώρα θέλω να το πω κι εδώ: τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ακόμα κι εμείς που έχουμε περάσει κάποια πράγματα, που έχουμε φοβηθεί, που έχουμε πει «δεν θα το ξεχάσω ποτέ», το ξεχνάμε.
Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε την υγεία μας. Να ξυπνάμε το πρωί. Να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Να ζούμε τις χαρές μας και τις χαρές των ανθρώπων μας.
Γι’ αυτό θέλω να θυμάμαι αυτή τη μέρα. Και μαζί της, όλα όσα έχω λόγο να ευγνωμονώ.
«Ευγνωμοσύνη είναι η λέξη. Και την ξεχνάμε, ρε γαμώτο» όπως είπε και μια φίλη μου σήμερα το πρωί.
Καλημέρα μας.
View this post on Instagram
