Η πολιτική ζωή στη χώρα μοιάζει ολοένα περισσότερο με έναν πίνακα που έμεινε στη μέση. Τα κομμάτια του παζλ έχουν τοποθετηθεί, η συνολική εικόνα όμως δεν σχηματίζεται. Τα ελλείμματα είναι ορατά, χάσκουν σαν τρύπες, κι εμείς κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε ή, ακόμη χειρότερα, στεκόμαστε στο έλασσον και χάνουμε το μείζον.
Ελλειμματικοί ηγέτες, ακόμη πιο ελλειμματικά στελέχη και ένας πολιτικός λόγος που κατρακυλά διαρκώς. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία από πού ξεκινά η ευθύνη. Κάπου πέφτει ο πήχης, ακολουθεί η αντανακλαστική προσαρμογή και η εξίσωση γίνεται προς τα κάτω. Ολοένα και χαμηλότερα, επειδή αυτή η έκπτωση βολεύει τους πάντες. Καλύπτει τα ελλείμματα.
Στον «Κίτρινο φάκελλο», το πιο ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου, μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση, ο συγγραφέας περιγράφει τον Μάνο Τασάκο, έναν διανοούμενο δικηγόρο και συγγραφέα της Αθήνας του Μεσοπολέμου, ως έναν σπουδαίο «homme d’État manqué». Έναν ανεκπλήρωτο, μη ολοκληρωμένο πολιτικό. Όχι ακριβώς αποτυχημένο· ελλειμματικό, θα έλεγα καλύτερα.
Αυτήν ακριβώς την εντύπωση αποκομίζω για την πολιτική και τους πολιτικούς στη χώρα μας, ειδικά το τελευταίο διάστημα. Όλα μοιάζουν να βαίνουν κανονικά, τίποτα όμως δεν είναι πραγματικά ολοκληρωμένο.
Αρκεί μια χοντράδα του Άδωνι Γεωργιάδη για να ξεκινήσει ο γνωστός κύκλος. Θα του επιτεθούν, θα ζητήσει κάποια, όνομα και μη χωριό, «βουλεύτρια» να του αφαιρεθεί ο δημόσιος λόγος, μάλιστα κατά προτροπή της ΕΣΗΕΑ, εκείνος θα ξύσει τα νύχια του και θα επανέλθει με ακόμη μεγαλύτερη χοντράδα. Θα απαντήσει με βρυχηθμούς ο Πολάκης, θα ακολουθήσουν οι οπαδοί και από τις δύο πλευρές και, κάπως έτσι, ο πολιτικός λόγος θα πιάσει πάτο.
Η ουσία θα έχει χαθεί στον δρόμο και στη θέση της θα έχουν μείνει η ατάκα και οι εντυπώσεις που αυτή προκαλεί. Τα κακά παραδείγματα, αντί να απομονώνονται, κανονικοποιούνται και εγκαθίστανται στο πολιτικό λεξιλόγιο. Το ίδιο συνέβη και με τον υφυπουργό Εξωτερικών Χάρη Θεοχάρη. Αυτά τα περί κομμάτων των κακομοίρηδων δεν εκστομίζονται από κυβερνητικά χείλη. Elementary.
Μπορεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου ή ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης να έλεγαν άλλα, πιο αιχμηρά αλλά ουσιαστικά. Δεν θα επέλεγαν, όμως, λέξεις που θα έδιναν σε όλους την ευκαιρία να απαντήσουν με τον τίτλο της ταινίας του Ορέστη Λάσκου «Ο εμίρης κι ο κακομοίρης». Λες και πρόκειται για επιχείρημα.
Αυτό που είπε ο υφυπουργός δεν είναι ούτε ταξικό ούτε τοξικό. Είναι βλακεία. Και στη βλακεία, όπως φαίνεται, θα απαντήσουν με βλακείες.
Από κάτω, το εκλογικό σώμα, ένας διαδικτυακός όχλος στην ουσία, θα χειροκροτεί. Με καμάρι, ακόμη κι αν δεν αντιλαμβάνεται ότι έχει κατεβάσει τον πολιτικό λόγο σε επίπεδο καφενέ, ίσως και χαμηλότερα από το δικό του.
Οπως γράφει ο Καραγάτσης στον «Κίτρινο Φάκελλο», «…Η πλειοψηφία του όχλου δεν δημιουργείται στην τύχη, αλλά με βάση ορισμένες κοινές ομοιότητες των ατόμων που το αποτελούν. Και οι πιο κοινές, οι πιο θεμελιώδεις ομοιότητες είναι η βλακεία και η κακεντρέχεια». Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, όπως δεν θα έπρεπε να αυτοεξαιρεθεί κανείς. Ολοι μας, κάποια στιγμή, έχουμε συντονιστεί και με τη βλακεία και με την κακεντρέχεια.
Μέσα σε αυτό το πολιτικό περιβόλι ήταν σχεδόν αναμενόμενο να ανθίσει, ως αρχηγός κόμματος, η κβαντική Μαρία Καρυστιανού. Μόνο τις δύο τελευταίες ημέρες προεξόφλησε ότι δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη στη δίκη για τα Τέμπη. Ακόμη κι αν το πιστεύει, δεν μπορεί, ως έστω και αυτοαποκαλούμενη πολιτικός, να το διατυπώνει με αυτά τα λόγια.
Παράλληλα, δήλωσε ότι δεν πιστεύει στις δημοσκοπήσεις — αυτό δα έλειπε — και υποστήριξε πως είναι απόλυτα εφικτό η «Ελπίδα (της) για τη Δημοκρατία» να πάρει την εξουσία. Δεν το λέει με αλαζονεία, αλίμονο, παρότι τα γκάλοπ δίνουν στο κόμμα της το συγκλονιστικό ποσοστό του 4% συν κάτι ψιλολοΐδια. Α, ξέχασα: δεν πιστεύει στα γκάλοπ.
