Στο Αρκαλοχώρι, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό, περίπου 700 μαθητές εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ, ενώ το σχολικό κτίριο παραμένει στην ίδια κατάσταση από την ημέρα της καταστροφής, με τα μπάζα να μην έχουν απομακρυνθεί.
Οι υποσχέσεις της πολιτείας για άμεση αποκατάσταση δεν έχουν υλοποιηθεί, την ώρα που η αγωνία στην τοπική κοινωνία εντείνεται. Παράλληλα, πολλές οικογένειες συνεχίζουν να διαμένουν σε οικίσκους ή σε κτίρια που έχουν χαρακτηριστεί επικίνδυνα.
Ο Κώστας Γκαντάτσιος, πρόεδρος του Συλλόγου Σεισμόπληκτων Αρκαλοχωρίου, περιγράφει τις διαστάσεις του προβλήματος: «Έχουμε 400 κτίρια που δεν έχουν κατεδαφιστεί ακόμα. Έχουμε 500 ανθρώπους που μένουν σε οικίσκους, έχουμε πλειστηριασμούς ακινήτων 260 τα τελευταία τρία χρόνια και στο διπλανό δήμο 257 και έχουμε και ανθρώπους που μένουν σε κίτρινα και επικίνδυνα σπίτια. Το σχολείο μας πονάει ιδιαίτερα. Είναι 700 μαθητές σε κοντέινερ, τρία σχολικά συγκροτήματα».
Ο ίδιος συμπληρώνει: «Έχουν ξεκινήσει κάποιες μελέτες, αλλά δεν ξέρω τώρα αυτά γιατί καθυστερούν. Υποτίθεται ότι είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης από τρεις περιπτώσεις, από το σεισμό, από τη λειψυδρία και από τις πλημμύρες του 2019».
Η απουσία επίσημου σχεδιασμού και fast track διαδικασιών από το κράτος αποτελεί βασικό ζήτημα για τους κατοίκους, οι οποίοι ζητούν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και άμεσες παρεμβάσεις.
Ο Στέλιος Κανάκης, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Σεισμόπληκτων της περιοχής, υπογραμμίζει: «Οι συνθήκες είναι απαράδεκτες. Δεν είναι φυσιολογικές συνθήκες για παιδιά, πάνε σε κοντέινερ και νιώθουν υποτιμητικά σε σχέση με τα παιδιά που πάνε σχολείο σε κτίρια».
Από την πλευρά του, ο πρώην πρόεδρος του Συλλόγου επισημαίνει: «Εδώ και πέντε χρόνια, το παιδί που μπαίνει στην πρώτη δημοτικού δεν θα γνωρίσει δημοτικό και γυμνάσιο κανονικό. Μόνο στα κουτιά. Καμία fast track. Εδώ παρακάτω είναι το δημοτικό σχολείο με τα κοντέινερ. Το γυμνάσιο που είναι να κατεδαφιστεί δεν έχει γίνει τίποτα, δεν έχει γίνει τίποτα».
Οι σεισμόπληκτοι ξεκαθαρίζουν πως δεν ζητούν ειδική μεταχείριση, αλλά την αυτονόητη υποχρέωση της πολιτείας απέναντι στους μαθητές και τις οικογένειες της περιοχής: «Δεν είμαστε κατά συνέπεια επαίτες, δεν ζητάμε ελεημοσύνη και οίκτο από κανέναν. Αυτό που ζητάμε είναι το αυτονόητο, να ανταποκριθεί η πολιτεία τουλάχιστον για αυτά τα δύο δημόσια κτίρια, τα οποία είναι τα σχολεία που πάνε τα παιδιά μας».
