Το πρώτο τρόπαιο της σεζόν μπήκε στην τροπαιοθήκη με 194 πόντους μέσα σε δύο ημέρες, αλλά το σημαντικότερο μήνυμα του Super Cup δεν βρίσκεται ούτε στο 93-80 επί της ΑΕΚ ούτε στο 101-96 απέναντι στον ΠΑΟΚ. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ο Ολυμπιακός έφτασε εκεί.
Στον ημιτελικό κατάφερε να σκοράρει 93 πόντους παρότι έκανε 18 λάθη. Στον τελικό διόρθωσε θεαματικά αυτό το κομμάτι, έπεσε στα 8, έφτασε στους 101 χωρίς να χρειαστεί κάποιο εξωπραγματικό βράδυ από τα 6,75 και τελικά επιβίωσε απέναντι σε έναν ΠΑΟΚ που έβαλε 19 τρίποντα.
Το διήμερο, λοιπόν, άφησε δύο διαφορετικές εικόνες. Μία επίθεση που ήδη βρίσκει πολλές διαδρομές προς το καλάθι και μία άμυνα που ακόμη μπορεί να μετατρέψει ένα σχεδόν τελειωμένο παιχνίδι σε θρίλερ.
Ο ημιτελικός έδειξε το ταβάνι και το πρόβλημα
Το 93-80 απέναντι στην ΑΕΚ ήταν ουσιαστικά το πρώτο προειδοποιητικό μήνυμα προς τους αντιπάλους, αλλά και προς τον ίδιο τον Ολυμπιακό. Οι Ερυθρόλευκοι είχαν 24/30 δίποντα, δηλαδή 80%, μαζί με 11/32 τρίποντα και 12/18 βολές. Το eFG% έφτασε περίπου στο 65,3% και το True Shooting στο 66,5%.
Πρακτικά, κάθε φορά που ο Ολυμπιακός κατάφερνε να ολοκληρώσει σωστά την κατοχή, η ΑΕΚ είχε τεράστιο πρόβλημα. Το παράδοξο ήταν ότι αρκετές φορές δεν την ολοκλήρωνε καν: 18 λάθη.
Γι’ αυτό ο ημιτελικός ήταν περισσότερο μια επίδειξη επιθετικού ταλέντου παρά ένα καθαρό παιχνίδι. Ο Μοντέρο είχε 19 πόντους και 5 ασίστ, ο Χολ 19 πόντους και 7 ριμπάουντ, Βεζένκοφ και Ντόρσεϊ από 14. Η παραγωγή ερχόταν από διαφορετικές πηγές, αλλά η κατοχή της μπάλας δεν είχε ακόμη την απαιτούμενη πειθαρχία.
Μία ημέρα αργότερα αυτό άλλαξε. Και εκεί βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη διαφορά ανάμεσα στα δύο παιχνίδια.
101 πόντοι χωρίς τρελό τέμπο: αυτό είναι το ενδιαφέρον
Ο τελικός δεν ήταν ένα παιχνίδι 80 και πλέον κατοχών όπου ο Ολυμπιακός απλώς έτρεξε περισσότερο από τον αντίπαλο. Με μια τυπική εκτίμηση κατοχών, το ματς κινήθηκε περίπου στις 74-75 κατοχές. Οι 101 πόντοι αντιστοιχούν έτσι σε ένα offensive rating της τάξης των 135 πόντων ανά 100 κατοχές.
Γιατί σημαίνει ότι η παραγωγή δεν προέκυψε απλώς από περισσότερο μπάσκετ. Προέκυψε από πολύ αποδοτικό μπάσκετ.
Και μάλιστα σε ένα βράδυ κατά το οποίο ο ΠΑΟΚ σούταρε καλύτερα.
Οι Θεσσαλονικείς τελείωσαν με περίπου 63,4% eFG και 64,4% True Shooting, ενώ ο Ολυμπιακός είχε 56,6% και 61,9% αντίστοιχα. Με άλλα λόγια, αν κοιτάξει κάποιος μόνο την αποτελεσματικότητα των σουτ, ο ΠΑΟΚ είχε το πλεονέκτημα.
Ο Ολυμπιακός έχασε το eFG και κέρδισε τα άλλα τρία
Εδώ βρίσκεται ο αριθμός που εξηγεί τον τελικό. Στα περίφημα Four Factors, ο ΠΑΟΚ πήρε καθαρά το eFG% λόγω των 19 τριπόντων.
Ο Ολυμπιακός όμως πήρε τα υπόλοιπα. Το turnover rate του ήταν περίπου 8,9% έναντι 13,9% του ΠΑΟΚ. Στο offensive rebound rate είχε επίσης μικρό προβάδισμα, περίπου 38,9% έναντι 36,1%. Και κυρίως η διαφορά στο free-throw rate ήταν τεράστια: 45,6% έναντι 25,4%, με 31 βολές του Ολυμπιακού απέναντι στις 17 του ΠΑΟΚ.
Κι αν θέλουμε να το κάνουμε ακόμη πιο απλό, υπάρχει ένας αριθμός που γράφει σχεδόν μόνος του την ιστορία: Ο ΠΑΟΚ πήρε 57 πόντους από τρίποντα. Ο Ολυμπιακός μόλις 27. Αλλά από δίποντα και βολές οι Ερυθρόλευκοι πήραν 74 πόντους, ενώ ο ΠΑΟΚ 39.
Δύο τελείως διαφορετικές επιθέσεις
Το shot profile είναι αποκαλυπτικό. Ο Ολυμπιακός πήρε 44 δίποντα και 24 τρίποντα. Ο ΠΑΟΚ πήρε μόλις 21 δίποντα και 46 τρίποντα. Δηλαδή σχεδόν το 69% όλων των προσπαθειών του εντός πεδιάς ήταν τρίποντα.
Ο Ολυμπιακός δεν προσπάθησε ποτέ να κερδίσει αυτό το παιχνίδι παίζοντας το παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Πήγε προς τα μέσα.
Είχε 42 πόντους στη ρακέτα έναντι 26, 20 πόντους στο transition έναντι 13 και πήγε 31 φορές στη γραμμή.
Η πρώτη εικόνα του τελικού ήταν σχεδόν συμβολική: τα δύο πρώτα καλάθια του Ολυμπιακού ήταν δύο alley-oop καρφώματα του Ντόντα Χολ από δημιουργίες του Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ.
Δεν ήταν απλώς δύο καλάθια. Ήταν η υπενθύμιση του τι θέλει το μπάσκετ του Μπαρτζώκα όταν λειτουργεί σωστά: δημιουργία πλεονεκτήματος νωρίς στην κατοχή, κάθετο spacing από τον ψηλό, μία σωστή απόφαση αντί για πέντε περιττές ντρίμπλες.
Η πρώτη περίοδος έκλεισε με 8 ασίστ και μόλις ένα λάθος. Αυτό είναι πολύ πιο κοντά στην ιδανική εκδοχή του νέου Ολυμπιακού.
101 πόντοι με τους βασικούς γκαρντ στο 3/15
Υπάρχει όμως κι ένας ακόμη αριθμός που ίσως λέει περισσότερα για το βάθος της επίθεσης. Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Ντόρσεϊ, οι δύο starting guards, είχαν μαζί 8 πόντους και 3/15 σουτ.
Παρόλα αυτά, ο Ολυμπιακός έβαλε 101: Αυτό είναι σημαντικό. Γιατί δείχνει ότι η επίθεση δεν είναι αναγκασμένη να περιμένει έναν συγκεκριμένο δημιουργό ή σκόρερ για να λειτουργήσει.
Ο πάγκος έδωσε ακριβώς 50 πόντους. Σχεδόν τους μισούς πόντους της ομάδας. Μοντέρο 20. Φουρνιέ 19. Εντιάι 9. Γουόρντ 2.
Σε βραδιά δηλαδή όπου ο Ντόρσεϊ δεν βρήκε ρυθμό και ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ έμεινε άποντος, η επίθεση όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά ξεπέρασε τους 100.
Μοντέρο: από δημιουργός πλεονεκτήματος σε closer
Ο Γιαν Μοντέρο είχε αφήσει ήδη το αποτύπωμά του στον ημιτελικό και στον τελικό το πήγε ένα βήμα παραπέρα.
20 πόντοι, 5 ασίστ, 9 εύστοχες προσπάθειες εντός πεδιάς και 11 βολές. Το True Shooting του ήταν περίπου 72,3%.
Αλλά ο αριθμός που εξηγεί καλύτερα το παιχνίδι του είναι άλλος: κέρδισε επτά φάουλ.
Ένας γκαρντ που πηγαίνει στη γραμμή περισσότερες φορές απ’ όσες σουτάρει εντός πεδιάς προκαλεί συνεχώς ρήγματα στην άμυνα. Δεν περιμένει απλώς να βγει από ένα pick-and-roll η τέλεια πάσα. Αναγκάζει την άμυνα να αντιδράσει πάνω του.
Και οι πέντε ασίστ του οδήγησαν σε 11 ακόμη πόντους.
Άρα από δικό του σκοράρισμα και τελικές πάσες ο Μοντέρο είχε άμεση συμμετοχή σε 31 πόντους του Ολυμπιακού.
Το σημαντικότερο, όμως, ήρθε όταν το παιχνίδι είχε πλέον φύγει από οποιαδήποτε… κανονική μπασκετική δομή.
Ο ΠΑΟΚ έκανε το 94-93 με 1:10 να απομένει.
Από εκεί και πέρα ο Μοντέρο πήρε το παιχνίδι με drive για το 96-93, κερδισμένο φάουλ και δύο βολές για το 98-93.
Ο ΠΑΟΚ απάντησε με τρίποντο για το 98-96.
Άλλες δύο βολές του Μοντέρο για το 100-96.
Έξι συνεχόμενοι πόντοι του Ολυμπιακού σε λιγότερο από ένα λεπτό, όλοι από τον Μοντέρο.
Αυτό είναι διαφορετικό στοιχείο από την απλή δημιουργία. Είναι shot creation υπό πίεση. Είναι προσωπική απάντηση όταν η επίθεση δεν έχει τον χρόνο ή την ηρεμία να περάσει από όλες τις αρχές της. Και για τον Ολυμπιακό αυτό μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά σημαντικό.
Ο Βεζένκοφ δεν χρειάστηκε να «καταπιεί» την επίθεση
Ο Σάσα Βεζένκοφ έγραψε 25 πόντους και 10 ριμπάουντ, αλλά το εντυπωσιακότερο στοιχείο είναι πόσο οικονομικά έφτασε εκεί: 8/14 σουτ, 7/8 βολές, περίπου 71,3% True Shooting και κανένα λάθος σε 34:23.
Και τα υπόλοιπα νούμερα δείχνουν ξανά γιατί η επιρροή του δεν αποτυπώνεται μόνο στο τρίποντο αλλά στα πέντε επιθετικά ριμπάουντ, τους οκτώ πόντους στον αιφνιδιασμό, τους δέκα στη ρακέτα και τους έξι πόντοι δεύτερης ευκαιρίας.
Ο Βεζένκοφ δεν χρειάστηκε να πάρει 20 σουτ για να βάλει 25. Δεν σταμάτησε την επίθεση για να πάρει κατοχές. Έτρεξε, έκοψε, ακολούθησε τις φάσεις, χτύπησε κενά και βρήκε πόντους πριν προλάβει η άμυνα να οργανωθεί. Ακριβώς η «οικονομία» που κάνει τόσο πολύτιμη την παρουσία του μέσα σε ένα σύστημα με πολλούς δημιουργούς.
Ο Φουρνιέ χωρίς τρίποντο κι αυτό είναι… θετικό
Και ο Εβάν Φουρνιέ είχε ίσως το πιο ενδιαφέρον επιθετικό παιχνίδι του διημέρου: 19 πόντοι με 7/12 σουτ και 5/6 βολές.
Αλλά 0/3 τρίποντα. Δηλαδή έφτασε στους 19 επειδή είχε 7/9 δίποντα.
Δεν περίμενε το περιφερειακό σουτ. Έβαλε την μπάλα στο παρκέ, επιτέθηκε σε closeouts, πήγε στο σώμα της άμυνας και βρήκε τελειώματα μέσα από την κίνηση. Και όταν ο ΠΑΟΚ άρχισε πραγματικά να πλησιάζει, ο Φουρνιέ έδωσε σημαντικές ανάσες: από το 6:04 μέχρι το 2:02 της τελευταίας περιόδου σημείωσε εννέα πόντους, πριν παραδώσει τη σκυτάλη στον Μοντέρο.
Αυτό είναι το είδος της επιθετικής πολυφωνίας που θέλει ο Ολυμπιακός.
Οι ψηλοί έδωσαν 21 πόντους σε 12 σουτ
Χολ και Εντιάι πρόσθεσαν μαζί 21 πόντους, 14 ριμπάουντ και έξι επιθετικά, με συνολικά 9/12 σουτ.
Ο Χολ είχε 12 πόντους, 8 ριμπάουντ και 5/6 σουτ. Το True Shooting του πλησίασε το 82%. Ο Εντιάι είχε 9 πόντους και 6 ριμπάουντ, ενώ στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου σημείωσε τους πρώτους επτά πόντους του Ολυμπιακού: κάρφωμα, λέι απ, νέο κάρφωμα και βολή.
Όσο οι περιφερειακοί δημιουργούν πραγματικό πλεονέκτημα, οι ψηλοί δεν χρειάζονται post-ups και κατοχές για να παράγουν.
Χρειάζονται χώρο και timing. Και αυτός ο Ολυμπιακός αρχίζει να τους τα δίνει.
Το +21 όμως έγινε +1 και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια
Εδώ τελειώνουν τα ωραία. Γιατί ο Ολυμπιακός προηγήθηκε 50-29 με 2:20 για το ημίχρονο. Ο ΠΑΟΚ έκλεισε το πρώτο μέρος με 7-0. Και στο δεύτερο ημίχρονο έβαλε 60 πόντους.
Στο τρίτο δεκάλεπτο είχε 29 και στο τέταρτο 31. Συνολικά μετά την ανάπαυλα σούταρε 12/27 τρίποντα, δηλαδή 44,4%, με eFG περίπου 68,4%. Δεν γίνεται να αγνοηθεί η ακραία ευστοχία.
Αλλά δεν γίνεται και να εξηγηθούν όλα από αυτήν. Ο ΠΑΟΚ πήρε 13 επιθετικά ριμπάουντ και 21 πόντους δεύτερης ευκαιρίας. Δηλαδή ο Ολυμπιακός πολλές φορές έκανε την πρώτη άμυνα και δεν ολοκλήρωνε την κατοχή.
Και υπάρχει ένα ακόμα πιο ανησυχητικό διάστημα.
Στο 5:27 πριν από το τέλος ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά 88-75. Στο 1:10 το σκορ είχε γίνει 94-93: Σε τέσσερα λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, ο ΠΑΟΚ έτρεξε 18-6.
Επιθετικά χάθηκε η καθαρότητα των κατοχών και αμυντικά ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να σταματήσει ούτε το πρώτο σουτ ούτε, σε αρκετές περιπτώσεις, τη δεύτερη ευκαιρία.
Το ότι τελικά είχε τον Μοντέρο για να καθαρίσει το παιχνίδι δεν σημαίνει ότι αυτό το κομμάτι πρέπει να κρυφτεί πίσω από την κούπα.
Το πραγματικό μήνυμα του Super Cup
Ο Ολυμπιακός έβαλε 194 πόντους σε δύο νοκ άουτ παιχνίδια.
Και το έκανε με συνολικά 20/56 τρίποντα, 35,7%.
Δεν χρειάστηκε ένα διήμερο παράλογης ευστοχίας για να βρει αυτή την παραγωγή.
Στον ημιτελικό κέρδισε παρότι πέταξε 18 κατοχές στα λάθη. Στον τελικό κέρδισε παρότι ο αντίπαλος είχε υψηλότερο eFG, έβαλε 19 τρίποντα και σημείωσε 60 πόντους στο δεύτερο ημίχρονο.
Αυτό λέει κάτι για το επιθετικό εύρος της ομάδας.
Ο Βεζένκοφ μπορεί να δημιουργεί πόντους χωρίς να μονοπωλεί κατοχές. Ο Μοντέρο μπορεί να αλλάξει τέμπο και πλέον έδειξε ότι μπορεί να πάρει και το τέλος. Ο Φουρνιέ μπορεί να σκοράρει χωρίς να περιμένει το τρίποντο. Οι ψηλοί τελειώνουν κάθετα. Ο πάγκος έδωσε 50 πόντους. Και όλα αυτά συνέβησαν σε ένα παιχνίδι όπου οι δύο βασικοί γκαρντ είχαν 3/15.
Αυτό είναι το καλό νέο. Το κακό είναι ότι ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δημιουργεί μεγάλες διαφορές ευκολότερα απ’ όσο τις προστατεύει.
Και σε ένα Super Cup μπορεί να έχει τον χρόνο και το ατομικό ταλέντο να διορθώσει το πρόβλημα. Στην EuroLeague, όχι πάντα.
Η κούπα λοιπόν είναι το πρώτο κέρδος. Η πραγματική υπόσχεση, όμως, είναι ότι η επίθεση έχει ήδη περισσότερους δρόμους απ’ όσους είχε χρόνο να δουλέψει.
Και μια τελευταία… απορία για τη διαμαρτυρία
Και επειδή έγινε κουβέντα για τη φάση των τελευταίων δευτερολέπτων, μια μικρή τσαχπινιά επιτρέπεται:
Για ποιο ακριβώς από τα φάουλ του Καλάθη πάνω στον Μοντέρο διαμαρτύρονται οι Θεσσαλονικείς;
Για το τάκλιν; Για το χτύπημα στο χέρι; Ή για το κόλλημα στο σώμα και τον εκτοπισμό του; Γιατί στη συγκεκριμένη φάση το δύσκολο δεν είναι να βρεις επαφή.
Το δύσκολο είναι να διαλέξεις ποια από τις επαφές θέλεις να συζητήσεις.
