Η Ρωσία δεν περιορίζεται πλέον σε μεμονωμένες επιχειρήσεις πίεσης ούτε σε έναν ασαφώς προσδιορισμένο «υβριδικό πόλεμο», αλλά βρίσκεται στη διαδικασία μιας συντονισμένης εκστρατείας εναντίον ευρωπαϊκών στόχων, σύμφωνα με τη νέα ειδική έκθεση του αμερικανικού Institute for the Study of War (ISW), «The Russian Military Campaign Against Europe: Defining the Threat».
Η ανάλυση του ISW σκιαγραφεί μια ιδιαίτερα ανησυχητική εικόνα για την εξέλιξη της αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση, καθώς καταγράφει ένα ευρύ πλέγμα στρατιωτικών και μη στρατιωτικών ενεργειών. Σε αυτό περιλαμβάνονται δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις, επιχειρήσεις εναντίον κρίσιμων υποδομών, παραβιάσεις του εναέριου χώρου, αλλά και αυξημένη δραστηριότητα γύρω από τις θαλάσσιες οδούς και τα υποθαλάσσια καλώδια της Ευρώπης.
Κατά την εκτίμηση του αμερικανικού ινστιτούτου, τα περιστατικά αυτά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως άσχετες μεταξύ τους «προκλήσεις». Αντίθετα, αποτελούν τμήματα μιας ευρύτερης ρωσικής στρατηγικής, η οποία εκτείνεται πολύ πέρα από τα χαρακώματα της Ουκρανίας.
Το ISW αποδίδει στη στρατηγική της Μόσχας πολλαπλούς στόχους: τη φυσική παρεμπόδιση της δυτικής στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, την άσκηση πίεσης στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για τον περιορισμό της στήριξής τους προς το Κίεβο, τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τις δυνατότητες και τις αντιδράσεις του ΝΑΤΟ, καθώς και τη σταδιακή εξοικείωση της Ευρώπης με ολοένα πιο επιθετικές ρωσικές ενέργειες.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η προειδοποίηση ότι το ενδεχόμενο μιας περιορισμένης συμβατικής ρωσικής στρατιωτικής ενέργειας εναντίον κράτους του ΝΑΤΟ μπορεί να εμφανιστεί νωρίτερα από το χρονικό παράθυρο 2028-2030, στο οποίο έχουν προσανατολιστεί αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Το ινστιτούτο διευκρινίζει, πάντως, ότι δεν προβλέπει άμεση μεγάλης κλίμακας ρωσική εισβολή στην Ευρώπη. Επισημαίνει, όμως, πως η Μόσχα θα μπορούσε να επιχειρήσει μια πολύ μικρότερη και ελεγχόμενη στρατιωτική ενέργεια, όχι κατ’ ανάγκη με στόχο την κατάκτηση μεγάλων εδαφών, αλλά προκειμένου να δοκιμάσει την πολιτική συνοχή και τη στρατιωτική αντίδραση της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκεται ακριβώς αυτό το σενάριο: μια ενέργεια αρκετά περιορισμένη ώστε να προκαλέσει αμφιβολίες στις δυτικές πρωτεύουσες για την έκταση της απαιτούμενης απάντησης, αλλά ταυτόχρονα αρκετά σοβαρή ώστε να δοκιμάσει στην πράξη την αξιοπιστία της συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ.
Σε μια τέτοια περίπτωση, το διακύβευμα για τη Ρωσία δεν θα ήταν μόνο στρατιωτικό. Θα ήταν πρωτίστως πολιτικό, καθώς μια κρίση που θα προκαλούσε διχασμό μεταξύ των συμμάχων για το αν πρέπει να ενεργοποιηθεί το άρθρο 5 θα μπορούσε να πλήξει τη συνοχή της Συμμαχίας περισσότερο από οποιοδήποτε περιορισμένο εδαφικό κέρδος.
