Μια μεγάλη συνέντευξη στην ισπανική AS παραχώρησε ο Ντέιβιντ Κάρο, διευθυντής της Octagon Basketball και εκπρόσωπος του Τόμας Γουόκαπ.
Ο Ισπανός ατζέντης αναφέρθηκε στην αγορά και τον τρόπο που κινούνται οι ομάδες σε επίπεδο διαπραγματεύσεων, ξετυλίγοντας το κουβάρι για τη μετακίνηση του Γουόκαπ στην Ντουμπάι μέσα από την οπτική του πελάτη του.
Αναλυτικά όσα είπε:
«Χρειάστηκαν πολλές ώρες δουλειάς και υπήρχε μεγάλη ένταση. Στις διαπραγματεύσεις αυτού του μεγέθους, κάποια στιγμή φτάνεις σε ένα σημείο καμπής. Τότε και οι δύο πλευρές αντιλαμβάνονται ότι δεν πρόκειται να λυθεί το θέμα, ηρεμούν και γίνεται ξεκάθαρο ότι το καλύτερο για όλους είναι να επιτευχθεί συμφωνία. Γιατί ήμασταν αποφασισμένοι να πάμε στα δικαστήρια.
Πράγματι, κατατέθηκε επίσημο αίτημα στο BAT, το διαιτητικό δικαστήριο της FIBA. Η διαδικασία προχώρησε. Αργότερα, όταν επιτεύχθηκε συμφωνία, αποσύρθηκε, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Το πρόβλημα του Γουόκαπ δεν είχε να κάνει με την Dubai BC. Ήταν ένα πρόβλημα που είχε με τον Ολυμπιακό. Βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση επειδή βρισκόταν σε μια ομάδα που δεν είχε κάνει καμία προσπάθεια να τον κρατήσει μακροπρόθεσμα. Δεν του προσέφεραν βελτιωμένους όρους ή κάτι άλλο, παρά όλες τις προσπάθειες να συζητήσουν. Και ο παίκτης αποφάσισε ότι η θητεία του εκεί είχε τελειώσει.
Ήταν ξεκάθαρος ότι δεν επρόκειτο να επιστρέψει. Αυτή η απόφαση υπερίσχυε όλων των υπολοίπων. Άσκησε το νόμιμο δικαίωμά του να λύσει μονομερώς το συμβόλαιό του, γνωρίζοντας φυσικά ότι θα έπρεπε να καταβάλει αποζημίωση, το ύψος της οποίας, αν χρειαζόταν, θα αποφασιζόταν από δικαστήριο. Έκανε αυτό το βήμα επειδή η επιστροφή στον Ολυμπιακό δεν αποτελούσε επιλογή. Τότε άρχισαν να έρχονται οι προτάσεις —τρεις από ομάδες της EuroLeague. Η ομάδα που ενδιαφερόταν περισσότερο για εκείνον ήταν η Dubai BC. Ο ιδιοκτήτης Αμπντουλά Σαΐντ Αλ Ναμπουντά και ο γενικός διευθυντής Ντέγιαν Καμενιάσεβιτς ήταν από την αρχή ανοιχτοί στο να καταλήξουν σε συμφωνία με τον Ολυμπιακό
Στο τέλος είχα έναν παίκτη που η ομάδα δεν είχε κάνει καμία προσπάθεια να κρατήσει, ο οποίος δεν ήθελε να επιστρέψει και είχε λύσει μονομερώς το συμβόλαιό του. Και υπήρχε μια ομάδα πρόθυμη να διαπραγματευτεί με όρους που θα έλυναν το πρόβλημα. Έτσι, επιτεύχθηκε μια οικονομική συμφωνία που ήταν καλή και για τις δύο πλευρές. Η Dubai ήταν ικανοποιημένη, γιατί οικονομικά αποτελεί μια ανερχόμενη δύναμη στην EuroLeague. Και ο παίκτης πήρε αυτό που ήθελε: ένα μακροπρόθεσμο πρότζεκτ, για τα επόμενα χρόνια, με ένα συμβόλαιο που κινείται στο οικονομικό επίπεδο που δικαιούται ένας βασικός παίκτης της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Προφανώς υπήρξαν πολλές διαπραγματεύσεις, μεγάλη ένταση, άυπνες νύχτες… αλλά αυτό είναι μέρος της δουλειάς μας. Η νομική ομάδα της Dubai δούλεψε σκληρά με τον Ολυμπιακό για να ολοκληρωθεί η συμφωνία, η οποία ήταν η μεγαλύτερη μεταγραφή στην ιστορία της EuroLeague. Είμαστε, λοιπόν, πολύ υπερήφανοι γι’ αυτήν. Είναι χαρακτηριστική του ρόλου που πρέπει να έχει η εταιρεία μας: να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των παικτών μας. Ο Γουόκαπ δεν ήθελε να παραμείνει στον Ολυμπιακό και ήθελε τους όρους που πλέον έχει στην Dubai BC.
Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ξοδεύουν σημαντικά περισσότερα χρήματα, όπως και η Εφές… Πρόκειται για ομάδες με τεράστια υπερηφάνεια και ιστορία. Έχουν συνηθίσει κάθε παίκτης να θέλει να πάει εκεί και οι ίδιοι να παίρνουν παίκτες από μικρότερες και μεσαίες ομάδες της EuroLeague. Έχουν συνηθίσει να είναι, ας το πούμε έτσι, οι νταήδες. Πάντα έτσι ήταν: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, είναι φυσιολογικό, είναι μέρος της ζωής. Πόσους παίκτες έχουν πάρει ο Ολυμπιακός ή η Φενέρμπαχτσε από την Μπασκόνια; Και η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης; Είναι μια πυραμίδα. Τώρα η Dubai ή η Χάποελ έχουν τους οικονομικούς πόρους για να ανταγωνιστούν σε αυτό το επίπεδο. Και όσοι έλεγχαν ανέκαθεν την πίτα, μοιράζοντας μεταξύ τους τους καλύτερους παίκτες, δεν το θέλουν αυτό.
Δεν τους αρέσει η ιδέα ότι άλλες ομάδες παίρνουν κομμάτι από την πίτα, ότι ανταγωνίζονται για τους παίκτες τους. Η Dubai ήθελε τον Σιλβέν Φρανσίσκο, ήθελε τον Ζαν Μοντέρο… Τους έκανε προτάσεις, προσπάθησε να τους αποκτήσει και δεν τα κατάφερε. Οι παίκτες επέλεξαν τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Αυτό καταρρίπτει τη θεωρία του χρήματος. Αν ίσχυε αυτό, θα τους είχαν προσφέρει πολύ μεγαλύτερα συμβόλαια και οι παίκτες θα ήταν τώρα στη Dubai. Ο Τσάβι Πασκουάλ προσπάθησε να τους αποκτήσει στην Μπαρτσελόνα και επίσης δεν τα κατάφερε. Και κατέληξαν στις ελληνικές ομάδες.
Προφανώς είναι οικονομικά ελκυστικοί, αλλά δεν πηγαίνουν σε αυτές τις ομάδες μόνο για τα χρήματα. Πηγαίνουν γι’ αυτό, φυσικά, αλλά και επειδή λαμβάνουν μακροπρόθεσμα συμβόλαια, επειδή πρόκειται για ιστορικές ομάδες με νικηφόρα πρότζεκτ, επειδή η Αθήνα είναι μια εκπληκτική πόλη για να ζεις, επειδή έχουν σπουδαίους προπονητές… Είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Η Dubai προσφέρει πολλά, όπως ακριβώς οι ελληνικοί σύλλογοι, η Εφές, η Ρεάλ Μαδρίτης ή η Μπαρτσελόνα. Προσφέρει όμως και πολυετή συμβόλαια, τη δυνατότητα να ταυτιστείς με το πρότζεκτ, πολυτελείς εγκαταστάσεις, ένα αθλητικό πρότζεκτ, μια εντυπωσιακή πόλη, μια ομάδα που θα προσπαθήσει να κερδίσει, έναν κορυφαίο προπονητή όπως ο Τσάβι Πασκουάλ… Αλλά επειδή είναι η Dubai, είναι πολύ εύκολο και απλοϊκό να πεις “τα χρήματα”. Είναι όμως ένα στιβαρό πρότζεκτ που θέλει να ανταγωνιστεί τους κορυφαίους και πρέπει να συνηθίσουμε σε αυτό. Οι καθιερωμένοι γίγαντες συνεχίζουν να αποκτούν μεγάλα ονόματα. Ο Γιαμπουσέλε πήγε στον Παναθηναϊκό και όχι στη Dubai, όπως και ο Φρανσίς, ο Χέις-Ντέιβις…
Επέλεξε να φορέσει αυτή τη φανέλα επειδή αυτό ήταν προς το συμφέρον του. Από την πλευρά των συλλόγων, έτσι γίνεται πάντα, αλλά η δική μου οπτική είναι αυτή του παίκτη. Η δουλειά μου είναι να τον προστατεύω. Είναι καλό να λέμε ότι είναι πολύ αφοσιωμένος, ότι βρίσκεται εδώ πέντε χρόνια, ότι έχει ελληνικό διαβατήριο… Εντάξει, ας το λάβουμε υπόψη. Είναι πρωταθλητής EuroLeague και πρωταθλητής Ελλάδας και βασικός παίκτης. Ας το λάβουμε υπόψη.
Πάντα μιλάμε για τον παίκτη που είναι προδότης, που αφήνει μια ομάδα για τα χρήματα… Αλλά τι κάνει αυτή η ομάδα για τον παίκτη; Τι όρους του προσφέρει; Πόσο διαρκεί το συμβόλαιο; Τι μέλλον έχει ο σύλλογος για εκείνον και την οικογένειά του; Με δεδομένη όλη την αφοσίωσή του, το διαβατήριό του, τα χρόνια που βρίσκεται εκεί… πρέπει να αποδεχθεί ότι δεν θα του ανανεώσουν το συμβόλαιο αφού έχει κατακτήσει την EuroLeague και το πρωτάθλημα; Έχει έναν χρόνο ακόμη σε ένα συμβόλαιο με όρους με τους οποίους δεν αισθάνεται άνετα… και αυτό είναι όλο;
Τον κατηγορούν. Ο σύλλογος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αν θα επεκτείνει ή θα βελτιώσει το συμβόλαιο ενός παίκτη, αν αποτελεί μέρος των μελλοντικών του πλάνων ή αν απλώς θα δει τι θα συμβεί όταν απομένει ένας χρόνος. Ο σύλλογος έχει αυτό το δικαίωμα… αλλά το ίδιο έχει και ο παίκτης. Έχει το δικαίωμα να παλέψει για την κατάστασή του, να πει ότι προτιμά να πάει κάπου όπου δεν θα ζει με την αβεβαιότητα, επειδή του προσφέρουν τριετές συμβόλαιο και μπορεί να αποτελέσει μέρος ενός νέου πρότζεκτ.
Έχεις έναν χρόνο συμβόλαιο, αγωνίζεσαι και μπορεί να τραυματιστείς. Και μετά τι γίνεται; Είσαι ελεύθερος και πρέπει να βγεις στην αγορά τραυματίας. Τι κάνουμε τότε; Ο κόσμος δεν το σκέφτεται. Είναι εύκολο να πεις ότι ο παίκτης είναι προδότης επειδή θέλει να φύγει ενώ έχει συμβόλαιο. Λοιπόν… υπάρχουν λόγοι για τους οποίους ενεργεί έτσι. Η αφοσίωση πρέπει να είναι αμφίδρομη».
