Ο Νίκος Καλογερόπουλος, μια από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης των δεκαετιών του ’80 και του ’90, έφυγε σε ηλικία 74 ετών. Τα τελευταία χρόνια έδινε μάχη με τον καρκίνο και, όπως έγινε γνωστό, απεβίωσε σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας.
Με χαρακτηριστική φυσιογνωμία και έναν ιδιαίτερο τρόπο ερμηνείας που τον έκανε αμέσως αναγνωρίσιμο, ο Καλογερόπουλος πέρασε από το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ενώ αργότερα ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία, το σενάριο, την ποίηση και το τραγούδι.
Από τα Φιλιατρά στην τέχνη
Γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά της Μεσσηνίας. Η επαφή του με την υποκριτική ξεκίνησε στις σχολές θεάτρου Κωστή Μιχαηλίδη, Βεάκη και Αθηνών στην Αθήνα, όπου σπούδασε και διαμόρφωσε το θεατρικό του υπόβαθρο.
Η τηλεόραση μπήκε νωρίς στην καριέρα του: εμφανίστηκε στη μεταφορά του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και στη συνέχεια σε σειρές όπως «Ο φωτογράφος του χωριού», «Οι παραστρατημένοι» και «Μεθυσμένη Πολιτεία». Παράλληλα έπαιξε στο θέατρο, πριν στραφεί ολοένα περισσότερο στον κινηματογράφο, όπου ήρθαν οι ρόλοι που τον καθιέρωσαν.
Κινηματογραφικές στιγμές και διακρίσεις
Το 1981 η συμμετοχή του στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού αποτέλεσε σημείο-κλειδί στην πορεία του. Η ταινία, με πρωταγωνιστές μεταξύ άλλων τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Κώστα Τσάκωνα, αναδείχθηκε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές πολιτικές σάτιρες της εποχής και η ερμηνεία του Καλογερόπουλου αναγνωρίστηκε από την κριτική.
Ακολούθησαν εμφανίσεις σε ταινίες όπως η «Άρπα Colla» και το «Ρεμπέτικο» (1983) σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη, όπου και πάλι η παρουσία του ξεχώρισε σε φεστιβαλικές διοργανώσεις. Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε με τη «Λούφα και Παραλλαγή» (1984) του Νίκου Περάκη: ο ρόλος του στρατιώτη Γιάννη Παπαδόπουλου τον καθιέρωσε στο ευρύ κοινό και του απέφερε σημαντική διάκριση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία, με το σατιρικό και ανατρεπτικό της ύφος, διατήρησε την ξεχωριστή θέση της στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, ενώ ο ηθοποιός ταυτίστηκε με μια γενιά που έφερε νέο τρόπο αφήγησης στη μεγάλη οθόνη.
Στην πορεία του συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Νίκος Περάκης, ο Θόδωρος Μαραγκός, ο Κώστας Φέρρης και ο Νίκος Ζαπατίνας.
Τηλεόραση, σκηνοθεσία και συνεργασίες
Παράλληλα με τον κινηματογράφο, ο Καλογερόπουλος διατήρησε έντονη παρουσία στην τηλεόραση, με σειρές όπως «Χαίρε Τάσο Καρατάσο», «Όλη η δόξα, όλη η χάρη», «Ερασιτέχνης άνθρωπος» και την αγαπημένη στο κοινό κωμωδία «Κάμπινγκ», που προβλήθηκε από την ΕΡΤ στα τέλη της δεκαετίας του ’80.
Δεν περιορίστηκε στην υποκριτική· πέρασε και πίσω από την κάμερα ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος και συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως ο Γιώργος Κιμούλης, ο Ηλίας Λογοθέτης και ο Αντώνης Καφετζόπουλος.
Το «Τρενοτεχνείο» και η επιστροφή στη Μεσσηνία
Τα τελευταία χρόνια μεγάλο μέρος της δημιουργικής του δραστηριότητας ήταν συνδεδεμένο με τη Μεσσηνία. Στην Κυπαρισσία δημιούργησε μαζί με φίλους και συνεργάτες το «Τρενοτεχνείο», μετατρέποντας έναν χώρο συνδεδεμένο με τον σιδηρόδρομο σε πνεύμονα πολιτισμού. Στο «Τρενοτεχνείο» φιλοξενήθηκαν παραστάσεις, εκδηλώσεις και γνωστά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, καθώς ο ίδιος είχε επενδύσει προσωπικά στη δημιουργία και λειτουργία του.
Τον Δεκέμβριο του 2024 ο χώρος είχε βρεθεί στο επίκεντρο της επικαιρότητας όταν άγνωστοι προκάλεσαν εκτεταμένες φθορές στις εγκαταστάσεις, γεγονός που είχε συγκλονίσει τον Καλογερόπουλο, ο οποίος είχε εμφανιστεί ιδιαίτερα φορτισμένος από την καταστροφή ενός εγχειρήματος στο οποίο είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής και της δημιουργικότητάς του.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος άφησε πίσω του μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική πορεία: ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός. Πάνω απ’ όλα, όμως, παρέδωσε στο κοινό μια σειρά ρόλων που συνδέθηκαν με μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο του ελληνικού σινεμά και συνέχισαν να συναντούν κοινό πολύ μετά την πρώτη προβολή των έργων στα οποία συμμετείχε.
