Όσοι είναι εξοικειωμένοι με τη Φόρμουλα 1 θα έχουν ακούσει σίγουρα τον όρο silly season. Η χαζούλικη/γελοία περίοδος δηλαδή αν αποδώσουμε τη φράση στα ελληνικά, κατά την οποία τα ΜΜΕ οργιάζουν αναφέροντας πληροφορίες και φήμες που συχνά δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα.
Η φράση silly season χρησιμοποιείται στη Βρετανία ακριβώς με την έννοια που έχει και σήμερα πολύ πριν υπάρξει η αυτοκίνηση, όμως ειδικά στον αθλητισμό θα βρίσκει πάντα εφαρμογή. Ακόμα πιο ειδικά στον ελληνικό Τύπο, αφού υπάρχουν Μέσα τα οποία λειτουργούν μονίμως σε καθεστώς silly season. Τόσο που θα μπορούσαν να έχουν τη γελοιότητα ως λογότυπο και να καμαρώνουν κιόλας.
Είναι αδύνατον να μην έχει πάρει κάποια στιγμή το μάτι σας κάποιο ευφάνταστο θέμα περί μπασκετικού Ολυμπιακού και υπεραξιών. Τα θέματα αυτά προέρχονται κατά κανόνα από διασκεδαστές που υποδύονται τους δημοσιογράφους και που την ίδια στιγμή που γράφουν για ερυθρόλευκες υπεραξίες αποθεώνουν τα εκτός πραγματικότητας συμβόλαια του Παναθηναϊκού. Του οποίου, επίσης κατά κανόνα είναι υποστηρικτές, πέρα από οποιοδήποτε άλλο «κίνητρο» μπορεί να προκύψει.
Ακόμα και σοβαροφανείς – αν και «σεσημασμένοι» για την όχι και τόσο μεγάλη συμπάθειά τους στον Ολυμπιακό – δημοσιογράφοι τολμούν να βάζουν στο ίδιο καζάνι τους δυο αιώνιους σε ό,τι έχει να κάνει με το κόστος του ρόστερ τους. Μάλιστα, δεν έχουν πρόβλημα ακόμα και να κουνήσουν το δάχτυλο στον Γιώργο Μπαρτζώκα και την ομάδα του. Λες και πρόκειται για κάποιον νεόπλουτο οργανισμό που προσπαθεί να αγοράσει ό,τι κινείται και όχι για ένα σύνολο που χτίζεται πέτρα-πέτρα, κομμάτι-κομμάτι εδώ και πολλά χρόνια.
Η κατάκτηση της EuroLeague από τους Πειραιώτες έδωσε τεράστια χαρά στη μισή Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως χτύπησε τις ευαίσθητες χορδές ανθρώπων που έκαναν καριέρα με το να προσπαθούν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους πως όσα βίωνε το άθλημα στην εποχή Βασιλακόπουλου ήταν «φυσιολογικά» και ότι στο μπάσκετ σχεδόν πάντα νικά ο καλύτερος.
Η προσπάθεια εξίσωσης των μπάτζετ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού αποτελεί μια οργανωμένη και διόλου αυθόρμητη προσπάθεια να υποβαθμιστεί αφενός η πράσινη υπερβολή και αφετέρου το ερυθρόλευκο έργο ετών. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο: οι ίδιοι τύποι κατά καιρούς έγραφαν το περιβόητο «φταίνε όλοι» κάθε φορά που οι αδελφοί Αγγελόπουλοι καυτηρίαζαν τις συμπεριφορές του Δ. Γιαννακόπουλου, Το ίδιο σινάφι άλλωστε είναι εκείνο που εξισώνει επί σειρά ετών Αγγελόπουλους και Γιαννακόπουλο με τα γνωστά «φταίνε όλοι», τσουβαλιάζοντας δυο πραγματικούς κυρίους με τον ρέκορντμαν ποινών στην ιστορία της Ευρωλίγκας, μεταξύ άλλων.
Για να τελειώνουμε με αυτό το θέμα, το καθαρό αγωνιστικό μπάτζετ του Παναθηναϊκού είναι αυτή τη στιγμή περίπου 13 εκ. ευρώ μεγαλύτερο από εκείνο των πρωταθλητών Ελλάδας και Ευρώπης. Η διαφορά είναι τεράστια και συνιστά ένα αξιοπρεπέστατο μπάτζετ για μια ομάδα που με μια μικρή υπέρβαση μπορεί να βρεθεί στα πλέι οφ. Με ένα αντίστοιχο, καμιά φορά και χαμηλότερο, μπάτζετ, ο Ολυμπιακός έφτασε σε συνεχόμενα φάιναλ φορ αλλά και μια ανάσα από το να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης. Για να μη θυμηθούμε τι συνέβαινε τα λίγο παλιότερα χρόνια και τις αμέτρητες υπερβάσεις της εποχής Σπανούλη.
Το φετινό μπάτζετ δεν έχει μεγάλη διαφορά από εκείνο της Φενέρ ή της Ρεάλ, για να μην πούμε για την Ντουμπάι και τη Χάποελ. Το μόνο μπάτζετ που έχει τεράστια διαφορά από όλα τα υπόλοιπα είναι αυτό του ΠΑΟ, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. Το γεγονός αυτό όμως όχι απλώς δεν προκαλεί οποιαδήποτε μομφή για αυτούς που ζουν καθημερινά στη silly season, αλλά αποτελεί και λόγο τακτικότατης αποθέωσης του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός.
Για κάποια ΜΜΕ θεωρείται νορμάλ να εγκαλείται η ομάδα που για χρόνια πήγαινε στα φάιναλ φορ με υποδιπλάσιο μπάτζετ από εκείνο των ανταγωνιστών της και που αναγκάστηκε να κάνει οικονομικές υπερβάσεις μονάχα όταν το ελληνικό κράτος αλλοίωσε κάθε έννοια ανταγωνισμού εις βάρος της. Ταυτόχρονα θεωρείται… μαγκιά και ένδειξη αγάπης προς τον σύλλογο ο μεταγραφικός παραλογισμός και η καταβολή υπεραξιών, μήπως και με αυτόν τον τρόπο γίνει εφικτή η αποκαθήλωση του Ολυμπιακού.
Οι Ερυθρόλευκοι είναι η ομάδα που περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δημιούργησε υπεραξίες μέσα από τη μεθοδικότητα, τον τρόπο παιχνιδιού αλλά και τις επιτυχίες της. Σκεφτείτε μονάχα ποιο ήταν το πρώτο συμβόλαιο του Κώστα Παπανικολάου όταν μετακόμισε στο ΣΕΦ το 2009, ποιες ήταν οι ετήσιες αποδοχές του Μιλουτίνοφ όταν φόρεσε για πρώτη φορά τα ερυθρόλευκα το 2015 αλλά και πόσα χρήματα έπαιρνε ο Σάσα Βεζένκοφ όταν άφησε την Μπαρτσελόνα για τον Ολυμπιακό το 2018.
Να πούμε για τον Φαλ που πλέον ανήκει στον Παναθηναϊκό; Τον Ντόρσεϊ ή ακόμα και τον Γουόκαπ, έναν παίκτη συγκεκριμένων δυνατοτήτων που έχει μια εξωπραγματική πρόταση στα χέρια του; Όλοι αυτοί έγιναν αυτό που έγιναν χάρη στον Ολυμπιακό και δεν μεταγράφηκαν στο ΣΕΦ ως ακριβοπληρωμένοι σταρ. Σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό που το καλοκαίρι του 2023 βγήκε απ’ το… πάρκινγκ όπου ήταν κλειδωμένος και άρχισε ξαφνικά να μοιράζει εκατομμύρια προς πάσα κατεύθυνση.
Όσο κι αν επιδιώκουν οι… sillyδες της ελληνικής δημοσιογραφίας να βιάσουν τη λογική, όλη η Ευρώπη γνωρίζει την αλήθεια. Όπως τη γνωρίζουν και οι ίδιοι, ασχέτως αν το μεροκάματο αλλά και τα συναισθήματά τους δεν τους επιτρέπουν να την καταγράψουν. Με αποτέλεσμα να αυτογελοιοποιούνται και να λοιδορούνται ακόμα και από οπαδούς της ομάδας που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αβαντάρουν…
