Η υπόθεση της Gail Ritchey —καταδικασμένης σε ισόβια για τον θάνατο του νεογέννητου που βρέθηκε το 1993 σε δασική περιοχή της κομητείας Geauga στο Οχάιο— ξαναέρχεται στο προσκήνιο μέσα από το ντοκιμαντέρ Baby Doe. Η Ritchey, που σήμερα είναι μητέρα τριών ενήλικων παιδιών, δηλώνει ότι «δεν θυμάται να ήταν ποτέ έγκυος» και οι νέες μαρτυρίες της στο φιλμ αναζωπυρώνουν τα ερωτήματα γύρω από την ψυχολογία, τη δικαιοσύνη και την επιστήμη που όρισαν τη δίκη της.
Το ντοκιμαντέρ της Jessica Earnshaw, με εκτελεστική παραγωγό τη Sarah Paulson, εξετάζει την υπόθεση που έγινε γνωστή ως «το Παιδί της Geauga» και παρακολουθεί την οικογένεια της Ritchey καθώς αντιπαλεύει το παρελθόν μετά τη σύλληψη και τη δίκη. Η Ταυτότητα του νεογέννητου παρέμενε άγνωστη για δεκαετίες μέχρι που γενετική ανάλυση το 2019 οδήγησε τις αρχές στην Ritchey και προκάλεσε τη σύλληψή της.
Τα γεγονότα και οι μαρτυρίες
Η Ritchey είχε σχέση με τον σημερινό της σύζυγο Mark, που γνώρισε στην εκκλησία, και η σεξουαλική επαφή πριν τον γάμο αντιμετωπιζόταν από το περιβάλλον τους ως αμαρτία. Σε καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία παραδέχθηκε ότι είχε γεννήσει ένα άλλο παιδί δύο χρόνια νωρίτερα, με παρόμοιο τραγικό τέλος, χωρίς όμως να της απαγγελθούν κατηγορίες για εκείνο το περιστατικό.
Κατά την ανάκριση ισχυρίστηκε ότι δεν είχε επίγνωση της εγκυμοσύνης όταν γέννησε. Στο ντοκιμαντέρ αναφέρει ότι είχε πράγματι κάνει θετικό τεστ εγκυμοσύνης, αλλά «δεν θυμάμαι ούτε την αγορά του ούτε την αντίδρασή μου στο αποτέλεσμα». Περιγράφοντας τη μέρα του τοκετού, λέει: «Πήγα στη δουλειά χωρίς να αισθάνομαι καλά. Θυμάμαι ότι πήγα στην τουαλέτα, γέννησα το μωρό, δεν άκουσα τίποτα, πήγα στην κουζίνα, πήρα μια σακούλα σκουπιδιών και γύρισα πίσω».
Ακόμη προσθέτει: «Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την περίοδο, σαν να μην ήμουν παρούσα», ενώ επιμένει ότι «Δεν έκρυψα επίτηδες την εγκυμοσύνη. Φορούσα τα ίδια ρούχα, έτρωγα τα ίδια φαγητά, συνέχιζα απλώς τη ζωή μου».
Η ψυχολογική διάσταση
Στο ντοκιμαντέρ εξετάζεται και το φαινόμενο της «μη αντιληπτής εγκυμοσύνης» ή «άρνησης εγκυμοσύνης». Ο δικηγόρος της Ritchey, Steven Bradley, συζητά το θέμα με τη δικαστική ψυχίατρο Cara Angelotta, η οποία επισημαίνει ότι υπάρχει υποκατηγορία όπου η γυναίκα γνωρίζει την εγκυμοσύνη αλλά καταφέρνει να την αγνοεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα. «Με την έναρξη του τοκετού, τα συμπτώματα αποσύνδεσης είναι συχνά», λέει η Angelotta, σημειώνοντας πως είναι πιθανό η γυναίκα να μην αντιλαμβάνεται το βρέφος ως ζωντανό.
Δίκη, ετυμηγορία και ποινή
Στο Οχάιο δεν αναγνωρίζεται νομικά η υπεράσπιση λόγω μειωμένης ικανότητας, με συνέπεια η υπεράσπιση να μην μπορεί να παρουσιάσει ειδικούς μάρτυρες για την ψυχική κατάσταση της Ritchey. Επίκεντρο της γραμμής υπεράσπισης έγινε το επιστημονικό σκέλος: προσπάθησαν να αμφισβητήσουν ότι το μωρό είχε γεννηθεί ζωντανό, παρά την κατάθεση ειδικού μάρτυρα της εισαγγελίας που υποστήριξε ότι υπήρχαν ενδείξεις αναπνοής μετά τη γέννηση.
Η Ritchey είδε για πρώτη φορά φωτογραφίες του βρέφους στο τραπέζι της νεκροψίας, και όπως είπε αυτό την έκανε να συνειδητοποιήσει πλήρως τι είχε συμβεί. Το δικαστήριο την έκρινε αθώα για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης αλλά ένοχη για απλή ανθρωποκτονία. Η εγγύηση ανακλήθηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή.
Το 2022 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με δυνατότητα αποφυλάκισης μετά από 15 χρόνια. Κατά την ανακοίνωση της ποινής ο δικαστής της είπε ότι «επέλεξε τον εύκολο δρόμο» και ότι «η περιγραφή της ως τέρας ίσως να μην είναι υπερβολή». Πριν την απομάκρυνσή της, ένας σωφρονιστικός υπάλληλος της απηύθυνε: «Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους εδώ μέσα, αλλά εσύ δεν είσαι τέρας».
Τόσο το Ανώτατο Δικαστήριο του Οχάιο όσο και το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψαν τα αιτήματά της για επανεξέταση της υπόθεσης.
Η παρουσίαση του ντοκιμαντέρ
Το Baby Doe προβάλλεται αυτόν τον μήνα σε κινηματογράφους των ΗΠΑ, με ψηφιακή κυκλοφορία να αναμένεται το φθινόπωρο. Σε ανάρτησή της, η Sarah Paulson σημειώνει ότι η ταινία «κοιτά πέρα από τους τίτλους των ειδήσεων, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη πολυπλοκότητα της υπόθεσης της Gail και τον τρόπο με τον οποίο η υγεία των γυναικών, η δικαιοσύνη και οι κοινωνικές πιέσεις διαμορφώνουν ιστορίες σαν τη δική της».
