Μια προειδοποιητική μελέτη κινεζικών γεωλόγων φέρνει στο προσκήνιο σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλεια του φράγματος Medog, του έργου που φιλοδοξεί να γίνει το μεγαλύτερο υδροηλεκτρικό στην υφήλιο. Η έρευνα, δημοσιευμένη στο ακαδημαϊκό περιοδικό «Sedimentary Geology and Tethyan Geology» υπό την επίβλεψη της Γεωλογικής Υπηρεσίας της Κίνας, επισημαίνει την έντονη δομική αστάθεια στην περιοχή όπου υψώνεται η εγκατάσταση.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Τσενγκντού, ο κύριος λόγος ανησυχίας είναι το τεκτονικό ρήγμα Παϊζέν. Το ρήγμα παρουσιάζει υψηλή σεισμική δραστηριότητα από την εποχή του Πλειστόκαινου και έχει διαμορφώσει ένα εξαιρετικά ασταθές ανάγλυφο. Οι ερευνητές προειδοποιούν για αυξημένο κίνδυνο κατολισθήσεων στις απόκρημνες πλαγιές όπου θα εδράζεται η γιγαντιαία υποδομή, επισημαίνοντας ότι ισχυροί σεισμοί μπορεί να προκαλέσουν βιβλικές καθιζήσεις με άμεσο κίνδυνο για τη στατικότητα του φράγματος και την ασφάλεια του προσωπικού.
Το έργο, που ξεκίνησε κατασκευαστικά το περασμένο καλοκαίρι, έχει επιλεγεί να στηθεί σε ένα κομβικό τμήμα του άνω ρου του ποταμού Γιαρλούνγκ Ζάνγκμπο —γνωστού στην Ινδία ως Βραχμαπούτρα— σε ένα σημείο που αποκαλείται «Η Μεγάλη Στροφή». Εκεί το νερό κατεβαίνει σε υψομετρική διαφορά περίπου δύο χιλιάδων μέτρων μέσα σε πενήντα χιλιόμετρα, ρέοντας ανάμεσα στις απόκρημνες κορυφές των Ιμαλαΐων. Το σχέδιο προβλέπει ότι το φράγμα Medog θα ξεπεράσει σε μέγεθος και ισχύ ακόμη και το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών.
Πέρα από τις τεχνικές και γεωλογικές προκλήσεις, το έργο έχει έντονες γεωπολιτικές διαστάσεις. Το Πεκίνο ελπίζει ότι, με την ολοκλήρωση το 2033, το Medog θα παράγει περίπου 300 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες ετησίως και θα ενισχύσει το ενεργειακό προφίλ της χώρας. Ωστόσο, χώρες που βρίσκονται χαμηλότερα στον ίδιο ποτάμιο άξονα, όπως η Ινδία και το Μπανγκλαντές —όπου ο ποταμός καλείται Βραχμαπούτρα και Τζαμούνα αντίστοιχα— εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για τη μείωση της ροής και τις κοινωνικοοικονομικές συνέπειες για εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι ειδικοί ζητούν άμεση λήψη μέτρων θωράκισης των γύρω βουνοπλαγιών με αυστηρές παρεμβάσεις συγκράτησης των εδαφών, προειδοποιώντας ότι χωρίς τέτοια έργα το ρίσκο για καταστροφικές κατολισθήσεις και κατάρρευση της υποδομής παραμένει υψηλό. Παράλληλα, η συζήτηση για την εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων του Θιβέτ επανέρχεται, αναζωπυρώνοντας διεθνείς εντάσεις γύρω από την εργαλειοποίηση του νερού και τον πλήρη έλεγχο που ασκεί η Κίνα στις πηγές των μεγαλύτερων ποταμών της Ασίας.
