Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας ξεπέρασε για πρώτη φορά το ορόσημο των 3,5 τρισεκατομμυρίων ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2026, φτάνοντας τα 3,536,1 τρισ. ευρώ, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE). Το επίπεδο αυτό αντιστοιχεί πλέον στο 117,5% του ΑΕΠ της χώρας, ένα σημείο που εντείνει τις ανησυχίες για τη δημοσιονομική πορεία.
Η αύξηση του χρέους συμπίπτει με σημαντική άνοδο του κόστους δανεισμού: τα επιτόκια για δεκαετή ομόλογα της Γαλλίας έχουν ανέλθει στο 3,7%. Μόνο η Μάλτα, η Λετονία και η Λιθουανία εμφανίζουν υψηλότερα επιτόκια εντός της ευρωζώνης, εξέλιξη που επιβαρύνει άμεσα το κόστος εξυπηρέτησης των δημόσιων δανείων.
Οι πληρωμές τόκων αυξάνονται ραγδαία: από 35,8 δισ. ευρώ το 2020 ανήλθαν σε 50,9 δισ. ευρώ το 2025 και εκτιμάται ότι θα φτάσουν τα 59 δισ. ευρώ το 2026 και τα 77 δισ. ευρώ το 2028. Ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Φιλίπ Ζουβέν, γενικός εισηγητής για τον προϋπολογισμό του 2027, προειδοποιεί ότι «θα γίνουν τότε πολύ πιθανόν το μεγαλύτερο στοιχείο δαπανών στον κρατικό προϋπολογισμό».
Η γαλλική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί έναντι των Βρυξελλών να περιορίσει το δημόσιο έλλειμμά της κάτω από το 3% του ΑΕΠ έως το 2029. Με βάση αυτή τη δέσμευση, οι προβλέψεις δείχνουν ότι το χρέος θα κορυφωθεί στο 118,7% του ΑΕΠ το 2027 και το 2028, προτού μειωθεί οριακά στο 118% το 2029 — μία πορεία που, όπως τονίζεται, εμφανίζει έντονο βαθμό αβεβαιότητας.
Ο Φιλίπ Ζουβέν σημειώνει χαρακτηριστικά την έκταση του προβλήματος: «αν η Γαλλία ήθελε να αποπληρώσει αυτό το χρέος μονομιάς, θα έπρεπε, για παράδειγμα, να πουλήσει όλα τα αποθέματά της σε χρυσό, καθώς και όλες τις εισηγμένες και μη εισηγμένες μετοχές της (EDF, Engie, Airbus κ.λπ.), καθώς και όλα τα δημόσια κτίρια και τη γη της… και ακόμη και αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό».
Η διαχείριση της αύξησης του κόστους εξυπηρέτησης και η επίτευξη των δημοσιονομικών δεσμεύσεων προς την Ε.Ε. θα βρεθούν στο επίκεντρο των πολιτικών και οικονομικών συζητήσεων το προσεχές διάστημα, καθώς η κυβέρνηση καλείται να ισορροπήσει μεταξύ λιτότητας, αναπτυξιακών αναγκών και κοινωνικής συνοχής.
