Στα 19 του χρόνια, ο Γιαν Ντιομαντέ έχει συνδεθεί με μερικές από τις κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες έπειτα από τη μαγική σεζόν που έκανε με τη Λειψία όπου μέτρησε 36 εμφανίσεις στις εγχώριες διοργανώσεις με 13 γκολ και 10 ασίστ. Οι Ταύροι είχαν βγάλει από τα ταμεία τους το ποσό των 20.000.000 ευρώ το περασμένο καλοκαίρι για να τον αποκτήσουν από τη Λεγανές, η οποία με τη σειρά της τον είχε αποκτήσει ως ελεύθερο (αφού πρώτα τον πέρασε από δοκιμαστικά) από ομάδα των ΗΠΑ.
Πίσω από την αγωνιστική εκτόξευση του Ντιομαντέ, κρύβεται και μια τραγική ιστορία, αφού έχασε την αδελφή του σε ηλικία 15 ετών. Ο Ιβοριανός, ο οποίος κλήθηκε στο Μουντιάλ και είναι μέλος της Ακτής Ελεφαντοστού, βιώνει τον πόνο αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να εκπληρώσει τα όνειρά του για την αδικοχαμένη αδελφή του, η οποία τον πίστεψε όσο κανείς.
Για αυτό και ο Ντιομαντέ αποφάσισε να γράψει μια ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στο Players Tribune και εκεί αναφέρεται σε όσα δύσκολα πέρασε μέχρι να φτάσει σε Μουντιάλ. Πέρα από τις οικονομικές δυσκολίες, ο Ιβοριανός εξτρέμ απορρίφθηκε από ένα σωρό συλλόγους, μεταξύ των οποίων και ο Ολυμπιακός, αλλά δεν το έβαλε ποτέ κάτω και η πίστη της αδερφής του σε εκείνον του έδωσε το παραπάνω κίνητρο.
Διαβάστε την ανατριχιαστική επιστολή:
«Αγαπητή Ροξάν,
Θυμάσαι όταν κάποιος μου αγόρασε μια ψεύτικη φανέλα της Γιουνάιτεντ και έγραψα τον αριθμό 7 του Ρονάλντο στο πίσω μέρος με τον μαύρο μαρκαδόρο;»
«Δεν ξέραμε πλούσιους ή φτωχούς. Ξέραμε μόνο την ευτυχία.»
«Θυμάσαι 25 άτομα που κοιμόντουσαν σε ένα σπίτι πίσω στο Αμπιτζάν; Η μαμά ήθελε να δει τις σαπουνόπερές της. Όλοι οι άλλοι ήθελαν να δουν ταινίες. Θυμάσαι πώς πάντα προσποιούμουν ότι κοιμόμουν και μετά πήγαινα στο δωμάτιο με την τηλεόραση μετά τα μεσάνυχτα; Έβαζα την τηλεόραση σε πολύ χαμηλή ένταση. Σαν 2 μπάρες έντασης. Έβλεπα ποδόσφαιρο στο σκοτάδι και ονειρευόμουν.»
«Θυμάσαι όταν οι ενήλικες με έβλεπαν να παίζω ποδόσφαιρο στο χώμα και μου έλεγαν το παρατσούκλι «Ρομπέρτο Κάρλος» λόγω του πόσο δυνατά σούταρα; Και θυμάσαι πόσο θύμωνα κρυφά γι’ αυτό, επειδή ο CR7 ήταν το είδωλό μου;»
«Θυμάσαι όταν πήγαινα να παίξω τόσο μακριά από το σπίτι; Ήμουν 9 χρονών. Inter Foot Sud Comoe, πολύ κοντά στα σύνορα με τη Γκάνα. Ένα μικρό αγόρι μόνο του. Δεν ξέρω αν σου είπα ποτέ αυτή την ιστορία, αλλά εγώ και τα άλλα παιδιά πηγαίναμε στο χωριό και κλέβαμε πατάτες επειδή πεινούσαμε πολύ. Κάναμε μια «ληστεία τράπεζας». Δύο παιδιά αποσπούσαν την προσοχή του ιδιοκτήτη του καταστήματος και άλλα 18 παιδιά έτρεχαν έξω με δύο πατάτες. Δεν ήταν καν καλές. Αλλά είχαν καταπληκτική γεύση. Χαχαχα. Είναι ακόμα το αγαπημένο μου φαγητό. Βραστές πατάτες με λίγο λάδι. Μου θυμίζει εκείνες τις εποχές».
«Θυμάσαι όταν πήρα τα πρώτα μου πραγματικά ποδοσφαιρικά παπούτσια και κοιμόμουν με αυτά; Μεγαλώνοντας, έπαιζα πάντα με αυτά τα λευκά πλαστικά σανδάλια. Ακόμα και τώρα που γυρίζω σπίτι, εξακολουθώ να παίζω με αυτά. Είναι η παράδοσή μας».
«Θυμάσαι όταν γύριζα σπίτι και έλεγες στους φίλους μου από τη γειτονιά: “Γιατί σταμάτησες την προπόνηση; Ο Yan δεν πρόκειται να σου αγοράσει αυτοκίνητα». Πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις.
«Ήσουν 10 χρονών και ήδη ο ατζέντης μου.»
«Θυμάσαι πώς καθόμασταν και ονειρευόμασταν να μετακομίσουμε στη Γαλλία; Πώς θα πηγαίναμε για ψώνια και θα αποκτούσαμε το δικό μας διαμέρισμα και εγώ θα γινόμουν πλούσιος ποδοσφαιριστής με αυτοκίνητα και ένα μεγάλο σπίτι, και εσύ δεν θα χρειαζόταν να ανησυχείς για τίποτα. Εσύ ήσουν αυτός που πάντα πίστευε ότι θα μπορούσα να είμαι ο επόμενος Κριστιάνο, όταν όλοι οι άλλοι γελούσαν.»
«Θυμάσαι όταν μετακόμισα στην Αμερική για το λύκειο στα 15 μου και νοσταλγούσα τόσο πολύ το σπίτι μου; Δεν ήξερα τι έλεγε κανείς για μήνες. Με κάθισαν δίπλα σε ένα Γάλλο παιδί και προσπαθούσε να μεταφράσει όλα όσα έλεγε ο δάσκαλος. Θυμάσαι όταν σε πήρα τηλέφωνο και σου είπα: «Δεν θα το πιστέψεις, τα παιδιά εδώ μαλώνουν με τους δασκάλους.»
«Πίσω στην πατρίδα, ξέρεις ότι δεν θα τολμούσαμε καν να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας στους μεγαλύτερους μας.»
«Θυμάσαι όταν δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τα παιδιά κάπνιζαν μετά το σχολείο; Συνήθιζες να λες ότι ακουγόταν σαν να ήμουν σε αμερικανική τηλεοπτική εκπομπή.»
«Θυμάσαι όταν με πήραν για δοκιμαστικό στην Μπόρνμουθ; Στην Τσέλσι, την Ρέιντζερς, τον Ολυμπιακό, την Κρίσταλ Πάλας; Οι Έζε και Ολίσε ήρθαν ακόμη και σε μένα μετά από μια προπόνηση και μου είπαν: “Παιδί μου, είσαι πολύ καλός.”»
«Αλλά ακόμα δεν με υπέγραψαν.”
«Ακόμα και οι ομάδες Β στο MLS δεν με ήθελαν. Δεν ήξερα καν γιατί. Δεν μου έδωσαν ποτέ λόγο. Οι ενήλικες χειρίζονταν τα πάντα. Απλώς με πήγαιναν σε όλη την Ευρώπη και όλοι έλεγαν όχι.”
«Η βίζα μου έληξε. Το όνειρό μου τελείωσε. Με έστειλαν πίσω στην Αφρική και κλάψαμε μαζί.”
«Εσύ ήσουν αυτός που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει. Λίγες εβδομάδες αργότερα, υπέγραψα για τη Λεγκανές και κλάψαμε με διαφορετικά δάκρυα.”
«Αυτό ήταν τότε που είχα συναισθήματα. Τώρα, δεν νιώθω τίποτα. Είναι σαν να μην είμαι καν άνθρωπος. Από τότε που πέθανες, είμαι απλώς κενός.”
«Δεν νομίζω ότι έχυσα ούτε ένα δάκρυ την ημέρα που μου είπαν ότι έφυγες. Ήμουν απλώς σοκαρισμένος.»
«Ήταν λίγες εβδομάδες αφότου έκανα το ντεμπούτο μου για τη Λεγκανές. Ποια ομάδα κάνει το ντεμπούτο της στα 18 της εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης; Ήταν πολύ τρελό. Ήταν ένα όνειρο.»
«Και μετά ήταν ένας εφιάλτης. Κάποιος με έπαιρνε συνέχεια από την πατρίδα μου. Ήμουν ενοχλημένος. Δεν καταλάβαινα γιατί με έπαιρναν συνέχεια.»
«Το σήκωσα και δεν το μαλάκωσαν καν. Ξέρεις πώς είναι στην πατρίδα μου. Χωρίς συναισθήματα. Απλώς……..
«Η αδερφή σου έφυγε.»
«Τι;»
«Πέθανε.»
«Για τι πράγμα μιλάς;»
«Κάποιος έβαλε κάτι στο ποτό της σε ένα πάρτι και δεν ξύπνησε ποτέ. Έφυγε.»
«Ήσουν 15.»
«15.»
«Ποτέ δεν πήρα απαντήσεις. Δεν ξέρω αν θέλω να μάθω γιατί. Ίσως ήταν ζήλια. Ίσως είναι απλώς κάτι που συμβαίνει στη χώρα μας. Ίσως θα μπορούσα να σε είχα προστατεύσει. Δεν ξέρω.»
«Προσπαθώ να εμπιστευτώ το σχέδιο του Θεού. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Δεν προσπαθώ να ξεχάσω, γιατί ξέρω ότι δεν θα ξεχάσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χρησιμοποιήσω τον πόνο για να δουλέψω σκληρότερα και να κάνω όλα όσα ονειρευόμασταν.»
«Το έγραψα αυτό επειδή δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό. Το έγραψα αυτό επειδή θέλω να ξέρεις ότι θα φροντίσω να συνεχίσεις να ζεις. Θα φροντίσω να μάθουν όλοι το όνομά σου. Όλος ο κόσμος.»
«Ό,τι κάνω σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, είναι για σένα.»
«Τόσα πολλά έχουν συμβεί από τότε που σε είδα τελευταία φορά… Δεν θα το πίστευες καν. Δεν ξέρω αν το πιστεύω.»
«Ξέρεις τι είναι τρελό; Μετά το ντεμπούτο μου εναντίον της Ρεάλ, αντάλλαξα φανέλες με τον Εμπαπέ. Θυμάσαι όταν τον βλέπαμε στην τηλεόραση και έλεγες, «Εμπαπέ; Ναι, είναι καλός. Αλλά ο αδερφός μου είναι καλύτερος».
«Έκανα λάθος σε ένα πράγμα. Δεν θέλω να είμαι πλούσιος. Βλέπω τι κάνει αυτό στους ανθρώπους, ακόμα και στην οικογένεια. Όταν ήμουν στη Λεγκανές, όλα όσα κέρδιζα, τα έστελνα σπίτι. Έφτασε στο σημείο που δεν ήθελα πια ούτε λεφτά. Ήταν απλώς ένα βάρος. Δεν σταματούσαν ποτέ να με ρωτούν. Υποθέτω ότι νόμιζαν ότι ήμουν ήδη εκατομμυριούχος. Δεν είχα καν διαμέρισμα. Έμενα στο προπονητικό κέντρο σε ένα δωμάτιο χωρίς τηλεόραση. Μόνο ποδόσφαιρο και ύπνο, ποδόσφαιρο και ύπνο».
«Δεν ήθελα μεγάλο σπίτι. Δεν ήθελα αυτοκίνητα. Ήθελα απλώς να τα βάλω όλα στο ποδόσφαιρο. Τα πάντα για να δείξω στον κόσμο ότι η αδερφή μου είχε δίκιο……».
«Χα…. θα το βρείτε αστείο». Όταν μετακόμισα για να παίξω στην RB Leipzig, πάντα αργούσα. Λοιπόν, όχι αργούσα. Αλλά ήμουν στην ώρα μου, που στη Γερμανία σημαίνει ότι αργείς πολύ.
“Ξέρεις ήδη τι έκανα στη συνέχεια. Άρχισα να φτάνω 90 λεπτά νωρίτερα σε όλα. Ήμουν τόσο νωρίς όλη την ώρα που οι παίκτες άρχισαν να με αποκαλούν “Ο Γερμανός”.
“Πάντα πρέπει να το παρακάνω με όλα. Δεν έχω καθόλου ψυχραιμία. Πάντα το έλεγες αυτό.”
“Το γήπεδο είναι το μόνο μέρος που νιώθω σαν στο σπίτι μου πια. Είναι το μέρος όπου νιώθω ήρεμος και μπορώ να σου μιλήσω. Μακάρι να ήσουν ακόμα εδώ για να σου πω… Τα καταφέραμε.”
“Όλα όσα είπες έγιναν πραγματικότητα.”
“Φεύγουμε για το Παγκόσμιο Κύπελλο αύριο. Στα αλήθεια. Ο αδερφός σου θα παίξει για την Ακτή Ελεφαντοστού, όπως ο Ντρογκμπά, ο Γιάγια, ο Ζερβίνιο.”
“Δεν το βλέπω καν σαν παιχνίδι. Το βλέπω σαν σκηνή. Αυτή είναι η ευκαιρία μου να δείξω σε όλο τον κόσμο τι είδες σε μένα. Κάθε φορά που σκοράρω, θα φροντίζω όλοι να ξέρουν το όνομά σου. Θα φροντίζω να μην σε ξεχάσουν.
«Πάντα έλεγες ότι θα μπορούσα να γίνω καλύτερος από τον Κριστιάνο. Αν τον δω εκεί, θα του πω γεια εκ μέρους σου.»
«Θα κάνω αυτό που προέβλεψες, το ορκίζομαι. Πριν καν φορέσω αληθινά παπούτσια, έλεγες σε όλους: «Ο αδερφός μου θα γίνει ο καλύτερος στον κόσμο.»
«Θα αποδείξω ότι είχες δίκιο, αλλιώς θα πεθάνω προσπαθώντας… Ο αδερφός σου, ο Γιαν.»
