Καθώς μπαίνει το καλοκαίρι, χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βλέπουν το «πορτοφόλι» τους να αλλάζει: η πρόσφατη αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού, που ισχύει από 1η Απριλίου 2026, φέρνει αυξημένο επίδομα άδειας για μεγάλο μέρος των μισθωτών.
Η αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 880 στα 920 ευρώ μεικτά μεταφράζεται άμεσα σε υψηλότερες αποδοχές και για τις ημέρες θερινής άδειας, αφού ο υπολογισμός του επιδόματος βασίζεται στις τακτικές αποδοχές του εργαζομένου. Αυτό σημαίνει ότι όσοι αμείβονται με τον κατώτατο μισθό θα έχουν μεγαλύτερο εισόδημα και κατά την περίοδο της άδειάς τους.
Σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία, κάθε εργαζόμενος με ενεργή σχέση εργασίας δικαιούται ετήσια άδεια με πλήρεις αποδοχές και ο εργοδότης οφείλει να εγκρίνει και να χορηγήσει την άδεια εντός δύο μηνών από την υποβολή του σχετικού αιτήματος.
Το ύψος του επιδόματος εξαρτάται από τον τρόπο αμοιβής: για μισθωτούς το ποσό αντιστοιχεί στο μισό του μηνιαίου μισθού, χωρίς να υπερβαίνει τις αποδοχές δεκαπέντε ημερών. Για εργαζόμενους που πληρώνονται με ημερομίσθιο ή με ποσοστά, το επίδομα ισούται με δεκατρία ημερομίσθια. Το δικαίωμα αφορά αποκλειστικά όσους έχουν ενεργή εργασιακή σχέση — οι άνεργοι που λαμβάνουν τακτικό επίδομα ανεργίας δεν δικαιούνται αντίστοιχη παροχή.
Οι εργαζόμενοι μπορούν να υπολογίζουν το ποσό που δικαιούνται μέσω διαθέσιμων ηλεκτρονικών εργαλείων και εφαρμογών ενημέρωσης, τα οποία έχουν ενημερωθεί με τις νέες αμοιβές.
Υπάρχει ειδική θερινή πρόβλεψη: από 1η Μαΐου έως 30ή Σεπτεμβρίου, τουλάχιστον το 50% του προσωπικού κάθε επιχείρησης πρέπει να λάβει την ετήσια άδειά του μέσα σε αυτό το διάστημα. Το επίδομα άδειας μπορεί να καταβληθεί είτε εξ ολοκλήρου στην έναρξη της άδειας είτε τμηματικά μαζί με τις αποδοχές του αντίστοιχου χρονικού διαστήματος απουσίας.
Σημαντική καινοτομία του πρόσφατου πλαισίου είναι η μεγαλύτερη ευελιξία στην κατάτμηση της άδειας. Παρά την προηγούμενη πρακτική όπου η άδεια χορηγούνταν ενιαία εκτός αν ζητούνταν εγγράφως η κατάτμησή της και υπήρχε η υποχρέωση για ένα συνεχόμενο τμήμα, το νέο πλαίσιο επιτρέπει, με συμφωνία εργαζομένου και εργοδότη, τη διαίρεση σε περισσότερες περιόδους — ακόμη και σε τέσσερα ξεχωριστά διαστήματα μέσα στο ίδιο έτος. Στην πράξη, η ρύθμιση απλώς νομιμοποιεί και καθιερώνει εκτεταμένες πρακτικές που ήδη εφαρμόζονταν στην αγορά εργασίας.
Οι ημέρες άδειας διαφοροποιούνται ανάλογα με το σύστημα εργασίας και την προϋπηρεσία: στο πενθήμερο οι εργαζόμενοι δικαιούνται 20 ημέρες το πρώτο έτος, 21 μετά το δωδεκάμηνο και 22 από το τρίτο έτος και μετά. Με δέκα χρόνια στον ίδιο εργοδότη ή δώδεκα συνολικής προϋπηρεσίας, η άδεια φτάνει στις 25 ημέρες και μετά τα 25 χρόνια στις 26 ημέρες. Στο εξαήμερο οι ημέρες είναι 24 το πρώτο έτος, 25 το δεύτερο και 26 από το τρίτο· μετά τη δεκαετία φτάνουν τις 30 και μετά τα 25 έτη ανέρχονται σε 31.
Παρά τις νέες δυνατότητες κατάτμησης, ο Αύγουστος παραμένει δημοφιλέστατος για τις θερινές διακοπές. Σε κλάδους με αυξημένη θερινή δραστηριότητα —όπως ποτοποιίες, ζυθοποιίες, μεταφορές και το λιανεμπόριο σε τουριστικές περιοχές— απαιτείται προσεκτικός προγραμματισμός από επιχειρήσεις και προσωπικό, ώστε να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία και η κάλυψη αναγκών.
Συνολικά, η αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού και οι νέες ρυθμίσεις για την άδεια δίνουν στους εργαζόμενους περισσότερη οικονομική αναπνοή και ευελιξία στον προγραμματισμό των διακοπών, υπό την προϋπόθεση σωστού συντονισμού με τους εργοδότες.
