Η μυρωδιά του καμένου, ο ήχος από τον ασύρματο και οι σειρήνες δεν ήταν για τη Γεωργία και τον Θανάση εικόνες από την τηλεόραση. Ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς τους: το εθελοντικό κλιμάκιο του Κρυονερίου ήταν το «δεύτερο σπίτι» τους και, δίπλα στον πατέρα τους, έμαθαν νωρίς τι σημαίνει ευθύνη για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Ως ανήλικοι βρέθηκαν συστηματικά στον σταθμό, με υπεύθυνη δήλωση που είχε εξασφαλίσει ο πατέρας τους από την ΕΛ.ΑΣ. Παρακολουθούσαν εκπαιδεύσεις, σεμινάρια και δράσεις — όχι ως θεατές, αλλά ως μαθητευόμενοι που «έχτιζαν» τις δεξιότητές τους για τη στιγμή που θα βρισκόντουσαν στην πρώτη γραμμή. Η μετάβαση από το παιχνίδι στην ουσιαστική γνώση ήταν σταδιακή και σκληρή.
«Είμαι περήφανος και συγκινημένος για τα παιδιά μου, τα οποία στον ελεύθερο χρόνο τους, τρέχουν να σώσουν ένα σπίτι, μία ζωή, οτιδήποτε» λέει στο tanea.gr ο κ. Νίκος Τζανίδης, εθελοντής πυροσβέστης και μέλος του Συλλόγου Πολιτικής Προστασίας Εθελοντών Κρυονερίου.
Παρά το νομικό πλαίσιο που ορίζει την εθελοντική ιδιότητα από τα 18 έως τα 55 έτη, η Γεωργία (25) και ο Θανάσης (22) μεγάλωσαν «ατύπως» δίπλα στο κλιμάκιο. Βλέπαν τις βάρδιες, τις εξόδους σε κλήσεις, και έμαθαν έμπρακτα την άλλη πλευρά της φωτιάς — την κόπωση, τον φόβο, αλλά και τη ικανοποίηση όταν σωζόταν μια ζωή ή μια περιουσία.
«Εκπαιδευόμασταν μέχρι να ενηλικιωθούμε»
«Κατάφερα και κόλλησα το μικρόβιο στα παιδιά από πολύ νωρίς. Είχα υπεύθυνη δήλωση από την Αστυνομία, και με δική μου ευθύνη τους έπαιρνα μαζί μου όταν κάναμε εκπαιδεύσεις στον σταθμό, με εθελοντή εκπαιδευτή, αλλά όχι όταν είχαμε εκπαίδευση με την Πυροσβεστική. Τους θυμάμαι αρχικά να το βλέπουν ως παιχνίδι, αργότερα να κρατούν σημειώσεις σε μπλοκάκι, και όταν βγαίναμε στον εξωτερικό χώρο, έμαθαν να πιάνουν την μάνικα. Σήμερα, επιχειρούμε μαζί σε διάφορα συμβάντα, και αυτό μόνο χαρούμενο μπορεί να με κάνει» αναφέρει ο κ. Γκανίδης.
Τα πρώτα χρόνια οι σειρήνες και τα πυροσβεστικά ήταν περιπέτεια. Σιγά σιγά, όμως, οι εικόνες της φωτιάς και της εξάντλησης τους δίδαξαν ότι πίσω από τη στολή δεν υπάρχει κινηματογραφικός ηρωισμός αλλά μια συνεχιζόμενη μάχη με πραγματικό κίνδυνο και κόστος.
«Όσο ήμασταν μικροί οι εθελοντές του κλιμακίου ήταν πάντα δίπλα μας ώστε να μαθαίνουμε, και αυτό το εκτιμώ μέχρι και σήμερα» τονίζει η 25χρονη, με τον Θανάση να προσθέτει πως: «Προφανώς δεν βρισκόμασταν στην πρώτη γραμμή αλλά στον σταθμό. Τροφοδοτούσαμε τα πυροσβεστικά με νερό, ετοιμάζαμε τρόφιμα, το φαρμακείο, οτιδήποτε χρειάζονταν οι πυροσβέστες εκείνη την ώρα. Προετοιμαζόμασταν μέχρι να ενηλικιωθούμε και να καταφέρουμε να είμαστε όντως, δίπλα τους. Μέχρι τότε ο πατέρας μας, μας έπαιρνε μαζί του σε πολύ μικρά συμβάντα, όπως σε φωτιά σε κάδους απορριμμάτων».
Η εικόνα του πατέρα που επέστρεφε από επέμβαση έχει μείνει ανεξίτηλη και στους δύο. Η χαρακτηριστική μυρωδιά της κάπνας, οι ιστορίες για σωσμένες ζωές και τα ευχαριστώ των ανθρώπων που βοήθησε, ήταν τα μαθήματα που τους διαμόρφωσαν.
«Τον ρωτούσαμε “μπαμπά τι έγινε;” Και μας απαντούσε “αφήστε το καλύτερα”. Μόνο και μόνο από τις ιστορίες που ακούγαμε, ότι έσωζε ανθρώπους, περιουσίες, ζώα, που αργότερα τον αγκάλιαζαν και τον ευχαριστούσαν, αισθανόμασταν την ενέργειά του. Γυρνούσε σπίτι σχεδόν βουρκωμένος και κοκκινισμένος από την φωτιά» εξηγούν, με τον Θανάση να επισημαίνει πως: «Πάντα όταν τον έβλεπα σε αυτή την κατάσταση σκεφτόμουν, “Θανάση, αυτό θα κάνεις και εσύ, αφού θέλεις να βοηθάς“».
Ο κ. Νίκος Τζανίδης, όταν επέστρεψε σπίτι, αφού επιχείρησε στις πυρκαγιές στην Αττική το 2021
«”Τσακιζόμουν” ψυχολογικά»
Η πρώτη επίσημη επιχείρηση, ως ενήλικοι πλέον και μέλη του Συλλόγου Πολιτικής Προστασίας Εθελοντών Κρυονερίου, ήρθε με άγχος και αμφιβολίες. Θα αποδώσει η εκπαίδευση; Θα καταφέρουν να είναι χρήσιμοι; Η καρδιά χτυπούσε γρήγορα, αλλά η δουλειά του ήταν να λειτουργήσουν.
«Δεν μπορώ να ξεχάσω την ταχυκαρδία που είχα αλλά ευτυχώς πήγαν όλα καλά» λέει η Γεωργία.
«Έχω φίλους την περιοχή, που με έπαιρναν τηλέφωνο και μου έλεγαν “Καίγεται το σπίτι μου”. Η αλήθεια είναι ότι “τσακιζόμουν” ψυχολογικά, αλλά σκεφτόμουν πως όσο κουρασμένος και πεινασμένος κι αν ήμουν, έπρεπε να υπερβώ τις δυνάμεις μου για να μπορέσω να τους βοηθήσω».
«Έμαθα να λειτουργώ με προτεραιότητες. Στην πρώτη ζώνη μπαίνουν προφανώς οι άνθρωποι και τα ζώα, στην συνέχεια τα σπίτια, και ακολούθως τα αυτοκίνητα. Υπάρχουν προτεραιότητες διάσωσης. Έχουμε ζήσει καταστάσεις που ενδεχομένως πολλοί δεν θα άντεχαν. Είχα αντικρίσει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που δεν ήθελε να εκκενώσει το σπίτι του, μου έλεγαν “βρε αγόρι μου, εμένα εδώ είναι η ζωή μου και οι αναμνήσεις μου”. Έκλαιγαν, ενώ η φωτιά πλησίαζε. Κατάφερα να τους πείσω και να τους απομακρύνω σε ασφαλές σημείο, αλλά σκέφτηκα “Θανάση πρέπει να δαγκώσεις τα χείλη σου, να τρέξεις, και να σώσεις την περιουσία τους, γιατί μόνο αυτό έχουν”».
««Θα σώσουμε όσους μπορούμε, για όσο αντέχουμε»»
Μετά από κάθε μεγάλη επιχείρηση, η βραδινή ανασκόπηση είναι προσωπική και αυστηρή. Ο Θανάσης ομολογεί πως πολλές φορές «δικάζει» τις κινήσεις του στην προσπάθεια να βελτιωθεί. Η Γεωργία περιγράφει την πληρότητα που νιώθει όταν ξέρει ότι απέτρεψε την απόλυτη καταστροφή για κάποιον συνάνθρωπο.
«Προσωπικά σκέφτομαι, κινήσεις που έκανα λάθος ώστε να μην τις επαναλάβω. Πολλές φορές με “δικάζω”, και είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου» λέει ο Θανάσης, ενώ η Γεωργία τονίζει πως «σκέφτεσαι όλες τις εικόνες που αντίκρισες. Ξέρεις ότι ένας άνθρωπος δεν έμεινε άστεγος και έσβησες εσύ την φωτιά του σπιτιού του. Βοήθησες μία γυναίκα δίνοντας την μάσκα σου ώστε να μπορέσει να αναπνεύσει. Εγώ, νιώθω γεμάτη, δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια».
Και οι δύο δουλεύουν στην οικογενειακή επιχείρηση· ο Θανάσης παράλληλα σπουδάζει ψυχολογία. Παρ’ όλα αυτά, πηγαίνουν στο κλιμάκιο 3-4 φορές την εβδομάδα — το καλοκαίρι πολύ συχνότερα — γιατί, όπως λένε, ακολουθούν το σύνθημα του πατέρα τους: «“θα σώσω όσους μπορέσω, για όσο αντέχω. Για όσο με βαστάνε τα πόδια μου, εγώ θα βοηθάω”. Αυτό ακολουθούμε και εμείς.»
