Στο κλειστό club των ομάδων που έχουν κάνει το back to back στο CEV Champions League ανήκει η Περούτζια μετά την υπεράσπιση του στέμματος της πρωταθλήτριας Ευρώπης.
Η ιταλική ομάδα επιβεβαίωσε χωρίς κόπο τα προγνωστικά και έκανε τον τελικό απέναντι στη Ζαβιέρτσιε να μοιάζει τυπική διαδικασία αφού χρειάστηκε 99′ για να σηκώσει το τρόπαιο. Στην πραγματικότητα, οι Ιταλοί δυσκολεύτηκαν μόνο στο πρώτο σετ και ο τρόπος που το κατέκτησαν, αποδείχθηκε η ιδανική ένεση ψυχολογίας για να γίνει με περίπατο το 3-0.
Η Περούτζια κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο το 2018 και ως τότε είχε βρεθεί σε έναν τελικό CEV Champions League. Μέσα στην τελευταία τριετία έχει γεμίσει την τροπαιοθήκη της και αυτό πιστώνεται στον μέγιστο βαθμό στον Άντζελο Λορεντσέτι, τον προπονητή που έμελλε να γίνει ο αναμορφωτής της.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ
Αρκετοί θεωρούν πως το να ρίξεις πολλά χρήματα είναι αρκετό για να φέρει τρόπαια. Η ιστορία της Περούτζια αποδεικνύει πως αυτό από μόνο του δεν είναι ικανό να φέρει την ευτυχία. Ναι μεν, η ιταλική ομάδα έχει ξοδέψει όσο καμία άλλη ιταλική στον 21ο αιώνα (ενδεικτικά τα buy-out που έχει καταβάλει για τους Σεμένιουκ και Τζιανέλι), ωστόσο χρειάστηκε να στήσει έναν κορμό και να βρει ρόλους, κάτι που ουδείς το κατάφερε πλην του Λορεντσέτι, ο οποίος έφτιαξε ένα… ανίκητο σύνολο στο μπλοκ άμυνα, με τεράστια δυναμική στο σέρβις και αθλητικότητα που είναι δύσκολα αντιμετωπίσιμη και εντός συνόρων.
Η διαφορά της φετινής Περούτζια με την περυσινή έγκειται κυρίως στην ηγετικότητα του Μπεν Ταρά και το ταίριασμα των δύο ακραίων. Οι ταλαιπωρημένοι από τραυματισμούς Ισικάουα (του χρόνου θα παίζει στη Ζιράτ) και Τζαβορόνοκ δεν μπορούσαν να δώσουν λύσεις με διάρκεια στα άκρα και αναγκαστικά το βάρος έπεσε στους Πλοτνίτσκι και Σεμένιουκ που έβγαλαν το πιο κρίσιμο κομμάτι της σεζόν χωρίς να έχουν αλλαγή. Κι όμως, ο Λορεντσέτι τους «κούμπωσε», με τον Σεμένιουκ να βρίσκει τον καλό του εαυτό όπως στη Ζάκσα, έχοντας ρόλο να κρατά υποδοχή και να παίρνει «μετρημένο» αριθμό επιθέσεων. Ο Πλοτνίτσκι ανέβηκε στην υποδοχή, έγινε ξανά killer από τα εννέα μέτρα και επιθετικά έδωσε τρομερές λύσεις στην ψηλή μπάλα.
Ο Τυνήσιος Γουασίμ Μπεν Ταρά, από τα «αζήτητα» στο Κατάρ, υποτιμημένος όσο δεν πάει, απέδειξε ότι είναι ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς στη γρήγορη μπάλα (56% στην Ιταλία με 50% αποτελεσματικότητα), με σέρβις που σκοτώνει (χάρη σε αυτό χτίστηκε το μεγάλο σερί στο 3ο σετ του τελικού) και η επόμενη σεζόν θα τον βρει στην Ιαπωνία. Έπρεπε να πάρει αυτός το βραβείο του MVP, αλλά δόθηκε τιμητικά στον Κολάτσι, τον επί σειρά ετών λίμπερο που όπως και να το κάνουμε, αγωνιστικά, ήταν ο αδύναμος κρίκος τα τελευταία χρόνια παρά τη μεγάλη εμπειρία του.
Όσο για τον Σιμόνε Τζιανέλι, τα λόγια είναι περιττά. Στα 29 του έχει κατακτήσει τα πάντα και του λείπει μόνο το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η Περούτζια έφτασε στην κορυφή βγάζοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν χωρίς δύο ακραίους και με τον βασικό της κεντρικό (ο Λόσερ είναι από τους καλύτερους στον κόσμο σε σέρβις, επίθεση, μπλοκ) στα πιτς, να επιστρέφει μόνο για το Final Four. Αυτό είναι και η στόφα ομάδας που πια δεν έχει τη στάμπα της νεόπλουτης αλλά εκείνης που είναι ικανή να χτίσει δυναστεία.
ΑΔΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ Η ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΗ ΠΟΛΩΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ
Για τη Ζαβιέρτσιε, η παρουσία σε δεύτερο συνεχόμενο τελικό Ευρώπης και μάλιστα μερικές ημέρες μετά το παρθενικό πρωτάθλημα Πολωνίας είναι μια επιτυχία. Ο Μίχαλ Βινιάρσκι έχει φτιάξει μια ομάδα από το μηδέν που κάθε χρόνο κάνει το βήμα παραπάνω.
Η φετινή εικόνα της αποτυπώνεται περισσότερο στον ημιτελικό με τη Ζιράτ, παρά στα δύο σετ του τελικού. Η πολωνική ομάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει κάτι περισσότερο αν ο Μπόλατζ ήταν σε καλή κατάσταση στο Τορίνο, με τον Ένσινγκ να παίζει περισσότερο και να είναι αποτελεσματικός, χωρίς όμως να είναι ο διαγώνιος που μπορεί ερχόμενος από τον πάγκο να δώσει τρόπαιο σε αυτό το επίπεδο.
Ο Άαρον Ράσελ έκανε μαγική σεζόν και σπουδαίο ημιτελικό σε όλους τους τομείς, ο Μπάρτος Κβόλεκ επιθετικά ανέβηκε μετά τον 3ο τελικό στο πρωτάθλημα Πολωνίας και το έδειξε και στο CEV Champions League (στην υποδοχή ούτως ή άλλως είναι εξαιρετικός), αλλά το δίδυμο στο κέντρο με Γκλαντίρ και Μπιένιεκ (ειδικά ο δεύτερος) ήταν αυτό που οδήγησε τη Ζαβιέρτσιε ως τον τελικό. Με μικρά βήματα κάθε χρόνο, με τον πιο ανερχόμενο προπονητή και με ένα από τα δύο καλύτερα λίμπερο στον κόσμο τον Γιάκουμπ Πόπιβτσακ, αυτό το πρότζεκτ έχει τεράστια προοπτική στον ακραίο ανταγωνισμό της Πολωνίας.
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΖΙΡΑΤ ΚΑΙ ΒΑΡΣΑΒΑ, ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ
Όσο για τις άλλες δύο ομάδες που συμμετείχαν στο Final Four, η Ζιράτ απογοήτευσε στον μέγιστο βαθμό. Μπορεί στις δηλώσεις τους παίκτες και προπονητές να στάθηκαν στην έλλειψη εμπειρίας, ωστόσο η κάτοχος του περυσινού CEV Cup δεν μπορεί να έχει δικαιολογίες: ο κορυφαίος διαγώνιος Νιμίρ Αμπντέλ-Αζίζ, οι βασικοί ακραίοι της εθνικής Γαλλίας και της εθνικής Πολωνίας Κλεβενό και Φορνάλ αντίστοιχα, ο κεντρικός Μπουλμπούλ που θα εισπράξει τεράστιο συμβόλαιο στη Φενέρμπαχτσε του χρόνου, είναι παίκτες που έχουν πρωτοφανή εμπειρία.
Αυτό που πληρώνουν οι Τούρκοι των εκατομμυρίων είναι η έλλειψη ενός πασαδόρου που θα κάνει τη διαφορά. Καλός και τίμιος ο Γενιπαζάρ, αλλά όχι για μια ομάδα που θέλει να σαρώσει στην Ευρώπη: στον ημιτελικό έκανε δύσκολη τη ζωή σε κεντρικούς και τους Φορνάλ, Αμπντέλ-Αζίζ, με πολλές λανθασμένες επιλογές και άσχημες αποφάσεις στα ράλι.
Η Βαρσάβα του 31χρονου (!) στατιστικολόγου της εθνικής Πολωνίας Καμίλ Ναλέπκα (ο νεότερος προπονητής που φτάνει σε Final Four) πέτυχε και μόνο που πέρασε στην τελική φάση αποκλείοντας τη Λούμπλιν στον εμφύλιο. Το σοκ της αποχώρησης του Τόμι Τιλικάινεν μεσούσης της σεζόν όχι μόνο δεν επηρέασε το αγωνιστικό, αλλά την έκανε να παίξει πιο ελεύθερα και το ροτέισον να ανοίξει:
Ο τραυματισμός του Μπέντνορζ της στέρησε μια επιθετική λύση στο Final Four, με τον Κέβιν Τιλί να είναι πολύ μόνος στα άκρα (ο Φιρζτ δίπλα του δεν έκανε το κάτι παραπάνω). Η ενεργοποίηση του Μπάρτος Γκομούλκα στη διαγώνιο επέτρεψε στους Πολωνούς να είναι όσο το δυνατόν πιο ανταγωνιστικοί απέναντι στην Περούτζια. Κανείς δεν θεωρεί αποτυχία την παρθενική παρουσία σε Final Four, ειδικά δε όταν είναι εξασφαλισμένη η παρουσία στο επόμενο CEV Champions League και με ρόστερ που υπόσχεται σημαντική πρόοδο.
Ο διαγώνιος της εθνικής Ιταλίας Γιούρι Ρομανό αφήνει τη Ρωσία για να συνεργαστεί ξανά με τον Ρομπέρτο Πιάτσα όπως στη Μιλάνο (ο Ιταλός προπονητής έχει το know how να στήσει μια νέα ομάδα σε πρωτάθλημα που ήδη ξέρει), ο Αλεξάντερ Σλίβκα ξεπερνώντας τον τραυματισμό του γυρίζει στην Πολωνία για να δέσει την πίσω ζώνη της Βαρσάβα στο πλευρό του Κέβιν Τιλί που ανανέωσε ενώ στο κέντρο αποκτήθηκε ο ύψους 2,17μ. Μπαρτλομιέι Λεμάνσκι με τη σπουδαία σεζόν στη Σκρα. Με τις νέες προσθήκες, η Βαρσάβα δείχνει ικανή να φτάσει σε τελικούς την επόμενη χρονιά και γιατί όχι, να είναι ξανά παρούσα στο Final Four.
Υ.Γ.: Αν κάτι σίγουρα πρέπει να προβληματίσει τη CEV, αυτό είναι η χαμηλή προσέλευση στο Τορίνο. Το σκοτάδι στις κερκίδες δεν έκρυψε την πραγματική εικόνα, με τον κόσμο να μη δείχνει ενδιαφέρον και σε αυτό να παίζουν ρόλο και οι τιμές των εισιτηρίων. Σίγουρα, το βόλεϊ ανδρών πρέπει να βρει τρόπο να κάνει ακόμα πιο ελκυστικό το προϊόν, αφού ήδη των γυναικών κερδίζει πόντους με την άνοδο της Τουρκίας και τα γεμάτα γήπεδα που έχει η γειτονική χώρα.
