Για τρία ημίχρονα στα δύο τελευταία ματς με τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός κυριάρχησε. Κι όμως, στο τέλος δεν κατάφερε να πάρει τίποτα παραπάνω από έναν βαθμό, που στην τελική είναι σαν… κανένας, από τη στιγμή που ο Δικέφαλος του Βορρά έχει υπέρ του την ισοβαθμία και σε πέντε φετινά παιχνίδια σε πρωτάθλημα και Κύπελλο μέτρησε 3 νίκες και 2 ισοπαλίες κόντρα στους Πειραιώτες.
Αυτή είναι πάνω-κάτω η εικόνα των δύο αγώνων που «έδειξαν» στον Ολυμπιακό ότι δεν μπορεί να πιστεύει σε θαύματα, ούτε να τα υπηρετήσει. Φέτος, πήρε αυτό που άξιζε στις εγχώριες διοργανώσεις, σε μία τεράστια αποτυχία. Κι όλα αυτά ως τρεμπλούχος Ελλάδας κι ενώ στο Champions League κέρδισε τον σεβασμό από μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου φτάνοντας μέχρι την πρώτη φάση των νοκ-άουτ, όπου κι αποκλείστηκε από τη Λεβερκούζεν.
Για να επιστρέψουμε στην αρχική μας τοποθέτηση και για να μην ξεφύγουμε εντελώς από την ουσία του πράγματος, η ομάδα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για τρία ημίχρονα σε Τούμπα και Καραϊσκάκη «αιχμαλώτισε» τους Ασπρόμαυρους θυμίζοντας κάτι από την ένταση, τον ρυθμό και τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού που παρουσίασε στο μεγαλύτερο κομμάτι της περσινής σεζόν. Η μπάλα, όμως, δεν έμπαινε μέσα. Λες και ήξερε ότι οι Ερυθρόλευκοι διανύουν μία περίοδο χωρίς καλή ψυχολογία, χωρίς την αυτοπεποίθηση στην οποία μάς είχαν συνηθίσει επί εποχής Μεντιλίμπαρ, σαν να μην ήθελε να τους δώσει μία χαρά μπροστά στα μαζεμένα φετινά προβλήματα.
Ο αγνώριστος Ελ Κααμπί έχασε αυτά που δεν χάνονται για τη δική του ποιότητα, ο Ποντένσε είδε τη μοίρα να τού γυρνάει ξανά την πλάτη σε μία καταστροφική σεζόν (και) για τον ίδιο και ο Μεντιλίμπαρ κυριολεκτικά και μεταφορικά έχασε το μυαλό του όταν είδε τον ΠΑΟΚ να ισοφαρίζει στο 69′, σε αυτή που ήταν η πρώτη του τελική προσπάθεια με αξιώσεις μπροστά από την εστία του Τζολάκη.
Ναι, είναι η απρόβλεπτη κλάση του Κωνσταντέλια που έκανε ξανά τη ζημία (όπως και στο 3-1 της Τούμπας), αλλά είναι αδιανόητο για ομάδα επιπέδου Ολυμπιακού να είναι τόσο αφελής, τη στιγμή που κυριαρχούσε στον αγωνιστικό χώρο και το προβάδισμα του Παναθηναϊκό στη Φιλαδέλφεια είχε βάλει «φωτιά» στις κερκίδες.
Και μετά, η κατάρρευση. Ψυχολογική και αγωνιστική. Μία εικόνα χωρίς ποδοσφαιρική λογική, μία επαναλαμβανόμενη κατάσταση που έχει αγανακτήσει τους οπαδούς της ομάδας. Θόλωσε και πάλι το μυαλό όλων. Λες και η ισοφάριση του ανύπαρκτου -έως εκείνο το σημείο- ΠΑΟΚ «σημάδεψε» μία ολόκληρη σεζόν.
Χρόνος υπήρχε. Αρκετός. Ψυχολογία, όμως, καθόλου. Παράδοση άνευ όρων και το γκολ τίτλου για την ΑΕΚ, μετά την ισοφάριση του Ζίνι, ήταν νομοτελειακά δεδομένο.
Ο ΠΑΟΚ το έψαξε παραπάνω το δεύτερο γκολ -αν και αυτός έχει χάσει ολοκληρωτικά τον καλό του εαυτό-, με αποτέλεσμα να καταλάβουν άπαντες σε γήπεδο και τηλεοράσεις ότι η έκρηξη ενθουσιασμού στο γκολ του Ροντινέι δεν ήταν τίποτε παραπάνω από «κάτι της στιγμής».
Δεν θα μπορούσε ο Ολυμπιακός να διεκδικήσει το πρωτάθλημα μέχρι το φινάλε του δρόμου των πλέι οφ. Και μέχρι εδώ που έφτασε, ήταν επειδή η ΑΕΚ δεν έβγαζε σιγουριά όντας στην κορυφή, με νωπή τη μνήμη των όσων έπαθε από τον ΠΑΟΚ πριν δύο χρόνια.
Οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν το καλοκαίρι, πολλές. Ακόμα, όμως, υπάρχει ο στόχος της 2ης θέσης, που δεν αρμόζει στον Ολυμπιακό αλλά στο τέλος της ημέρας θα δώσει ένα όραμα για την επόμενη σεζόν, πέραν όλων των άλλων.
