Ο πόλεμος που ξέσπασε με πρωταγωνιστές τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Μπένιαμιν Νετανιάχου κατά του Ιράν μπήκε ήδη στην 60ή του ημέρα χωρίς σημάδια απομείωσης. Το Πεντάγωνο έχει καταθέσει στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών σχέδια για νέο γύρο πολεμικών επιχειρήσεων, με συγκεκριμένους στόχους, ενώ στην Ουάσιγκτον συζητούν ακόμη και μακρόχρονο αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ «μέχρι, δηλαδή, να γονατίσει οικονομικά το Ιράν».
Από την πλευρά της Τεχεράνης, η απάντηση είναι ξεκάθαρη και αιχμηρή: «εάν δεχθεί εκ νέου επιθέσεις, τότε θα απαντήσει πλήττοντας όλους τους αμερικανικούς στόχους στην περιοχή». Η προειδοποίηση συνοδεύεται, μάλιστα, από την εκτίμηση ότι η Ισλαμική Δημοκρατία μπορεί να χρησιμοποιήσει μέσα που δεν έχει επιστρατεύσει έως σήμερα.
Στο διπλωματικό παρασκήνιο, το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πιέζουν την Ουάσιγκτον να ««τελειώσει τη δουλειά»», επιδιώκοντας διαφορετικά οφέλη: το Ισραήλ μεγαλύτερη ασφάλεια και ισχυροποίηση στη «Νέα Μέση Ανατολή» που προωθεί ο Νετανιάχου, τα ΗΑΕ την εμβάθυνση της σχέσης με το Τελ Αβίβ και τη διασφάλιση συμφερόντων στην περιοχή.
Η αραβική σκακιέρα αλλάζει και με πράξεις: τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που από την πρώτη προεδρική θητεία του Τραμπ αποκατέστησαν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ μέσω των «Συμφωνιών του Αβραάμ», αποχώρησαν από το καρτέλ του ΟΠΕΚ. Η κίνηση, σε ισχύ από σήμερα, στέλνει μήνυμα στα υπόλοιπα αραβικά καθεστώτα και ιδίως στη Σαουδική Αραβία του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ότι «είναι αποφασισμένα να ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο».
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αρκετοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο Κογκρέσο για τον τερματισμό των επιχειρήσεων. Βασικό επιχείρημα είναι ο νόμος του 1973, σύμφωνα με τον οποίο ο εκάστοτε πρόεδρος οφείλει να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου μετά τις πρώτες 60 ημέρες από την έναρξη στρατιωτικής δράσης —την οποία, υπενθυμίζεται, μπορεί να κηρύξει μονομερώς.
Μπροστά στον Τραμπ βρίσκονται τρία κύρια σενάρια —με τη δυνατότητα συνδυασμού τους— που κυριαρχούν στις συζητήσεις των συμβούλων του. Πρώτον, να επικαλεστεί έκτακτη ανάγκη και να παρατείνει τη δράση για άλλες 30 ημέρες, ενημερώνοντας απλώς το Κογκρέσο —μια επιλογή που θεωρείται πιθανή ως προσωρινή λύση μέχρι το τέλος Μαΐου.
Δεύτερον, συνεργάτες του υποστηρίζουν ότι το όριο των 60 ημερών δεν έχει παρέλθει, διότι, όπως λένε, οι επιχειρήσεις σταμάτησαν στις 7 Απριλίου όταν τέθηκε σε ισχύ εκεχειρία που στη συνέχεια παρατάθηκε. Συνεπώς, δεν απαιτείται έγκριση από το Κογκρέσο αφού «δεν υπάρχει πόλεμος». Τρίτον, υπάρχει η πρόταση να ανακοινωθεί νέα επιχείρηση με διαφορετική ονομασία αλλά παρόμοια επιδίωξη —παράδειγμα, μια επιχείρηση ονόματι «Επικός Δίαυλος» με «αμυντικό σκοπό», όπως το άνοιγμα του Ορμούζ— ώστε ο χρόνος να αρχίσει να μετρά εκ νέου.
Ο Τραμπ παραμένει απρόβλεπτος και έχει πολλά να ζυγίσει πριν πάρει τις τελικές αποφάσεις. Το κρίσιμο στοιχείο, ωστόσο, είναι ο χρόνος: όσο κυλά, τόσο γέρνει η πλάστιγγα υπέρ της Τεχεράνης, αυξάνοντας το ρίσκο κλιμάκωσης.
Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει. Το ερώτημα δεν είναι αν αλλά πότε και με ποιον τρόπο θα κλιμακωθεί η σύγκρουση —μια εξέλιξη που σήμερα μοιάζει απειλητικά πιθανή.
