Η πρόσφατη συνάντηση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν αναδεικνύει τις σύνθετες διπλωματικές διεργασίες που λάμβαναν χώρα στη Μέση Ανατολή. Η διάρκεια της συνομιλίας, η οποία ανήλθε σε 21 ώρες, καθορίζει αυτό το γεγονός ως την υψηλότερου επιπέδου επαφή από την ανέγερση της επαναστατικής κυβέρνησης του Ιράν τη δεκαετία του ’70.
Κατά την επιστροφή τους, οι Αμερικανοί δημοσιοποίησαν τις δικές τους εκτιμήσεις. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, ανέφερε ότι οι Ιρανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν την προσπάθεια τους να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα και τις σχετικές τεχνολογίες κατασκευής τους.
Αντίστοιχα, οι Ιρανοί κατήγγειλαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν την παράδοση του εμπλουτισμένου ουρανίου, ενώ ταυτοχρόνως δεν αναγνώρισαν την ιρανική κυριαρχία στα Στενά του Ορμούζ.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι αποχώρησαν εξαιτίας του πυρηνικού ζητήματος, τότε φέρονται να πλησίασαν τις συνομιλίες με μια μάλλον αφελή προοπτική επιτυχίας, περιμένοντας ότι η Τεχεράνη θα υποχωρούσε από την αρχή. Η παλαιότερη συμφωνία της Δύσης με το Ιράν διαπραγματεύθηκε επί σχεδόν δύο χρόνια.
Το ζήτημα των Στενών του Ορμούζ
Στη βάση των διαβουλεύσεων βρέθηκε η στρατηγική επιρροή που διαχειρίζεται το Ιράν μέσω των Στενών του Ορμούζ, τα οποία αποτελούν ζωτικής σημασίας σημείο για την παγκόσμια οικονομία. Σε ανακοίνωσή τους, οι Ιρανοί τόνισαν ότι “οι ΗΠΑ προσπάθησαν να πετύχουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ό,τι δεν κατάφεραν με τον πόλεμο”.
Η εν λόγω δήλωση ενισχύει την αντίληψη ότι η Ουάσιγκτον δεν έχει επιτύχει τους στρατηγικούς της στόχους με τη χρήση στρατιωτικής δύναμης. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν και πώς η Τεχεράνη θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει αυτήν την κατάσταση, θεωρώντας ότι έχει το πλεονέκτημα.
Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις στη Μέση Ανατολή, η αποχώρηση του «αγοραστή» μπορεί να δείχνει το τέλος μιας φάσης, αλλά τα πραγματικά τεστ της ισχύος μόλις αρχίζουν.
