Είναι μία σεζόν που όλα πήγαν λάθος για τον Άρη. Μία συνέχεια των προηγούμενων, θα πρόσθετε εύλογα κανείς. Δεν μπορείς να τον ψέξεις, δίκιο έχει. Ο Άρης ζει σε «λούπα» το ίδιο σκηνικό σχεδόν κάθε αγωνιστική περίοδο που περνά και οι οπαδοί του είναι φανερό πως δεν έχουν άλλη υπομονή. Αυτό που για χρόνια ήταν «όπλο» τους (υπομονή), γίνεται τώρα αφορμή για επανάσταση. Μία «επανάσταση» που ζητά αλλαγή διοίκησης και νέα σελίδα. Και το ερχόμενο καλοκαίρι είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, πάνω σε αυτό το κομμάτι.
Μεγάλη αλλά απαραίτητη η εισαγωγή, αν και με αυτά που συμβαίνουν και φέτος στον Άρη, δεν αρκούν ούτε τρεις τόμοι για να βγει το… πόρισμα. Οι Θεσσαλονικείς βρίσκονται στο -6 από τον Λεβαδειακό και μάχονται με 3 ακόμη ομάδες της λεγόμενης κι ως «δεύτερης ταχύτητας» για το τελευταίο ευρωπαϊκό εισιτήριο, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να χαρίσει έξοδο στην Ευρώπη. Να μην κερδίσει δηλαδή το Κύπελλο ο ΟΦΗ, στον τελικό της 25ης Απριλίου κόντρα στον ΠΑΟΚ.
Αυτό από μόνο του μπορεί να ερμηνευθεί ως μία μορφή κατάντιας για τον Άρη. Κι έτσι είναι, όταν εσύ ο ίδιος βάζει τον πήχη αρκετά ψηλότερα και κάνεις λόγο για «BIG-5» ενώ μπορείς να διεκδικήσεις το πρωτάθλημα το πολύ μέχρι τον Νοέμβριο. Κι αυτό μία φορά στα 10 χρόνια. Fact. Ψυχρό. Σκληρό. Αλλά παραμένει γεγονός.
Υπάρχει και η άλλη ανάγνωση της κατάστασης που λέει «όπως έστρωσες, έτσι και θα κοιμηθείς». Για τα διαχρονικά λάθη που έχει κάνει ο Άρης τόσο δομικά όσο κι αγωνιστικά, τα έχουμε γράψει προ πολλού και πλέον δεν αποτελούν κάνα καλά κρυμμένο μυστικό. Για το τι μπορεί να αλλάξει, όμως, η κουβέντα περιπλέκεται αρκετά.
Κι αυτό γιατί, τη δεδομένη χρονική περίοδο, δεν κινείται τίποτα. Η αλήθεια είναι από τον περασμένο Δεκέμβριο υπήρξαν ορισμένες επαφές του Θόδωρου Καρυπίδη με υποψήφιους επενδυτές (από το εξωτερικό) αλλά από τότε δεν έχει προχωρήσει κάτι σε σημείο που να είναι άξιο αναφοράς ή έστω ένα σημάδι ελπίδας για τον κόσμο του Άρη.
Ψεύτικες ελπίδες δεν (πρέπει να) υπάρχουν και ήρθε η ώρα για τον Θόδωρο Καρυπίδη να πάρει τη μεγαλύτερη απόφαση που έχει πάρει μέχρι σήμερα ως διοικητικός ηγέτης της ομάδας.
Μία απόφαση που δεν θα είναι της στιγμής ή της αντίδρασης. Δεν πρέπει να γίνει έτσι, αν θέλει ο κόσμος της ομάδας να έχει κάποιο θετικό αντίκτυπο. Οι αλλαγές εποχών δεν γίνονται έτσι απλά. Θέλουν προεργασία, αξιοπιστία, σχέση εμπιστοσύνης και κυρίως μία ομάδα που να μην είναι διαλυμένη εκ των έσω.
Αυτή τη στιγμή ο Άρης μοιάζει και είναι «διαλυμένος» από το εσωτερικό του. Δεν υπάρχει κάποιος που μπορεί να βγει μπροστά. Ακόμα και ο Θ. Καρυπίδης, δεν έχει πλέον τη θέληση κι αυτό δείχνει πολλά. Προσφάτως, σκεφτόταν ακόμα και να «παγώσει» τη χρηματοδότηση του συλλόγου ως αντίδραση στα υβριστικά συνθήματα των οργανωμένων οπαδών του Άρη εναντίον του.
Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Διοίκηση-κόσμος είναι χωρισμένοι και φυσικά όλο αυτό έχει αντίκτυπο στο αγωνιστικό τμήμα, μίας ομάδας που βγάζει τεράστια μιζέρια. Με κάτω τα χέρια, παραδόθηκε από νωρίς στη μοίρα της κι αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, θα ολοκληρώσει τη σεζόν εκτός Ευρώπης (κι όχι με αποκλεισμό από τον Ιούλιο) και με ένα θολωμένο μυαλό, σε σημείο που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ακόμα προθέσεις και απαντήσεις.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Καρυπίδης, για να συνεχίσει στην ομάδα, δεν μπορεί και δεν θα το κάνει μόνος του.
