Σάββατο ήταν ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδας και Τετάρτη το ματς με τη Ζαλγκίρις. Ως γνωστόν, ο Ολυμπιακός ηττήθηκε και στα δυο, έστω και με διαφορετικό τρόπο. Δυο ήττες μέσα σε τέσσερα 24ωρα είναι αρκετές για να συνθέσουν σκηνικό κρίσης, σαν αυτό που επιχείρησαν κάποιοι να παρουσιάσουν;
Το ερώτημα θα ήταν καθαρά ρητορικό, αν δεν είχα δει ακόμα και οπαδούς των Πειραιωτών να τσιμπάνε και να βγαίνουν στα κάγκελα. Ποιο ακριβώς είναι το «αδικαιολόγητο» στην προκειμένη περίπτωση; Ότι η ομάδα του Μπαρτζώκα έχασε ένα ντέρμπι μετά από πέντε σερί νίκες επί του Παναθηναϊκού σε Ελλάδα και Ευρώπη ή ότι χρειάστηκαν 50 λεπτά αγώνα μέχρι να λυγίσει στο Κάουνας, δίχως τον αδιαμφισβήτητο MVP της φετινής Euroleague στην κανονική περίοδο αλλά και χωρίς τον μακράν κορυφαίο σέντερ – βάσει PIR – στη διοργάνωση;
Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζατε, ο νο.1 και ο νο.3 στην αξιολόγηση της Euroleague αγωνίζονται στον Ολυμπιακό. Και κανείς από τους δυο δεν ήταν διαθέσιμος για τον αγώνα με τη Ζαλγκίρις, εκεί όπου οι Ερυθρόλευκοι ήταν αναμενόμενα μακριά από τον καλό εαυτό τους αλλά και πάλι θα μπορούσαν κάλλιστα να φύγουν νικητές, τόσο στην κανονική διάρκεια όσο και στην πρώτη παράταση. Αν δούμε ψυχρά και αποστασιοποιημένα το συγκεκριμένο παιχνίδι, το πραγματικά παράδοξο δεν είναι ότι οι πρωταθλητές έχασαν, αλλά ότι έμειναν ζωντανοί για σχεδόν 50 λεπτά και ήταν εκείνοι που είχαν τα δυο πρώτα match ball.
Χωρίς Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ, αυτό σήμαινε πως αρκετοί από τους υπόλοιπους θα έπρεπε να βγουν μπροστά για να καλύψουν το τεράστιο κενό. Χοντρικά μιλάμε για απώλεια 30 πόντων αφού αυτοί είναι το άθροισμα των μέσων όρων Σάσα και Νικόλα. Τουλάχιστον στο «5» κενό δεν παρατηρήθηκε. Απεναντίας, ο Ταϊρίκ Τζόουνς έκανε ένα από τα καλύτερα ματς της καριέρας του ενώ εντυπωσιακό είναι και το γεγονός πως στα 25 λεπτά που αγωνίστηκε ο Ντόντα Χολ ο Ολυμπιακός δεν έχασε τίποτα από την ανταγωνιστικότητά του. Για να καταλάβετε, στα 25′ του Ταϊρίκ οι Ερυθρόλευκοι ήταν πίσω στο σκορ με -4 και σε εκείνα του Χολ μόλις στο -1.
Η τεράστια ζημιά, αυτή που ουσιαστικά αποδιοργάνωσε την όποια εύρυθμη λειτουργία της ερυθρόλευκης επίθεσης, προήλθε από την παρουσία του Άλεκ Πίτερς. Με 0/5 τρίποντα και 2/11 σουτ συνολικά ο Αμερικανός απέτυχε οικτρά να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια θα μπορούσε να θεωρηθεί ως υποκατάστατο της απουσίας Βεζένκοφ στην επίθεση. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν είχε σημαντική συνδρομή στην άμυνα, έστω κι αν έκλεισε το παιχνίδι με μόλις 5 ριμπάουντ μετά από 34 λεπτά. Περισσότερο σοκαρισμένος έμοιαζε ο Άλεκ παρά οτιδήποτε άλλο.
Για να τα λέμε όλα όμως, δεν είναι εύκολο για έναν παίκτη που λίγες μέρες πριν είχε μείνει εκτός τελικού, ξαφνικά να γυρίσει έναν διακόπτη και να μετατραπεί σε πρωταγωνιστή, ειδικά στην επίθεση. Ειδικά ο Πίτερς είναι αποδεδειγμένα παίκτης ρυθμού και από εκείνους που αποδίδουν πολύ καλύτερα όταν νιώσουν σημαντικοί. Όπως είχε γίνει στη χρονιά που ο Σάσα ξενιτεύτηκε, κάνοντας ένα σημαντικό step up μετά από μια σεζόν σχετικής απραξίας. Έστω και με κάποια «κενά απόδοσης» στα πλέι οφ αλλά και στους τελικούς.
Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως η κορυφαία βραδιά του στα 5 ματς με την Μπαρτσελόνα ήρθε στο 1-1 όπου ο Ολυμπιακός έχασε με κάτω τα χέρια, ενώ ήταν τρομερός και στον ημιτελικό με τη Ρεάλ όπου και πάλι οι Ερυθρόλευκοι ουσιαστικά δεν μπήκαν ποτέ στο ματς. Το ότι το καλύτερο του παιχνίδι στους τελικούς ήταν στο Game 5 του ΟΑΚΑ, δηλαδή ξανά σε ήττα έστω και οριακή αυτή τη φορά, μπορεί να αποτελεί σατανική σύμπτωση, μπορεί και όχι, ανάλογα από το πώς επιθυμεί να αξιολογήσει κάποιος τα δεδομένα.
Πέρα απ’ όλα αυτά εξακολουθώ να θεωρώ σοβαρό λάθος τον αποκλεισμό του από τη 12άδα του τελικού, από την πρώτη κιόλας στιγμή που έγινε γνωστή η συγκεκριμένη απόφαση. Αναγνωρίζω ότι υπήρχε μια μεγάλη ανασφάλεια σχετικά με την κατάσταση των δυο βασικών ψηλών. Το να πας όμως με τρία σέντερ και μόλις ένα τεσσάρι σε έναν τελικό όπου ο αντίπαλος έχει ένα σέντερ σε αξιοπρεπές επίπεδο και πλέον δυο τοπ τεσσάρια συν τον Μήτογλου, στο μυαλό μου έμοιαζε εξαρχής με αυτοκτονία.
Τι έπρεπε να κάνουν οι Ερυθρόλευκοι; Να αφήσουν εκτός τον Χολ και να πάνε με την ορθολογική 12άδα σαν μην τρέχει τίποτα. Στη χειρότερη περίπτωση κατά την οποία ένας από τους δυο σέντερ δεν θα μπορούσε να παίξει για αρκετή ώρα, τη θέση του θα μπορούσε να πάρει ο Πίτερς ο οποίος ήταν εξαιρετικός σε αυτόν τον ρόλο στον περυσινό τέταρτο και τελευταίο τελικό. Στην τελική, ούτε ο Χολμς τον φοβίζει και σίγουρα ούτε ο Μήτογλου.
Το ιδανικό σενάριο στην απόφαση που πάρθηκε ήταν εξαρχής προβληματικό. Στην περίπτωση που έβγαζαν όλο το παιχνίδι οι Μιλουτίνοφ και Ταϊρίκ (όπως και έγινε), η τρύπα στο «4» δεν θα μπορούσε να καλυφθεί ακόμα κι αν ο Βεζένκοφ έκανε το ματς της ζωής του. Κόντρα σε δυο εξαιρετικούς αμυντικούς όπως οι Χουάντσο και Χέιζ-Ντέιβις θα ήταν αδύνατο ο Σάσα να αντέξει στην επίθεση για περισσότερα από 26-27 λεπτά. Συν ότι ειδικά ο Αμερικανός θα τον χτυπούσε αλύπητα στην άμυνα, με αποτέλεσμα είτε να αμύνεται ανεπαρκώς είτε να κινδυνεύει να φθαρεί με φάουλ.
Τι συνέβη λοιπόν; Ο Σάσα έπαιξε 26 και κάτι λεπτά προτού αποχωρήσει με πρόβλημα στη μέση, όμως ουσιαστικά ήταν εκτός αγώνα από το τέλος της πρώτης περιόδου. Στο πρώτο δεκάλεπτο είχε 12 πόντους και στα επόμενα 16′ που αγωνίστηκε είχε μόλις 4. Μέχρι να βγει νοκ άουτ λίγο πριν τη λήξη της τρίτης περιόδου, είχε πλησιάσει τον μέσο όρο συμμετοχής του στη φετινή Euroleague (29 λεπτά) και με δεδομένο ότι η 4η περίοδος σπανίως είναι η καλύτερή του σε ένα ματς, η λογική έλεγε ότι ακόμα κι αν έπαιζε σερί μέχρι το τέλος η διαφορά είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να ανέβει παρά να πέσει.
Ασφαλώς και δεν φταίει ο Βεζένκοφ για το ότι όλοι σχεδόν οι συμπαίκτες του ήταν σε άλλο γήπεδο και τους κρατούσε μόνος του για ένα δεκάλεπτο. Ήταν όμως σαφές ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνεται μέχρι το τέλος και ότι θα έπρεπε να πάρει περισσότερες ανάσες προτού το γήπεδο γείρει. Ο ΠΑΟ χρειάστηκε μόλις τριάμισι λεπτά στην αρχή της 2ης περιόδου για να φτάσει στο +11 και αυτό συνέβη με τον Σάσα στην πεντάδα. Αντικαταστάθηκε στο -12, επέστρεψε στην έναρξη του β’ μέρους με το σκορ στο -16 και ακριβώς εκεί ήταν η διαφορά όταν αποχώρησε οριστικά στο 29:22.
Στο 26 και κάτι λεπτά που ο Ολυμπιακός είχε στο παρκέ τον κορυφαίο παίκτη της Ευρώπης, βρισκόταν πίσω με 12 πόντους. Να άλλαζε κάτι δραματικά στα επόμενα δέκα (γιατί για 37λεπτο πήγαινε το πράγμα), δύσκολο το βλέπω. Πιο πιθανό ήταν να ανέβει κι άλλο η διαφορά με τον Σάσα αποκαμωμένο, παρά να μειωθεί. Επί τη ευκαιρία, ο Βεζένκοφ δεν είναι «Βούλγαρος» όπως βλέπω να γράφεται και να λέγεται σε όλα τα ελληνικά ΜΜΕ, είναι Ελληνοβούλγαρος. Έχει γονείς από τη Βουλγαρία αλλά είναι γεννημένος στην Κύπρο και μεγαλωμένος στην Ελλάδα, έχοντας προφανέστατα ελληνική παιδεία και ό,τι άλλο μπορεί να προσδιορίσει κάποιον ως Έλληνα. Και το ότι δεν παίζει στην εθνική Ελλάδας αλλά σε αυτή της Βουλγαρίας, προφανώς δεν είναι με δική του υπαιτιότητα. Ναι, ναι, ο Λιόλιος φταίει…
Στον τελικό λοιπόν, πάρθηκε μια απόφαση που κατ’ εμέ ήταν εντελώς λανθασμένη. Λαμβάνοντας υπόψη και την παράμετρο της παρουσίας ενός παίκτη που έκανε ντεμπούτο σε ντέρμπι, προφανώς θα έπρεπε να έχει υπάρξει καλύτερο ζύγισμα της κατάστασης σε ό,τι είχε να κάνει με τη θέση «4». Όπως και να ‘χει όμως, στο συγκεκριμένο ματς φαβορί ήταν έτσι κι αλλιώς ο Παναθηναϊκός για μια σειρά από λόγους που δεν σχετίζονταν μονάχα με τα όποια αγωνιστικά προβλήματα του Ολυμπιακού και τη συμμετοχή του Χέιζ-Ντέιβις.
Όσοι επινόησαν «κρίσεις» και άλλες τέτοιες γραφικότητες, είδαν την πραγματικότητα να τους τιμωρεί ξανά με τον πιο σκληρό τρόπο. Τον μετά Χριστόν προφήτη δεν μου άρεσε ποτέ να τον κάνω. Γι’ αυτό και πριν το ματς με τη Ζαλγκίρις έδινα με βεβαιότητα ήττα του Ολυμπιακού στο ΕΥΘΕΩΣ Live, κυρίως όμως προέβλεπα με απόλυτο τρόπο νίκη επί του Παναθηναϊκού στον «τελικό» που ακολουθούσε για τη Euroleague.
Η παραπάνω πρόβλεψη βεβαίως έγινε χωρίς να είναι γνωστή η απροσδόκητη απουσία του Τόμας Γουόκαπ, αλλά κι εκείνη του Σάσα Βεζένκοφ που εξακολουθεί να ταλαιπωρείται με τη μέση του από τον τελικό του κυπέλλου. Εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε πως ο Ολυμπιακός δεν επηρεάστηκε καθόλου στον «άσο», απεναντίας βρήκε λύσεις που ίσως να μην τις είχε με τον Γουόκαπ για αρκετή ώρα στο παρκέ. Ο Νιλικίνα έκανε ένα τεράστιο ματς δαγκώνοντας λαρύγγια στην περιφέρεια και κυρίως εκείνο του Κέντρικ Ναν.
Στα 22 και κάτι λεπτά που ο σταρ του Παναθηναϊκού συνυπήρξε με τον Γάλλο στο παρκέ, είχε 12 πόντους με 1/4 τρίποντα αλλά και 5 λάθη. Αντιθέτως, στα σχεδόν 12′ χωρίς Νιλικίνα στο παρκέ ο Ναν έβαλε 8 πόντους με 2/2 τρίποντα και είχε μόνο ένα λάθος. Όσο κι αν η άμυνα είναι ομαδική υπόθεση, δεν μπορεί να παραγνωριστεί η καταλυτική συμβολή του Φρανκ στην αποδιοργάνωση του Αμερικανού. Όπως βεβαίως δεν είναι δυνατόν να μην εστιάσει κάποιος στο τρικ του… τεσσαριού Γουόρντ που ουσιαστικά κατάπιε τον Χέιζ-Ντέιβις, έστω κι αν ο παίκτης του ΠΑΟ είναι σαφώς πιο δυνατός σωματικά, κάτι που φαινόταν καθαρά στα σπρωξίματα για καλύτερη θέση σε ριμπάουντ κλπ.
Νιλικίνα και Κόρι Τζόζεφ βγήκαν μπροστά ακριβώς τη στιγμή που τους χρειαζόταν ο Ολυμπιακός. Ο Αμερικανός δεν ήταν αλάνθαστος βεβαίως: ειδικά στα πρώτα του λεπτά είχε δυο λάθος πάσες και μια ακόμη που δεν καταγράφηκε επειδή εντέλει δεν χάθηκε η κατοχή. Κυρίως όμως η παρουσία του Τζόζεφ απέδειξε πόσο σωστά σκέφτηκε όποιος είχε την έμπνευση να τον φέρει στο ΣΕΦ τέλη Ιανουαρίου κι ενώ είχε ήδη αποκτηθεί – αν και ήταν κιόλας τραυματίας – ο Μόντε Μόρις. Ο οποίος Μόρις συμπλήρωσε χτες δυο μήνες μακριά από τους αγώνες της Euroleague, αφού η τελευταία του εμφάνιση ήταν στις 9 Ιανουαρίου κόντρα στην Μπάγερν.
Ο Ολυμπιακός γνώριζε ότι δεν απέκτησε έναν σούπερ σταρ στο πρόσωπο του Τζόζεφ. Το γεγονός όμως ότι ο Μπαρτζώκας του έδωσε άμεσα ρόλο και μάλιστα σε μια τόσο κομβική θέση, ήταν ενδεικτικό της ποιότητας του Αμερικανού γκαρντ. Τον οποίο ο κόουτς εγκωμίασε πρόωρα τονίζοντας ότι έδειξε να καταλαβαίνει από την πρώτη κιόλας προπόνηση τη λογική του ερυθρόλευκου παιχνιδιού. Κι αν θέλετε να το πάμε και λίγο πιο μακριά, Νιλικίνα και Τζόζεφ ίσως έβγαλαν το μισό τους συμβόλαιο στη βραδιά του ιστορικού 11-0…
Στις επόμενες εβδομάδες θα φανεί αν και κατά πόσο ήταν σημαντικό για τον καταρτισμό του φετινού φάιναλ φορ το ντέρμπι της περασμένης Παρασκευής. Παρότι η τύχη για πολλοστή φορά χαμογέλασε στον Παναθηναϊκό (ο πόλεμος στο Ιράν γλίτωσε τους Πράσινους από άκρως επώδυνες δοκιμασίες σε Τελ Αβίβ και Ντουμπάι, αφού θα παίξουν Χάποελ και Άραβες σε ουδέτερες έδρες), αν η ομάδα του Αταμάν μείνει εκτός τετράδας και εντέλει εκτός φάιναλ φορ, ο Ολυμπιακός θα έχει πετύχει με έναν σμπάρο δυο τριγόνια. Αφενός θα έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στον αποκλεισμό του αιώνιου αντιπάλου του και αφετέρου θα έχει ανοίξει λίγο παραπάνω τον δικό του δρόμο προς την πολυπόθητη κούπα.
Μέχρι το τέλος των πλέι οφ έχουμε αρκετό ψωμί ακόμα, όμως όλοι θα αναγνωρίζουν τη βραδιά της 6ης Μαρτίου ως ίσως την πιο κομβική σε ενδεχόμενη αποτυχία του ΠΑΟ να φτάσει ως το ΟΑΚΑ. Αποτυχία ιστορικών διαστάσεων, αν αναλογιστούμε πως πρόκειται για τον οικοδεσπότη του φάιναλ φορ αλλά και την ομάδα με το μεγαλύτερο μπάτζετ σε ολόκληρη τη διοργάνωση. Δεν είναι εύκολο βεβαίως να μείνουν εκτός οι Πράσινοι, ακόμα και με μειονέκτημα έδρας, όμως τα φίδια έχουν αρχίσει να ζώνουν τους πάντες και να σκαρφαλώνουν στο περιβόητο τραπεζάκι του Σουνίου.
Από το τελευταίο γραπτό ΕΥΘΕΩΣ έχουν περάσει πάρα πολλοί μήνες και απολογούμαι γι’ αυτό. Κατά σύμπτωση, σε εκείνο το κείμενο αποθέωνα τον Γιώργο Μπαρτζώκα για το πώς πήρε το σκαλπ του Αταμάν σε μια βραδιά που είχε όλες τις προδιαγραφές για να εξελιχθεί σε εφιάλτη. Ειδικά από τη στιγμή που αποχώρησε ο Βεζένκοφ και η ομάδα έμενε με ένα τεσσάρι, έναν σέντερ (ο Φαλ είχε πάθει ήδη τη ζημιά στον 3ο τελικό) και ουσιαστικά έναν άσο, αφού ο Γουίλιαμς-Γκος ήταν νοκ άουτ σε όλη τη σειρά.
Αυτή τη φορά ο Μπαρτζώκας δεν είχε τον Βεζένκοφ από την αρχή, ενώ δεν είχε ούτε και τον Γουόκαπ. Είχε όμως δυο χειριστές που ανταποκρίθηκαν εξαιρετικά σε επίθεση και άμυνα, ενώ βρήκε και τεσσάρι για να ματσάρει τον Χέιζ-Ντέιβις στο πρόσωπο του Γουόρντ. Αν θέλετε τη γνώμη μου πάντως, ο Αμερικανός στα μάτια μου ήταν μια από τις αιτίες της ήττας του Παναθηναϊκού. Θα το αναλύσω προφανώς γιατί νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον.
Ο μόνος παίκτης που δεν μπορούσαν να ματσάρουν με τίποτα οι Ερυθρόλευκοι στο συγκεκριμένο ματς ήταν ο Χουάντσο. Σε ένα ματς που ο ΠΑΟ ηττήθηκε με διαφορά έξι πόντων, όσο υπήρχε στο παρκέ ο Ισπανός το σκορ ήταν στο +5 υπέρ των φιλοξενούμενων. Αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του Χέιζ-Ντέιβις ο Ολυμπιακός ήταν στο +9. Στα περίπου 17 λεπτά που πέρασε ο Ερνανγκόμεθ στο «4» (τα διαχωρίζω από το πεντάλεπτο που έπαιξε στο «5»), ειδικά ο Πίτερς δυσκολευόταν αφόρητα να τον παρακολουθήσει στην άμυνα αλλά και στα ριμπάουντ.
Η επί της ουσίας «υποχρεωτική» παρουσία του χρυσοπληρωμένου Χέιζ-Ντέιβις για χρόνο μάλλον δυσανάλογο της απόδοσής του, στέρησε στον Παναθηναϊκό μερικά ενδεχομένως πολύτιμα λεπτά του Χουάντσο στη θέση όπου ούτε ο Πίτερς και φυσικά ούτε ο Γουόρντ μπορούσαν να τον κάνουν καλά. Προφανώς τα δεδομένα θα ήταν πολύ διαφορετικά με Βεζένκοφ (ο Ισπανός δείχνει να έχει αποκτήσει… ψυχολογικά απέναντι στον Σάσα, κάτι που φάνηκε και στον τελικό κυπέλλου), ωστόσο εν τη απουσία του Ελληνοβούλγαρου σταρ ο Χουάντσο έκανε πάρτι στο «4». Και θα ήταν ο MVP του αγώνα αν οι Πράσινοι έφευγαν νικητές από το ΣΕΦ.
Έχω εκφράσει την άποψη πως η έλευση του Χέιζ-Ντέιβις μπορεί να μην αποδειχθεί όσο ευεργετική πίστευαν οι φίλοι του Παναθηναϊκού αλλά και η πλειοψηφία του (ελληνικού) Τύπου που σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπαίνει ποτέ στη διαδικασία να αναζητήσει τυχόν αρνητικές προεκτάσεις πέρα από τις προφανείς θετικές. Σε μια ομάδα που ξεχειλίζει από «εγώ», το να προστίθεται ένας τύπος που άμα τη αφίξει του δηλώνει ότι ο προπονητής του υποσχέθηκε πως τα πάντα θα κινούνται γύρω από εκείνον θετικό δεν το λες. Ειδικά όταν ακριβώς στην ίδια ομάδα υπάρχει ο δεύτερος πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της Euroleague που κατά σύμπτωση του έριχνε καρφιά στα σόσιαλ λίγο καιρό πριν. Το ότι εκείνη η ανάρτηση κατέβηκε (προφανώς όχι αυθόρμητα), δεν σημαίνει ότι άλλαξαν τα συναισθήματα του Κέντρικ για τον Νάιτζελ.
Για μια ομάδα που τα αποδυτήριά της μοιάζουν με πυριτιδαποθήκη, ο κάθε άλλο παρά ταπεινός Χέιζ-Ντέιβις συνιστά μια άκρως εκρηκτική προσθήκη. Λίγες ώρες μετά τον τελικό ανέβαζε ποστ του τύπου «σε όσους έχουν κάτι να πουν, δεν ακούω πολύ καλά πάνω στις επευφημίες για τον MVP», δείγμα στοιχειώδους έλλειψης σεμνότητας. Μετά την ήττα της περασμένης Παρασκευής βέβαια, ο Αμερικανός ήταν άφαντος από το Instagram λες και του τελείωσαν τα data. Όταν είσαι λαλίστατος στις νίκες, δεν γίνεται να εξαφανίζεσαι στα στραπάτσα καθότι αυτή δεν είναι συμπεριφορά ηγέτη αλλά πανηγυρτζή. Και τέτοιος, «ηγέτης» δηλαδή που στα στραπάτσα δεν κάνει ποτέ δηλώσεις, υπήρχε ήδη στον ΠΑΟ…
Από τα αρκετά που έχω καταλάβει για τον Ναν και τα κάμποσα ακόμη που μπορώ να εικάσω, είμαι σίγουρος πως ο Αμερικανός είναι στραβωμένος πριν καν εμφανιστεί στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ ο MVP του περυσινού φάιναλ φορ. Το μπιζάρισμα Τύπου και οπαδών και όλος ο ντόρος γύρω από το όνομα του Χέιζ-Ντέιβις μάλλον δεν έχουν γίνει δεκτά με μεγάλη ευχαρίστηση από τον Κέντρικ. Ο οποίος δεδομένα θα βγάζει σπυριά στο άκουσμα της ατάκας «ο Αταμάν μου είπε πως θα φροντίσει να δουλέψουν όλα γύρω από μένα». Ακόμα κι αν όντως το είπε ο Τούρκος αυτό, δεν τον δίνεις δημόσια ρε αδερφέ. Εκτός αν είσαι μπούφος ή αν θες να στείλεις μήνυμα στους νέους συμπαίκτες σου και ειδικά σε εκείνον που φρόντισε να σου ρίξει μπηχτή πριν καν υπογράψεις. Και δεν τον έχω για μπούφο τον Νάιτζελ…
Να τελειώσω εκείνο που ξεκίνησα περί Μπαρτζώκα. Όπως και στον περυσινό τελευταίο τελικό, έτσι και τις προάλλες στο ΣΕΦ διέσυρε προπονητικά τον Αταμάν και όλο το επιτελείο του, με τη βοήθεια ασφαλώς του δικού του επιτελείου. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει άνθρωπος που να ασχολείται έστω και επιδερμικά με την πορτοκαλί μπάλα και να μην αναγνωρίζει την μπασκετική ιδιοφυΐα του κόουτς. Είτε είναι φανατικός θαυμαστής του στο ΣΕΦ, είτε σπεύδει στο Ντουμπάι για να του προσφέρει μια ιδιότυπη αναγνώριση βρίζοντάς τον.
Είπαμε, κι αυτή ως αναγνώριση λογίζεται όταν προέρχεται από οπαδό ομάδας που έχει ζήσει αμέτρητους εφιάλτες με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Το ότι αυτή η μπασκετική ιδιοφυΐα μοιάζει καμιά φορά να εμφανίζει… «αυτοκαταστροφικές τάσεις», είναι κι αυτό στοιχείο που ενισχύει τον ισχυρισμό περί ιδιοφυΐας. Έχω πει πολλάκις πως ο Ολυμπιακός είναι ίσως η μόνη ομάδα στην Ευρώπη που έχει επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα χάνει. Σαν τον Σούπερμαν που ενώ θεωρητικά είναι άτρωτος, όλοι γνωρίζουν ότι αρκεί να του ξηγηθείς μια μερίδα κρυπτονίτη για να δει τα ραδίκια ανάποδα.
Το ίδιο ισχύει και για τον κρυπτονίτη του Ολυμπιακού: όλοι οι αντίπαλοι προπονητές τον γνωρίζουν όμως η εφαρμογή του είναι πάντα πιο αποτελεσματική στα μεγάλα νοκ άουτ παιχνίδια. Σε μια βραδιά που κρίνονται οι κόποι μιας ολόκληρης σεζόν, η αδυναμία προσέγγισης στο αντίπαλο καλάθι με ατομικές προσπάθειες και γενικά η περιορισμένη ικανότητα ατομικής δημιουργίας θα πληρώνεται πάντοτε πολύ ακριβά. Και ακόμη πιο ακριβά θα πληρώνεται η απόφαση να μην επιστρατεύονται εναλλακτικά πλάνα, είτε εξαρχής είτε όταν αρχίζει να στραβώνει το πράγμα. Όχι σε κατάσταση πανικού αλλά προγραμματισμένα και οργανωμένα εκ των προτέρων.
Μέχρι στιγμής, ο Μπαρτζώκας επιστρατεύει αγωνιστικά τρικ μονάχα σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Όταν δηλαδή του λείπουν κομβικοί παίκτες και αναγκάζεται να καταφύγει σε λιγότερο συμβατικά σχήματα. Με θυμάμαι από την εποχή των πλέι οφ κόντρα στη Φενέρ να επισημαίνω την αγωνιστική ακαμψία του Ολυμπιακού και την άρνησή του να βγει εκτός πλάνου από επιλογή. Όταν παίζονται οι συσσωρευμένοι κόποι πολλών σεζόν, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο που περνάει, είσαι υποχρεωμένος να πας στα μεγάλα ματς όσο καλύτερα προετοιμασμένος γίνεται.
Εν προκειμένω, επειδή ο αντίπαλος είναι αυτός που προετοιμάζεται για το πώς θα σε ματσάρει, η δική σου δουλειά είναι να μην του δώσεις τη χαρά να πέσεις στις παγίδες του. Σε αντίθεση με τον Σούπερμαν, ο Μπαρτζώκας μπορεί δεδομένα να αποκτήσει ανοσία στον δικό του κρυπτονίτη, αρκεί απλώς να το πάρει απόφαση. Και για να τελειώνουμε, αν ερχόταν κάποιος και μου έλεγε ότι αύριο διώχνεις τον Μπαρτζώκα, παίρνεις τον Τάδε προπονητή και στο τέλος Μαΐου θα έχεις 100% εξασφαλισμένη την κούπα, πάλι με τον Μπαρτζώκα θα πήγαινα στο φάιναλ φορ. Μπορεί αυτό να μην ήταν το πιο ενδεδειγμένο για την ψυχική μου υγεία μετά απ’ όσα έχουν προηγηθεί (οι κοντινοί μου θυμούνται καλά πώς είμαι στις μέρες που πλησιάζει ένα φάιναλ φορ), όμως θα τη θυσίαζα κι αυτή προκειμένου να δω τον κορυφαίο προπονητή της Ευρώπης να παίρνει επιτέλους αυτό που δικαιούται, έστω και με την πέμπτη σερί απόπειρα…
Από σήμερα και μέχρι την άλλη Πέμπτη οι Ερυθρόλευκοι καλούνται να δώσουν τέσσερα ματς Ευρωλίγκας. Δηλαδή σε κάτι λιγότερο από δέκα 24ωρα θα αντιμετωπίσουν κατά σειρά Παρί, Μονακό, Φενέρ και Μπασκόνια, συν το παιχνίδι της Κυριακής με τον Πανιώνιο. Συνολικά από τις 6 μέχρι τις 19 Μαρτίου θα έχουν δώσει πέντε αγώνες στη Euroleague και δυο για την Basket League που μπορεί να έχει κριθεί σε επίπεδο κανονικής περιόδου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν απαιτείται κόπος και ξόδεμα δυνάμεων στα παιχνίδια της. Από τότε που επέστρεψε στις εγχώριες διοργανώσεις ο Ολυμπιακός έχει ηττηθεί μονάχα από ομάδες Ευρωλίγκας, αφού καμιά ελληνική πλην ΠΑΟ δεν τον έχει νικήσει σε πρωτάθλημα, κύπελλο ή Σούπερ Καπ την τελευταία πενταετία. Αυτό μαρτυρά συνέπεια και σεβασμό απέναντι στους οπαδούς που όλο και πληθαίνουν στα κυριακάτικα ματς του ΣΕΦ.
Συνεπώς, το βράδυ της 19ης Μαρτίου θα έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για το κατά πόσο οι πρωταθλητές Ελλάδας θα είναι εκείνοι που φιλοξενήσουν το πέμπτο ματς των πλέι οφ στην έδρα τους, αν βεβαίως χρειαστεί να φτάσουμε ως εκεί. Με 3/4 θα έχουν σφιχταγκαλιάσει το πλεονέκτημα και στις 24 του μήνα θα κληθούν να παίξουν τη… μισή δεύτερη θέση μέσα στη Βαλένθια. Αν πάλι κάτι πάει στραβά, οι σεσημασμένοι καταστροφολόγοι θα κάνουν την εμφάνισή τους για να σας γράψουν και κρίσεις και άλλες αντίστοιχες γραφικότητες, μέχρι να φάνε την επόμενη κατραπακιά. Και πάει λέγοντας…
ΥΓ. Ανήμερα των 101ων γενεθλίων του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου, το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στον Παναγιώτη Γκαραγκάνη που σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια τον αποχαιρετήσαμε για τελευταία φορά, αλλά και σε έναν τρομερά αξιόλογο άνθρωπο που εκτιμούσε τα γραπτά μου από την εποχή του ΦΩΤΟΣ αλλά κι εμένα προσωπικά. Ολυμπιακός από τους λίγους και φωτεινό μυαλό, ο Απόστολος Γαγάνης έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες και το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να τον θυμάμαι με μεγάλη εκτίμηση, όπως αυτή που μου έδειχνε σε κάθε ευκαιρία.
