Γιατί η 9η σερί ήττα του Παναθηναϊκού σε αιώνιο ντέρμπι είναι πιο οδυνηρή ακόμα και από την 35άρα

    Ο Γιώργος Χαλάς γράφει ΕΥΘΕΩΣ για το ιστορικό 9-0 του Ολυμπιακού επί του ΠΑΟ που σύντομα θα βρει τη θέση που του αξίζει, πιο πάνω και από τη θρυλική 35άρα του 1996

    Ο Παναθηναϊκός ήρθε στο ΣΕΦ ευρισκόμενος στο καλύτερο φεγγάρι του την τελευταία διετία, ίσως και τριετία, αν σκεφτούμε πως από τότε είχε να πετύχει τρεις σερί νίκες στην Ευρωλίγκα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ίδιο με τα οκτώ προηγούμενα. Αν θέλετε την άποψή μου, η 9η συνεχόμενη ήττα των Πρασίνων σε αιώνιο ντέρμπι είναι η πιο οδυνηρή στην ιστορία τους. Χειρότερη ακόμα και από την ιστορική 35άρα του 1996.

    Η θεωρητικά μεγαλύτερη αγωνιστική διαφορά μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού ήταν αυτή της λεγόμενης «εποχής του Κορυδαλλού». Ακόμα και τότε όμως, οι διοικητικά παρατημένοι Ερυθρόλευκοι έβρισκαν τρόπο που και που να σηκώνουν κεφάλι. Διότι δεν ήταν μονάχα η δική τους ανεπάρκεια που καλούνταν να ξεπεράσουν, αλλά και τα ορκισμένα κομάντα που έστελνε η ΕΟΚ του Βασιλακόπουλου.

    Το 73-38 ήταν ο θρίαμβος μιας βραδιάς, επιστέγασμα της απόλυτης ανωτερότητας του Ολυμπιακού εκείνα τα χρόνια που έκανε κόσκινο τον Παναθηναϊκό όπου τον πετύχαινε, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Όσο ντροπιαστικό κι αν ήταν το αποτέλεσμα ωστόσο, οι φίλοι του ΠΑΟ είχαν να λένε πως η ομάδα τους είχε αδειάσει μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας (που πέρασε στην ιστορία ως η κούπα της συγγνώμης από τη FIBA).

    Το 9-0 σερί του Ολυμπιακού εναντίον του Παναθηναϊκού είναι αυτό που δεν μπορούν να αντέξουν και να χωνέψουν

    - Advertisement -

    Το 9-0 πάλι δεν είναι απόρροια μιας «κακιάς στιγμής» του αντιπάλου που κράτησε 40 λεπτά. Σε εννιά σερί παιχνίδια, σε τέσσερις διαφορετικές διοργανώσεις και τέσσερα διαφορετικά γήπεδα (ΣΕΦ, ΟΑΚΑ, Ηράκλειο, Ρόδος), με εγχώριους αλλά και ξένους διαιτητές, ο Ολυμπιακός κατάφερε να νικήσει τον αιώνιο αντίπαλό του. Άλλοτε εύκολα, άλλοτε πολύ εύκολα και άλλοτε δύσκολα, όπως την περασμένη Δευτέρα.

    Με δεδομένο λοιπόν ότι δεν υπάρχει προηγούμενο σε αυτή την επίδοση, επιτρέψτε μου να θεωρώ τη νίκη της Δευτέρας εξίσου αλλά και ακόμα πιο σημαντική/ιστορική από τη θρυλική 35άρα. Και οι αστείες διαμαρτυρίες, μαζί με τη σεφερλικής σοβαρότητας ανακοίνωση της ΚΑΕ Παναθηναϊκός έκαναν την 9η σερί ήττα ακόμη χειρότερη. Διότι απλώς παραδέχονταν ότι η (σχετική) ισονομία τους πέφτει πολύ βαριά.

    «Σχετική» καθότι ειδικά στα τελευταία 80 δευτερόλεπτα οι διαιτητές είχαν καταπιεί τη σφυρίχτρα τους. Οι τέσσερις από τους τελευταίους επτά πόντους του Μπέικον προήλθαν από εξόφθαλμες παραβάσεις (στην πρώτη περίπτωση βήματα και μεταφορά μπάλας και στη δεύτερη ένα εκτός φάσης σπρώξιμο στον Γουόκαπ που θα το έδινε ακόμα και ο Ράντονιτς). Οι υπόλοιποι τρεις προέκυψαν από το… φάβα τρίποντο που πήγε μέσα με ταμπλό.

     

    Ασφαλώς και δεν ήταν όσο καλός μπορεί ο Ολυμπιακός. Το γεγονός πως όλοι στην ομάδα έχουν πειστεί πως για κάποιον λόγο δεν πρέπει να ξαναχάσουν από τον ΠΑΟ ποτέ, είναι ένα έξτρα βάρος που καλούνται να κουβαλήσουν. Στη δημιουργία αυτού του περίεργου κλίματος συνεισφέρουν και κάτι περίεργοι μυαλοπώληδες που φρόντισαν να ενημερώσουν προκαταβολικά τους αναγνώστες του ότι ο Μπαρτζώκας θα είχε… πρόβλημα αν δεν νικούσε για 9ο σερί ματς τον Παναθηναϊκό. Σε λίγες μέρες ίσως ξαναγράψουν τα ίδια κείμενα, αλλάζοντας το 9 με το 10.

    Γενικώς, στο μυαλό τους ο Μπαρτζώκας θα έχει πάντα πρόβλημα, αν και είναι σαφέστατο ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Ειδικώς, καλό θα ήταν να μην ξανασχοληθούν με το θέμα, αφού είναι «σημαδεμένοι» μετά τις αμπάσκετες ηλιθιότητες που είχαν γράψει πέρυσι έπειτα από τη μια και μοναδική νίκη του ΠΑΟ στη σεζόν. Εκτός αν νομίζουν ότι απευθύνονται σε λοβοτομημένους που ξεχνούν τι γράφει ο καθένας.

    Κατά τα λοιπά, διαιτητική αδικία με… Photoshop μόνο μια ομάδα στον κόσμο μπορεί να επικαλεστεί. Αναφέρομαι προφανώς στη φωτογραφία που έγινε σημαία για μερικές ώρες επειδή από συγκεκριμένη λήψη μπορούσε κάποιος ευφάνταστος να δει φάουλ του Γουόκαπ στον Μπέικον σε μια προσπάθεια του τελευταίου για τρίποντο (όχι στο τέλος προφανώς).

    Μπέικον Γουόκαπ

    Οποιαδήποτε απόπειρα για κουβέντα περί διαιτησίας συνιστά επιτυχία των ηττημένων. Μην πέφτετε λοιπόν στην παγίδα να επισημάνετε τα αυτονόητα απευθυνόμενοι σε τύπους που τα έβλεπαν όλα καλά για μια εικοσαετία και που θεωρούσαν «κανονικότητα» τους Αναστόπουλους, τους Μάνους και τους Παναγιώτου (και κάμποσους ακόμη που έκαναν δουλίτσα τόσα χρόνια).

    Με αφορμή τις… τσαχπινιές που ανέβασε ο Παναγιώτης Αναστόπουλος στο facebook συνεχίζοντας τον αγώνα του υπέρ των δικαίων του ΠΑΟ, η θέση μου είναι ξεκάθαρη. Άνθρωποι που έχουν διαιτητεύσει έστω και ένα αιώνιο ντέρμπι στην εποχή Βασιλακόπουλου θα έπρεπε να εμφανίζονται στα social μόνο για να δίνουν συνταγές για κουραμπιέδες, αποφεύγοντας οποιαδήποτε αναφορά όχι μόνο στη διαιτησία, αλλά και στο μπάσκετ γενικότερα. Διότι είναι αποδεδειγμένο πως οι κανονισμοί που έμαθαν στους κόλπους της αμαρτωλής ΕΟΚ δεν είχαν καμία σχέση με αυτούς που ισχύουν στον υπόλοιπο κόσμο.

    Τη μεγαλύτερη απόδειξη για τον ανυπέρβλητο βαθμό οδύνης που προκάλεσε στους Πρασίνους η 9η σερί ήττα από τον Ολυμπιακό συνιστούν οι αντιδράσεις ολόκληρου του μηχανισμού μέσα και γύρω από τον ΠΑΟ. Από τον Δ. Γιαννακόπουλο, την ανακοίνωση της ΚΑΕ Παναθηναϊκός και τα απανωτά δακρύβρεχτα άρθρα του επίσημου φερέφωνου μέχρι την αντίδραση της Θύρας 13 που χρησιμοποίησε ακόμα και αυτούσιες ατάκες του ιδιοκτήτη της ομάδας.

    Η ιστορία έγραψε πως στο διάστημα 2021-2022 ο Ολυμπιακός νίκησε 9 συνεχόμενες φορές τον αιώνιο αντίπαλό του, με την 9η επικράτηση μάλιστα να έρχεται σε ιδανικό αγωνιστικό τάιμινγκ για τους Πράσινους. Ένα τεράστιο «αφού ούτε τώρα, πότε;» τριβελίζει το μυαλό των οπαδών του ΠΑΟ και πλέον το άγχος και η πίεση βρίσκονται για πρώτη φορά μετά από καιρό στις πλάτες των δικών τους παικτών. Διότι αν το κοντέρ γράψει 10 την προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς στο ΟΑΚΑ, η κατάσταση στο πράσινο στρατόπεδο θα είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτική…