Η χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής για τη συνταγματική αναθεώρηση ανέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο το βαθύ πολιτικό χάσμα που χωρίζει την κυβέρνηση από τις αντιπολιτευτικές δυνάμεις. Συναινέσεις δεν προσφέρονται και, με τα σημερινά δεδομένα, το αναθεωρητικό σχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζει να μένει μετέωρο.
Το πιθανότερο είναι πως στην επόμενη Βουλή δεν θα διαμορφωθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία για να υπερψηφιστεί έστω μία από τις προτάσεις που θα φτάσουν προς έγκριση, έχοντας προηγουμένως λάβει κυρίως τις ψήφους της σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας, μαζί με εκείνες ορισμένων ανεξάρτητων βουλευτών.
Πρόκειται για την επίσημη αποτύπωση ενός κλίματος πόλωσης, το οποίο θυμίζει την περίοδο κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβαινε πολιτικά, μέσα στη χρεοκοπία και στα μνημόνια. Επανέρχεται έτσι στο προσκήνιο το σύνθημα «Ή εμείς, ή αυτοί», αυτή τη φορά όχι ως κάλεσμα ανατροπής, αλλά ως εργαλείο για τη διαχείριση του κράτους.
Η σημερινή πραγματικότητα, πάντως, δεν είναι ίδια με εκείνη που γέννησε το συγκεκριμένο σύνθημα. Το αντισυστημικό ρεύμα που στήριξε τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη χρεοκοπία έχει πλέον συντριβεί, κυρίως μετά το φιάσκο της διακυβέρνησης Τσίπρα. Η εξέλιξη αυτή ευνόησε τη ΝΔ, η οποία εξέλεξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και μαζί του συγκέντρωσε μεγάλο μέρος του ρεύματος «Μένουμε Ευρώπη» και του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου.
Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη έχει να επιδείξει σημαντικά και μετρήσιμα αποτελέσματα. Στην οικονομία, αυτά επιβεβαιώνονται από τους διεθνείς οίκους, ενώ παραμένει ανοιχτό το στοίχημα των επενδύσεων. Στην άμυνα, η χώρα ενισχύεται διπλωματικά μέσα από την απαρέγκλιτη συστράτευσή της με τα συμφέροντα και τις αξίες του δυτικού κόσμου, αποκτά σύγχρονο στρατιωτικό υλικό και συνάπτει σημαντική συμμαχία με το Ισραήλ.
Παράλληλα, η Ελλάδα αποκτά μεγαλύτερο βάρος στον ενεργειακό χάρτη και αναβαθμίζεται στρατηγικά. Σημαντικές υποδομές στον χώρο της υγείας και του πολιτισμού βελτιώνουν την ποιότητα ζωής, ενώ η μεταρρύθμιση της Δικαιοσύνης ήταν αναγκαία. Στον Κυριάκο Μητσοτάκη πιστώνεται, επίσης, η διαχείριση σημαντικών κρίσεων, ιδίως του μεταναστευτικού και της πανδημίας covid, αλλά και το κλίμα σταθερότητας που επιτρέπει στη χώρα να κινείται με σχετική νηνεμία μέσα στη διεθνή φουρτούνα.
Οι αντιπολιτεύσεις επιχειρούν σήμερα να αποπροσανατολίσουν από όλα αυτά, παρουσιάζοντας την πορεία της χώρας σαν αποτέλεσμα μιας αόρατης διακυβέρνησης ή μιας νομοτελειακής εξέλιξης. Θεωρούν, έτσι, ότι η Ελλάδα μπορεί να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ακόμη και χωρίς τον «επικατάρατο Μητσοτάκη», και ότι για την επόμενη μέρα αρκούν τα προγράμματα Θεσσαλονίκης.
Την ίδια ώρα, ενοχλούνται όταν τους υπενθυμίζεται, όπως έκανε χθες στη Βουλή ο Πρωθυπουργός, πως όσα κέρδισε η χώρα τα τελευταία χρόνια δεν αποτελούν οριστικά κεκτημένα. Η επόμενη μέρα απαιτεί προσπάθεια και σχέδιο. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να οδηγηθεί σε νέα κρίση εξαιτίας της εγκατάλειψης της πολιτικής σταθερότητας από τους ψηφοφόρους.
Οι αντιπολιτεύσεις είχαν την ευκαιρία να συγκροτηθούν ως πολιτικές δυνάμεις ικανές να εγγυηθούν τη σταθερότητα. Επέλεξαν, όμως, την ευκολία του αντιμητσοτακισμού και, αντί για συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις, οχυρώθηκαν πίσω από το «Μητσοτάκη γ#$%@%αι», την υπονόμευση της καραντίνας στην πανδημία, τα ξυλόλια και διάφορες άλλες θεωρίες.
Τώρα φτάνουν στις εκλογές και διαπιστώνουν στις δημοσκοπήσεις την αποτυχία τους. Αντί να καταθέσουν μια διαφορετική πρόταση, συνεχίζουν να επενδύουν στην πόλωση του ριζοσπαστικού αντιμητσοτακισμού: «Ή εμείς, ή αυτός». Τίποτα δεν έμαθαν.
Στο ίδιο κλίμα εντάσσεται και η αντιπαράθεση του Παναγιώτη Δουδωνή με τον υπουργό Δικαιοσύνης, Γιώργο Φλωρίδη, στη Βουλή. Η φράση «Δες πού κατάντησες τον εαυτό σου, Φλωρίδη», την οποία απηύθυνε στον υπουργό ο βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, αποτελεί υπόδειγμα ευτελούς χρήσης της γλώσσας από έναν πολιτικό με ακαδημαϊκά προσόντα που δεν θα έπρεπε να του το επιτρέπουν.
Το γεγονός, μάλιστα, ότι στην επίθεση κατά του υπουργού ο Παναγιώτης Δουδωνής είχε στο πλευρό του την ωρυόμενη Ζωή Κωνσταντοπούλου, λέει πολλά. Ως προς την ουσία της ένστασής του για την παρουσία του Γιώργου Φλωρίδη στη συζήτηση της συνταγματικής αναθεώρησης, το ζήτημα είναι συνταγματικά αμφισβητήσιμο.
Το άρθρο 66 του Συντάγματος επιτρέπει γενικά στους υπουργούς να παρίστανται στις συνεδριάσεις της Βουλής και να λαμβάνουν τον λόγο. Άλλο, επομένως, είναι η παρουσία και άλλο η συμμετοχή στην αναθεωρητική απόφαση. Δεν προκύπτει αυτονόητα ότι ο Γιώργος Φλωρίδης όφειλε συνταγματικά να αποχωρήσει.
Είναι κατανοητό ότι ο Παναγιώτης Δουδωνής θέλει να γίνει ευρύτερα γνωστός και να ξεχωρίσει ως «λαϊκό παιδί», καθώς στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να ιδρώσει και να ξοδέψει για να εκλεγεί, αφού δεν θα είναι ξανά υποψήφιος Επικρατείας. Δύσκολα, όμως, θα περίμενε κανείς ότι για να πετύχει τον στόχο του θα επέλεγε να γίνει η Κωνσταντοπούλου του ΠΑΣΟΚ.
