Η 12χρονη Κατερίνα επέστρεψε τις προηγούμενες ημέρες στην Ελλάδα, μετά από μία εξαιρετικά δύσκολη περιπέτεια υγείας: υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Ιταλία, με δότη τον ίδιο της τον πατέρα. «Αυτό ακριβώς κάναμε και εμείς, όσο ήμασταν στο νοσοκομείο με την Κατερίνα, προκειμένου να μην καταλάβει τίποτα» αναφέρει στο tanea.gr η μητέρα της, Εύη Πετρίδου.
Η κρίση για την οικογένεια ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2024, όταν ανεξήγητες μελανιές, εξάντληση και αλλαγή στο χρώμα του προσώπου και του σώματος της τότε 10χρονης οδήγησαν σε μία διάγνωση που «πάγωσε τον χρόνο»: Απλαστική αναιμία.
«Από την πρώτη στιγμή όσες εικόνες αντίκρισα, ήταν ακραίες»
Οι γονείς περιγράφουν δύο χρόνια που μοιάζουν με έναν ατελείωτο πόλεμο επιβίωσης. Το σπίτι έμεινε πίσω σαν ανάμνηση, και οι ιδρυτικές λέξεις της καθημερινότητάς τους ήταν γιατροί, επανειλημμένες εξετάσεις, αναμονή, φόβος αλλά και —πάνω απ’ όλα— ελπίδα. «Όταν μπήκαμε στο νοσοκομείο, τελικά, αργήσαμε να βγούμε. Αρχικά ήμασταν στην Ελλάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, και παρακαλούσαμε να βρεθεί συμβατός δότης, ανάμεσα σε 40 εκατ. ανθρώπους. Στην συνέχεια μεταβήκαμε στην Ιταλία, όπου εφαρμόστηκε η τεχνική με δότες τους ίδιους τους γονείς, που έχει 50% συμβατότητα».
Στα παιδιατρικά τμήματα του ιταλικού νοσοκομείου ο πόνος, όπως περιγράφει η κα Πετρίδου, «αποκτά διάφορα πρόσωπα». «Από την πρώτη στιγμή όσες εικόνες αντίκρισα, ήταν ακραίες. Όταν μπήκαμε στο εξειδικευμένο τμήμα, είδαμε ένα παιδί σε φορείο, να έχει χάσει την ζωή του. Ένα άλλο παιδάκι που είχε ποδήλατο, και βρισκόταν εκεί μαζί με την μαμά του, αργότερα έμαθα ότι έγινε “άγγελος”. Έχουμε ακούσει παιδιά να ουρλιάζουν και την επόμενη ημέρα να επικρατεί σιωπή, που σήμαινε την απώλειά τους. Αν υπάρχει κόλαση για γονείς, σίγουρα είναι αυτή. Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι χειρότερο. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν “Χριστέ μου, κάνε το παιδί μου καλά”».
«Προσπαθούσαμε να φτιάξουμε μία διαφορετική καθημερινότητα»
Μέσα σε αυτή την κόλαση, οι γονείς εργάστηκαν για να διαφυλάξουν την αθωότητα του παιδιού. Η Κατερίνα αντιμετώπισε την κατάσταση με ψυχραιμία και συνεργασία —«ήθελε να ζήσει», λέει η μητέρα— χωρίς να της πουν ποτέ ότι κινδύνευε πραγματικά η ζωή της. «Ήμασταν 8 μήνες μέσα σε έναν θάλαμο νοσοκομείου. Δεν βγαίναμε καν στον διάδρομο, και δεν ανοίγαμε το παράθυρο. Εγώ, φορούσα στολή, έβγαινα έξω 10 λεπτά, σαν να προαυλιζόμουν, γιατί απαγορευόταν. Κάναμε διαδικτυακά μαθήματα, και πλέον ελπίζουμε να κάνει δια ζώσης. Μέχρι και κορεάτικα μαθήματα κάναμε για να έχει αντιπερισπασμό. Επίσης, κάθε μήνα επέλεχα διαφορετικές ενότητες για να ασχολείται, όπως για παράδειγμα η ζωγραφική και τα επιτραπέζια. Αυτό που προσπαθούσαμε να κάνουμε είναι να φτιάξουμε μία διαφορετική καθημερινότητα, μέσα σε ένα δωμάτιο. Θεωρώ ότι το καταφέραμε. Ήθελα να της δείξω ότι όλο αυτό που βιώνουμε, είναι κάτι μεταβατικό».
Η μητέρα αναφέρεται συχνά στην ταινία La vita è bella: «Εάν κάποιος έχει δει την ταινία “Η ζωή είναι όμορφη”, μπορεί να καταλάβει απόλυτα τι ζήσαμε. Προσπαθούσα να την εφαρμόσω με κάθε τρόπο στο νοσοκομείο. Κάναμε παραγγελίες από διάφορες πλατφόρμες, όπως κάνουμε και στην κανονική ζωή μας, και είδαμε αμέτρητες ταινίες. Εκείνη, το πρώτο πράγμα που ζήτησε όταν βγήκε από το νοσοκομείο ήταν να πάμε για ψώνια για να πάρει παιχνίδια, και να φάει κορεάτικο που το λατρεύει».
Η επιστροφή στην Ελλάδα στιγμάτισε τη συναισθηματική κορύφωση της μάχης: στο αεροδρόμιο την περίμενε η κολλητή της. «Ήταν τόσο συγκινητικό, γιατί καταφέραμε μετά από τόσο αγώνα να επιστρέψουμε. Στην αρχή, οι πιθανότητες ήταν εναντίον μας, αλλά ο σύζυγός μου πάντα έλεγε ότι υπάρχει ελπίδα. Εγώ λειτουργούσα σαν ρομπότ, γιατί ο πόνος που νιώθεις είναι αφόρητος. Φρόντιζα να κοιμάμαι και να τρέφομαι σωστά, να μην ξεφεύγω καθόλου, για να μπορώ να έχω τον έλεγχο. Ευτυχώς, τώρα μπορούμε να ηρεμήσουμε κάπως».
Ο πατέρας της Κατερίνας, μιλώντας με συγκίνηση, τόνισε πως «έφτασε το παιδί να σωθεί από εμένα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν το έσωσα εγώ αλλά ο Θεός. Μέσα σε όλη αυτή την κόλαση, είχα ετοιμάσει ένα κομμάτι που συνδέεται άμεσα με όσα ζήσαμε. Λέγεται “φιλί ζωής”, και χωρίς να το έχω γράψει για την Κατερίνα, ταιριάζει απόλυτα, ενώ έχει γυριστεί στη Ρώμη».
Οι γονείς ευγνωμονούν τους γιατρούς, φίλους, καλλιτέχνες και απλούς πολίτες που στάθηκαν δίπλα τους όλο αυτό το διάστημα. Η επιστροφή στο σπίτι σηματοδοτεί για την οικογένεια μια νέα αρχή —γεμάτη, όπως λένε, από ελπίδα και την επιθυμία να αφήσουν πίσω τον εφιάλτη που βίωσαν.
