Με την χαρακτηριστική του δεικτική πένα, ο Αρκάς επιστρέφει και πάλι στο προσκήνιο με ένα σκίτσο που συμπυκνώνει με απλό αλλά σκληρό τρόπο την καθημερινή οικονομική πίεση. Το στιγμιότυπο είναι μικρό, αλλά το χτύπημα μεγάλο: δεν χρειάζονται μεγάλες λέξεις για να φανεί το μέγεθος του προβλήματος.
Στην εικόνα βλέπουμε μια ηλικιωμένη γυναίκα στο ταμείο, να κρατάει λίγα χρήματα στο χέρι. Ο ταμίας τη ρωτά: «Μόνο αυτό έχεις, γιαγιά;» και εκείνη απαντά αφοπλιστικά: «Ναι, παιδάκι μου!».
Η απογυμνωμένη απάντηση της γιαγιάς ακολουθείται από την απάντηση που δίνει το σατιρικό «χτύπημα» του σχεδίου: «Τότε τράβα σε άλλο ταμείο, γιατί εγώ θα κάνω ώρες!».
Το γεμάτο καρότσι κάποιου άλλου πελάτη αντιπαρατίθεται με τα λίγα χρήματα της ηλικιωμένης και λειτουργεί ως ισχυρό σύμβολο κοινωνικής ανισότητας. Ο Αρκάς δεν σατιρίζει μόνο την ακρίβεια και το αυξανόμενο κόστος ζωής, αλλά και την erosion της αλληλεγγύης στην καθημερινότητα — την προοδευτική απώλεια ενσυναίσθησης που κάνουν ορισμένοι να κοιτούν την προσωπική τους βολή περισσότερο από τον διπλανό τους.
Η ανατροπή στην εξέλιξη του σκίτσου —όχι το κλασικό «παραχωρώ τη σειρά μου», αλλά το αντίθετο— λειτουργεί σαν καθρέφτης: δείχνει πώς η πίεση της οικονομικής ασφυξίας αλλάζει συμπεριφορές και σχέσεις στα πιο απλά, καθημερινά σημεία της ζωής, όπως ένα σούπερ μάρκετ.
Στο πλαίσιο αυτό, το σκίτσο του Αρκά καθίσταται περισσότερο από χιούμορ· γίνεται μικρή κοινωνική καταγραφή, ένα σχόλιο για την κρίση και τις ανθρώπινες συνέπειές της που βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας, κάθε φορά που στριμώχνεται η γιαγιά με τα λίγα της στο ταμείο.
