Ο Αμερικανός νεοσυντηρητικός αναλυτής Ρόμπερτ Κέιγκαν εξαπολύει σφοδρή κριτική κατά του Ντόναλντ Τραμπ για την πολιτική του έναντι του Ιράν, προειδοποιώντας σε άρθρο του στο περιοδικό The Atlantic ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες οδεύουν «προς ολοκληρωτική ήττα» — μια εξέλιξη που, όπως τονίζει, «δεν μπορεί ούτε να αντιστραφεί ούτε να αγνοηθεί».
Στο κείμενό του ο Κέιγκαν επισημαίνει την εις βάθος αποτυχία της αμερικανικής στρατιωτικής εκστρατείας: παρά τις 37 ημέρες εντατικών αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων που προκάλεσαν βαριές απώλειες στην ιρανική ηγεσία και παρέλυσαν μεγάλο μέρος των δυνάμεων του Ιράν, η Τεχεράνη δεν προχώρησε σε καμία παραχώρηση.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, ο Τραμπ διέκοψε τις επιθέσεις μετά τα ιρανικά αντίποινα της 18ης Μαρτίου στο συγκρότημα φυσικού αερίου Ρας Λαφάν στο Κατάρ, τα οποία προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές που, όπως αναφέρει, «θα χρειαστούν χρόνια για να αποκατασταθούν».
Η γεωπολιτική διάσταση
Ο Κέιγκαν προειδοποιεί πως, με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, το Ιράν θα κατοχυρώσει παγκόσμια επιρροή στον τομέα της ενέργειας, θα μπορεί να επιβάλει τους όρους του στα κράτη του Κόλπου και να αναβαθμίσει τη θέση του δίπλα σε συμμάχους όπως η Κίνα και η Ρωσία.
Η σύγκρουση, προσθέτει, έχει εκθέσει την Αμερική ως «χάρτινη τίγρη», έχει εξαντλήσει στρατιωτικά αποθέματα και έχει επιταχύνει την ανάδυση ενός «μετα-αμερικανικού κόσμου». Αυτή η εικόνα αναμένεται να ενθαρρύνει ενέργειες από τον Σι Τζινπίνγκ στην Ταϊβάν και τον Πούτιν στην Ευρώπη.
«Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς μια εποχή κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέστησαν ολοκληρωτική ήττα σε μια σύγκρουση, μια οπισθοδρόμηση τόσο αποφασιστική ώστε η στρατηγική απώλεια να μην μπορεί ούτε να αποκατασταθεί ούτε να αγνοηθεί. Οι καταστροφικές απώλειες που υπέστησαν στο Περλ Χάρμπορ, στις Φιλιππίνες και σε ολόκληρο τον Δυτικό Ειρηνικό κατά τους πρώτους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τελικά αντιστράφηκαν. Οι ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν είχαν κόστος, αλλά δεν προκάλεσαν μόνιμη ζημιά στη συνολική θέση της Αμερικής στον κόσμο, επειδή απέχουν πολύ από τα κύρια θέατρα του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Η αρχική αποτυχία στο Ιράκ μετριάστηκε από μια αλλαγή στρατηγικής που τελικά άφησε το Ιράκ σχετικά σταθερό και μη απειλητικό για τους γείτονές του και διατήρησε την κυριαρχία των ΗΠΑ στην περιοχή» τονίζεται στο άρθρο.
«Η ήττα στην παρούσα αντιπαράθεση με το Ιράν θα έχει εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Δεν μπορεί ούτε να διορθωθεί ούτε να αγνοηθεί. Δεν θα υπάρξει επιστροφή στο status quo ante (προτέρα κατάσταση), κανένας τελικός αμερικανικός θρίαμβος που θα αναιρέσει ή θα ξεπεράσει τη ζημιά που έχει προκληθεί. Τα Στενά του Ορμούζ δεν θα είναι “ανοιχτά”, όπως ήταν κάποτε. Με τον έλεγχο του στενού, το Ιράν αναδεικνύεται ως ο βασικός “παίκτης” στην περιοχή και ένας από τους βασικούς “παίκτες” στον κόσμο.
Οι ρόλοι της Κίνας και της Ρωσίας, ως συμμάχων του Ιράν, ενισχύονται, ενώ ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών μειώνεται σημαντικά. Αντί να καταδεικνύει την αμερικανική ανδρεία, όπως έχουν επανειλημμένα ισχυριστεί οι υποστηρικτές του πολέμου, η σύγκρουση αποκάλυψε στην Αμερική ότι είναι αναξιόπιστη και ανίκανη να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε. Αυτό, σύμφωνα με τον Κέιγκαν, θα πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση σε όλο τον κόσμο, καθώς φίλοι και εχθροί προσαρμόζονται στην αποτυχία της Αμερικής.»
