Η εικόνα που είχε περιγράψει ο Ντόναλντ Τραμπ για μια γρήγορη, φθηνή στρατιωτική επιχείρηση έχει ήδη ξεθωριάσει. Δύο μήνες μετά την εισβολή της 28ης Φεβρουαρίου, ο αμερικανός Πρόεδρος βρίσκεται παγιδευμένος σε μια πραγματικότητα που αποδεικνύεται δαπανηρή, βαθιά αντιδημοφιλής και χωρίς σαφές «endgame».
Το Πεντάγωνο κοστολογεί τις επιχειρήσεις ήδη στα 25 δισεκατομμύρια δολάρια —ένα ποσό που αντιστοιχεί σε δαπάνες που στο παρελθόν προκάλεσαν κυβερνητικό αδιέξοδο— και η νευρικότητα στο Κογκρέσο έχει χτυπήσει «κόκκινο». Η διαφωνία ανάμεσα στο Λευκό Οίκο και το Κογκρέσο για το εύρος και τη διάρκεια της εμπλοκής μετατρέπει κάθε στρατιωτική απόφαση σε πολιτική βόμβα.
Στο διπλωματικό μέτωπο, η πρόταση ειρήνης της Τεχεράνης, μεταβιβασμένη μέσω Πακιστάν, δεν ηρέμησε τα πνεύματα. Σύμφωνα με τον Τρίτα Πάρσι του Quincy Institute, το Ιράν φαίνεται να υιοθετεί πλέον μια «μαξιμαλιστική» γραμμή, αντανακλώντας διπλωματικά τις αιτιάσεις του Τραμπ. Η ιρανική 14σέλιδη πρόταση, την οποία ο Τραμπ χαρακτήρισε «απαράδεκτη», απαιτεί μεταξύ άλλων καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων, άρση του οικονομικού αποκλεισμού και τον τερματισμό των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.
Ακόμα και αν, όπως σημειώνει ο Πάρσι, οι απαιτήσεις αυτές δεν είναι απαραίτητα τελικές, η ασάφεια σχετικά με το τι προσφέρει η Τεχεράνη ως αντάλλαγμα αφήνει τη συμφωνία «χωρίς πόδια» και δύσκολα εφαρμόσιμη.
Στο πεδίο των επιχειρήσεων, τα Στενά του Ορμούζ έχουν μετατραπεί σε επικίνδυνο θερμοκήπιο. Ο Τραμπ, σε αποστροφή του λόγου του, παρομοίασε τις ενέργειες του αμερικανικού Ναυτικού με «πειρατεία», πανηγυρίζοντας για την κατάληψη ιρανικού φορτηγού πλοίου. Ωστόσο, ο ναυτικός αποκλεισμός λειτουργεί ως δίκοπο μαχαίρι, επιβαρύνοντας τις διεθνείς σχέσεις και τις ενεργειακές ροές.
Η Κίνα, που απορροφά το 80% των ιρανικών εξαγωγών και βλέπει το 13% των εισαγωγών της να διέρχεται από τα Στενά, ασκεί ασφυκτική πίεση για ανοίγματα της διόδου. Η πίεση αυτή περιπλέκει και το επικείμενο ταξίδι του Τραμπ στο Πεκίνο, ενώ παράλληλα οι εγχώριες τιμές καυσίμων στις ΗΠΑ παραμένουν ψηλά —σενάριο που ο Υπουργός Ενέργειας Κρις Ράιτ χρησιμοποιεί για να διαψεύσει τις υποσχέσεις του Προέδρου περί άμεσης αποκλιμάκωσης.
Η στρατιωτική ένταση δεν περιορίζεται στην αντιπαράθεση Ουάσινγκτον–Τεχεράνης. Το Ισραήλ ξεκαθαρίζει ότι θα θεωρήσει αποτυχημένη οποιαδήποτε συμφωνία δεν περιλαμβάνει την πλήρη παράδοση του εμπλουτισμένου ουρανίου της Τεχεράνης. Παρά τους ισχυρισμούς του Τραμπ ότι η εκεχειρία στον Λίβανο ισχύει, το Ισραήλ διατάσσει εκκενώσεις χωριών στον Νότο και ανταλλάσσει πυρά με τη Χεζμπολάχ, ενώ το πρακτορείο Fars προειδοποιεί ότι η επιστροφή σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο είναι «πιθανή», μόλις τέσσερις εβδομάδες μετά την παρέμβαση του Πακιστάν.
Παράλληλα, στην Ευρώπη το σκηνικό γίνεται πιο εκρηκτικό: ο Τραμπ έχει επιλέξει μετωπική σύγκρουση με παραδοσιακούς συμμάχους, όπως ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς —τον οποίο κατηγόρησε για «ταπεινωτικά» σχόλια— και έχει εξαγγείλει αποσύρσεις στρατευμάτων από τη Γερμανία, απειλώντας παρόμοιες κινήσεις για Ιταλία και Ισπανία. Η κίνηση αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα νομικά όρια που έχει θέσει το Κογκρέσο για την παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Σε μια προσπάθεια να αποφύγει την έγκριση του Κογκρέσου για τη συνέχιση της εμπλοκής, ο Πρόεδρος υιοθετεί αμφιλεγόμενες νομικές ερμηνείες, υποστηρίζοντας ότι η προσωρινή κατάπαυση του πυρός «σταμάτησε το ρολόι» της 60ήμερης προθεσμίας —μια λογική που προκαλεί αντιδράσεις νομικών και νομοθετών.
Μιλώντας σε οπαδούς του στη Φλόριντα, ο Τραμπ είπε ότι “έκανε κάτι έξυπνο” και δεν μετανιώνει για τις αποφάσεις του. Ταυτόχρονα δήλωσε: «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι η πρότασή τους θα είναι αποδεκτή, καθώς δεν έχουν πληρώσει ακόμα αρκετά υψηλό τίμημα για όσα έχουν κάνει στην ανθρωπότητα τα τελευταία 47 χρόνια».
Με τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου να πλησιάζουν και τις μυστικές υπηρεσίες των Φρουρών της Επανάστασης να τον καλούν να επιλέξει ανάμεσα σε μια «αδύνατη επιχείρηση ή μια κακή συμφωνία», ο Τραμπ φαίνεται να ποντάρει σε κλιμάκωση που μπορεί να αποδειχθεί μη αναστρέψιμη. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον για την Ουάσινγκτον δεν είναι αν μπορεί να επιβληθεί στρατιωτικά, αλλά αν θα βρει τρόπο να σταματήσει πριν η σύγκρουση ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
