Πρόσφατα, πριν από δύο χρόνια για την ακρίβεια, η εθνική ομάδα βόλεϊ γυναικών περνούσε τα καλοκαίρια της με δύο προκριματικούς αγώνες για το Eurovolley απέναντι σε αντιπάλους χαμηλότερα στο ράνκινγκ.
Έναν χρόνο αργότερα η Ελλάδα επέστρεψε στο προσκήνιο. Ναι, δεν ήταν στο VNL, ωστόσο μπήκε σε διαδικασία ταξιδιών, ανταγωνιστικών αγώνων, ανάγκης νικών και «πρέπει» συμμετέχοντας στο Golden League και επιστρέφοντας σε τελική φάση παγκοσμίου.
Καλοκαίρι 2026: η Ελλάδα δίνει τους αγώνες της στη European League με απολογισμό πέντε νίκες και μία ήττα, με αυτή απέναντι στη Λετονία να την πληγώνει στο ράνκινγκ και τον χαμένο βαθμό απέναντι στην Πορτογαλία να είναι πισωγύρισμα στην προσπάθεια για τετράδα.
Θα μπορούσε να βρεθεί στην τελική τετράδα – σίγουρα όχι να διεκδικήσει το τρόπαιο και το εισιτήριο για το VNL 2027 – όμως το ταμείο έγραψε συν (+) αν υπολογίσουμε τραυματισμούς, απουσίες και ένταξη νεαρών αθλητριών που δεν είχαν παραστάσεις με το εθνόσημο: Άλλωστε για να φτάσεις υψηλότερα, οφείλεις πρώτα να αποκτήσεις τριβή.
Το διάστημα μέχρι να φτάσει η αποστολή στην Τσεχία για την τελική φάση του Eurovolley 2026 ήταν δύσκολο: τραυματισμοί ανέκυπταν, αθλήτριες που υπολογίζονταν για κομβικό ρόλο έμειναν εκτός για διαφορετικούς και σημαντικούς λόγους (Τοντάι, Μπάκα), άλλες με μικρότερα προβλήματα ενδεχομένως να μην είχαν τεράστια όρεξη, ή να προτίμησαν να δώσουν βάρος στο σώμα τους και να μην περάσουν όλο το καλοκαίρι στο κλειστό γκρουπ της εθνικής στα γήπεδα, αλλά να ακολουθήσουν τα προγράμματά τους για τον χειμώνα και τα σωματεία τους.
Ειλικρινά όμως: Ποιος περίμενε ότι αυτά τα κορίτσια θα φτάσουν ως την 8άδα του ευρωπαϊκού μετά από 34 χρόνια και θα καταλάβουν την 6η θέση (κορυφαία στην ιστορία της εθνικής) εξασφαλίζοντας παράλληλα τρομακτική άνοδο στο ράνκινγκ αλλά και το εισιτήριο για το παγκόσμιο του 2027;
Όχι γιατί δεν έχουν δυνατότητες. Κάθε άλλο. Κυρίως γιατί χωρίς μεγάλο πάγκο, με απειρία και σε όμιλο-φωτιά, είναι δύσκολο να φτάσεις μακριά. Προσθέστε ότι η εθνική έκλεισε την παρουσία της με κατά συνθήκη ακραία την Γκιούρδα που υπολογιζόταν για δεύτερη διαγώνια και με την Τικμανίδου να έχει κλείσει μόλις τα 18 της.
Αυτό ήταν ο ορισμός της υπέρβασης απέναντι σε ομάδες VNL (Ουκρανία, Βουλγαρία), με το «πρέπει» απέναντι στην Αυστρία, με τεράστια επικράτηση απέναντι στη Γαλλία της αλματώδους εξέλιξης και του εξαιρετικά διαβασμένου Θέσαρ Ερνάντεθ.
Και εδώ θα πρέπει να δώσουμε χειροκρότημα πέρα από τις αθλήτριες στον Απόστολο Οικονόμου, που στη συνείδηση μερίδας κόσμου (ενδεχομένως δημοσιογράφων, αθλητριών, παραγόντων του αθλήματος) να μη θεωρείται ο «κατάλληλος».
Αλήθεια, τι σημαίνει κατάλληλος και ποιος είναι ικανός να πει πότε είναι κάποιος κατάλληλος; Να θυμίσουμε ότι είμαστε η Ελλάδα, όχι η Ιταλία, η Σερβία, η Τουρκία. Να θυμίσουμε πού ήμασταν πριν μερικά χρόνια; Να θυμίσουμε ότι η εθνική δεν είναι σύλλογος/σωματείο όπου οι αθλήτριες πάνε για να εξελιχθούν αλλά για να φανεί η δουλειά που έκαναν τον χειμώνα, να εκπροσωπήσουν το εθνόσημο και να βγουν παραπάνω στο προσκήνιο από μια λίγκα που έχει ακόμα δρόμο για να πλησιάσει τα μεγάλα πρωταθλήματα.
Προσωπικά, βρήκα τη δουλειά του Απόστολου Οικονόμου και των συνεργατών του (Σκουτελάκος, Τερζής, Μανιώτης) εκπληκτική αναλογικά με όσα συνέβησαν. Παρουσίασαν μια ομάδα που κατέθεσε ό,τι είχε στο τάραφλεξ απέναντι σε μεγάλες δυνάμεις, κοντράροντας ακόμα και αυτές που δεν νίκησε.
Προχώρησαν σε τομές με την Αντωνακάκη σε ρόλο ακραίας για υποδοχή σε δύσκολες περιστροφές, με την Τάνη που δεν ήταν βασική τα προηγούμενα χρόνια να αρπάζει την ευκαιρία της και να απλώνει το παιχνίδι, με τις κεντρικές να εναλλάσσονται ανάλογα με τις συνθήκες, με τη 18χρονη Τικμανίδου να παίζει με θάρρος και καλώς εννοούμενο αγωνιστικό θράσος. Δεν μπορείς να αδικήσεις καμία. Την ηγετικότητα της Χατζηευστρατιάδου, τα μπλοκ της Παπαγεωργίου που έχει τούβλα στα χέρια, την παρουσία της Ξανθοπούλου στην πίσω ζώνη, την ασταμάτητη παραγωγή πόντων της Ανθούλη.
Κι όλα αυτά ενώ χάθηκε η slide (παρότι η Παπαγεωργίου έχει βελτιώσει αυτό το κομμάτι, η Τοντάι παραμένει η ιδανική για αυτές τις επιθέσεις), με την Μπακοδήμου να μην παίζει στο 100% και να παθαίνει και διάστρεμμα στους «16» και με την πολύ άτυχη Αγγελοπούλου να φεύγει με φορείο στα προημιτελικά.
Παρένθεση: Η CEV δεν αντιλαμβάνεται ότι σε σοβαρό τραυματισμό σε γήπεδο πρέπει ΕΣΤΩ να δυναμώσει η μουσική και να αλλάξει το πλάνο για να μην σοκαριστεί περισσότερο ο θεατής και να μην υπάρξει αναπαραγωγή, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό; Από εκεί και έπειτα, ας έχουμε λίγη μεγαλύτερη ενσυναίσθηση οι δημοσιογράφοι και τα Μέσα (τουλάχιστον στην εγχώρια πραγματικότητα) κι ας χάσουμε τα παραπάνω κλικ. Δεν χάθηκε ο κόσμος…
Με τον απολογισμό να είναι απόλυτα θετικός και την εθνική να έχει ανανεώσει το ραντεβού της για το επόμενο καλοκαίρι, να επαναλάβουμε ότι η πλειοψηφία θέλει το πρωτάθλημα να είναι επαγγελματικό. Οι αθλήτριες να είναι καλυμμένες στο ζήτημα της ασφάλειας, να μπορούν να διεκδικήσουν τα λεφτά που κινδυνεύουν να χάσουν, να έχουν τα ένσημά τους, έστω κι αν αυτό ενδεχομένως να στοιχίσει σε απολαβές των ακριβοπληρωμένων.
Το ζήτημα παραμένει πολυδιάστατο, για αυτό και οι κινήσεις και η επικοινωνία επί του θέματος δεν μπορεί να γίνεται με δηλώσεις στο πόδι μια φορά στο τόσο, με ανακοινώσεις που θυμίζουν στυγνό AI, σύντομα posts ή reels που θα φύγουν στο scroll. Και φυσικά, μαζί με όλα αυτά θα πρέπει κάποια στιγμή να συζητήσουμε το ζήτημα των εγκαταστάσεων (από το πιο απλό παράδειγμα της έλλειψης στοιχειώδους υγιεινής), της οργάνωσης (sic) από ορισμένα σωματεία και άλλα πολλά.
Σε ορισμένους από εμάς, δακρύβρεχτες δηλώσεις που αυτοαναιρούνται τρεις μήνες μετά δεν λένε πολλά. Προτιμάμε ουσιαστικές κινήσεις, ειλικρινές ενδιαφέρον και αληθινή συζήτηση πρωτίστως με τα σωματεία.
Λυπάμαι που το λέω, αλλά μέχρι στιγμής διέκρινα μια τάση απαξίωσης (ως μοχλό αντίδρασης) προς την εθνικής για αυτό το θέμα. Το γιατί δεν το γνωρίζω (ίσως ήταν ο εύκολος στόχος), αλλά αυτό εισέπραξα και το γιατί θα μείνει να πλανάται.
Προς ώρας, ας μείνουμε στο ότι η εθνική ομάδα που πριν χρόνια βολόδερνε χωρίς στόχους, έχει αποκτήσει σταθερότητα και βήμα-βήμα υπάρχει εξέλιξη. Αργή ή όχι, υπάρχει. Και πάνω σε αυτό οφείλουμε να χτίσουμε την επόμενη ημέρα, στηρίζοντας τη σωστή δουλειά και τις αθλήτριες που μοχθούν για τα αυτονόητα.
