Ο Νίκολα Βούτσεβιτς έχει καταγράψει μία μακρά πορεία στο NBA και στα 35 του συνεχίζει, όντας ξανά μέλος του ρόστερ των αγαπημένων του Ορλάντο Μάτζικ, όπου είχε αγωνιστεί για 9 χρόνια από το 2012 έως το 2021.
Σε δηλώσεις του στο σερβικό Μέσο «SportKlub» ο διεθνής Μαυροβούνιος σέντερ αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ τονίζοντας πως πέραν του Ερυθρού Αστέρα και της Ρεάλ, ξεχωρίζει και τον Ολυμπιακό κυρίως για τον τρόπο που παίζει και το γεγονός πως είναι σύνολο και ομάδα, με όλη τη σημασία της λέξεως.
Παράλληλα, μίλησε και για τη σχέση του με τον Εβάν Φουρνιέ, τον οποίο θεωρεί από τους αγαπημένους του συμπαίκτες, από την περίοδο που οι δυο τους αγωνιζόταν μαζί στο Ορλάντο.
Αναλυτικά τα λόγια του:
Σε ερώτηση για το πώς θα έμοιαζε η ευρωπαϊκή του καριέρα αν δεν έπαιζε στο NBA, απάντησε: «Σε ποιες ομάδες της Ευρωλίγκας θα έπαιζα; Λοιπόν, σίγουρα θα έπαιζα τον Ερυθρό Αστέρα, τον οποίο υποστηρίζω, το ξέρουν όλοι. Επίσης, πάντα ξεχώριζα τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ή ίσως τον Ολυμπιακό.
Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι, άλλωστε, ένας ‘βασιλικός’ σύλλογος. Αγαπώ και το ποδόσφαιρο. Δεν την υποστηρίζω, αλλά τρέφω μεγάλο σεβασμό για την ιστορία, την κουλτούρα και όσα πρεσβεύει.
Μου αρέσει και ο Ολυμπιακός. Τελευταία, είναι μια καλή ομάδα που σημειώνει επιτυχίες και χτίζει σύνολα με την πραγματική έννοια της λέξης. Μου αρέσει ο τρόπος παιχνιδιού τους. Διαθέτουν επίσης εξαιρετικούς φιλάθλους, καθώς και αδελφικές σχέσεις με τον Ερυθρό Αστέρα».
Για τον αγαπημένο του συμπαίκτη: «Δεν θα ξεχώριζα κάποιον συγκεκριμένο, γιατί πραγματικά είχα πολλούς καλούς συμπαίκτες κατά τη διάρκεια της καριέρας μου. Σε κάθε σεζόν και σε κάθε ομάδα που αγωνίστηκα, είχα πολύ στενές σχέσεις με τους συμπαίκτες μου. Πάντα προσπαθούσα να χτίζω αυτές τις σχέσεις και να διατηρώ καλό κλίμα και εκτός γηπέδου.
Στο Ορλάντο ήμουν αρκετά κοντά –το γνωρίζουν όλοι– με τον Εβάν Φουρνιέ, επειδή μιλάω γαλλικά. Ακόμα νωρίτερα, όταν ήμουν στη Φιλαντέλφια, είχα στενή σχέση με τον Ντρου Χόλιντεϊ, έναν εξαιρετικό συμπαίκτη. Το ίδιο και με τον Αντρέ Ιγκουοντάλα. Ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία, αλλά με βοήθησε πολύ.
Μετά, στο Ορλάντο, είχαμε τον Τζαμίρ Νέλσον και τον Τούρκογλου –όταν ήταν εκεί την πρώτη χρονιά μαζί μου–, καθώς και τους Ντι Τζέι Όγκουστιν και Κεμ Μπιρτς. Στο Σικάγο ήμουν κοντά με τους Ντε Ρόζαν, Λαβίν και Καρούσο.
Το σημαντικό είναι ότι δεν συνάντησα ποτέ κάποιον προβληματικό παίκτη, για τον οποίο θα μπορούσα να πω ότι δεν ταίριαζα καθόλου μαζί του».
