Στη ΝΕΟΜ της Σαουδικής Αραβίας συνεχίζει κι επίσημα ο Γιώργος Μασούρας.
Ο 32χρονος διεθνής άσος αποχώρησε οριστικά από τον Ολυμπιακό, τον οποίο αγάπησε και στον οποίο αγαπήθηκε, μετά από 7 γεμάτα χρόνια στα ερυθρόλευκα με απολογισμό 279 συμμετοχές, 57 γκολ και 32 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις.
Στο διάστημα της παρουσίας του στον Πειραιά πανηγύρισε τρία πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ελλάδας, ενώ κορυφαία στιγμή αποτέλεσε η κατάκτηση του Conference League το 2024 μέσα στο γήπεδο της ΑΕΚ.
Βέβαια τον Ολυμπιακό δεν τον χάνεις, όσο τον κουβαλάς μέσα στην καρδιά σου. Κι αυτό είναι κάτι που ξέρει καλά ο Γιώργος Μασούρας, ο οποίος αποχαιρέτησε με την ελπίζα να την ξαναβρεί, την ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί και με την οποία έζησε το πιο μεγάλο του όνειρο. Να ζήσει τα πάντα μαζί της και να ανατριχιάζει κάθε φορά που βλέπει το όνομά του γραμμένο πάνω στην ερυθρόλευκη φανέλα. Ο ίδιος τα έγραψε στην αποχαιρετιστήρια ανάρτησή του και τα μάτια των φιλάθλων της ομάδας ακόμη δεν έχουν στεγνώσει…
Στη συγκινητική ανάρτησή του ο Μασούρας αναφέρει:
«Τι θα έλεγε άραγε ένα μικρό παιδί, φίλος του Ολυμπιακού, αν του έλεγαν ότι μία ημέρα θα παίξει στον Ολυμπιακό…
Θα αγωνιστεί σε 380 παιχνίδια, θα σκοράρει 57 γκολ, θα ζήσει μεγάλες ευρωπαϊκές νύχτες, θα κατακτήσει πρωταθλήματα και κύπελλα…
Και, το σημαντικότερο, θα κάνει πραγματικότητα το όνειρο κάθε απανταχού Ολυμπιακού: Να κατακτήσει ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο με τον Θρύλο.
Θα σου έλεγε ότι είσαι τρελός. Ότι αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Ότι είναι απλώς ένα όνειρο.
Και όμως…
Αυτό το όνειρο το έζησα. Από παιδί μέχρι και σήμερα. Το έζησα από μικρό παιδί μέσα από τις ευρωπαϊκές βραδιές, τις αποτυχίες και τις στεναχώριες, τις χαμένες ευκαιρίες για διάκριση, τις μαγικές βραδιές στα ντέρμπι και τις μεγάλες νίκες.
Παντού. Στο σχολείο, στην αλάνα, στην πλατεία, σε μία ξεθωριασμένη μπλούζα του Θρύλου και στην προσμονή για κάθε ματς. Σε κάθε λεπτό της μαγείας του Τζιοβάνι. Σε κάθε πλασέ του Ριβάλντο, σε κάθε γκολάρα του Γκαλέτι. Στην πρώτη εκτός έδρας νίκη του Champions League, στις χιλιάδες χαρές, αλλά και τις πίκρες που μας χάριζε η ομάδα.
Όλα αυτά ήταν πάντα εκεί. Να μου δείχνουν το δρόμο. Να μου θυμίζουν ότι πρέπει να παλεύω, πως πρέπει να προσπαθώ και πάνω απ’ όλα πως να είμαι αντάξιος αυτής της φανέλας. Δεν ήταν εύκολο. Πάλεψα. Προπονήθηκα σκληρά. Έκλαψα. Ξενύχτησα από στεναχώρια, πέρασα δύσκολες στιγμές, όμως κάθε φορά που έβλεπα την ερυθρόλευκη φανέλα κρεμασμένη με το όνομά μου στην πλάτη ανατρίχιαζα.
Κάθε φορά που ένιωθα τη μυρωδιά του χόρτου στο Καραϊσκάκη και έβγαινα στον αγωνιστικό χώρο, φούσκωνα από περηφάνια και ευγνωμοσύνη για αυτό που ζούσα. Γιατί δε φορούσα απλώς μία φανέλα, φορούσα ένα όνειρο.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μέσα σε αυτό το ταξίδι έζησα κάτι ακόμη πιο σπουδαίο: Την οικογένεια. Γνώρισα συμπαίκτες που έγιναν αδέρφια. Ανθρώπους ανιδιοτελείς που πάλεψαν καθημερινά για το καλό της ομάδας. Ανθρώπους με τους οποίους μοιραστήκαμε χαρές, λύπες, πίεση, αγωνίες, νίκες και στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα μου.
Γνώρισα τον πρόεδρο και όλα τα στελέχη της ομάδας, ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή μου έδωσαν δυνατότητα να κάνω πραγματικότητα το όνειρό μου. Τους ευχαριστώ έναν-έναν προσωπικά για όλο αυτό το ταξίδι, για τη στήριξη, την εμπιστοσύνη και για όλες τις στιγμές που ζήσαμε μαζί. Και αν υπάρχει κάτι που κρατάω περισσότερο απ’ όλα είναι ότι έζησα αυτό που ονειρευόμουν από παιδί. Έζησα το όνειρο. Έζησα τον Ολυμπιακό.
380 παιχνίδια. 57 γκολ. Αμέτρητες στιγμές. Πρωταθλήματα. Κύπελλα. Μεγάλες ευρωπαϊκές νύχτες. Και πάνω απ’ όλα ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο με τον Θρύλο. Ένα όνειρο που κάποτε, αν μου το έλεγαν, θα πίστευα πως είναι αδύνατον και όμως έγινε πραγματικότητα.
Σας ευχαριστώ για όλα. Εις το επανιδείν».
