Η Αγγλία δεν παρουσιάζεται στον Τύπο της χώρας ως η άτυχη ή αδικημένη ομάδα ενός ακόμη δραματικού αποκλεισμού. Η σχεδόν ομόφωνη ετυμηγορία των μεγάλων βρετανικών μέσων είναι πολύ πιο σκληρή: η ομάδα του Τόμας Τούχελ φοβήθηκε τη στιγμή, οπισθοχώρησε υπερβολικά και παρέδωσε στην Αργεντινή τον έλεγχο ενός ημιτελικού στον οποίο είχε προηγηθεί.
Η κριτική στρέφεται κυρίως προς τον Γερμανό ομοσπονδιακό τεχνικό, χωρίς όμως να μένουν στο απυρόβλητο οι ηγέτες της ομάδας. Ο Χάρι Κέιν, ο Τζουντ Μπέλιγχαμ και ο Ντέκλαν Ράις κατηγορούνται ότι δεν κατάφεραν να επιβάλουν την προσωπικότητά τους όταν η πίεση κορυφώθηκε. Την ίδια στιγμή, ο αγγλικός Τύπος αναγνωρίζει σχεδόν καθολικά ότι η Αργεντινή υπήρξε η καλύτερη, πιο θαρραλέα και πιο αποφασιστική ομάδα.
Κυρίαρχη φιγούρα στις αναλύσεις είναι, ασφαλώς, ο Λιονέλ Μέσι. Ο Αργεντινός δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ο παίκτης που μοίρασε δύο ασίστ, αλλά ως η προσωπικότητα που επέβαλε σταδιακά τη θέλησή της στον αγώνα, την ώρα που η Αγγλία συρρικνωνόταν τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά.
Τα πρωτοσέλιδα: λογοπαίγνια, απογοήτευση και «60 χρόνια πόνου»
Ο βρετανικός tabloid Τύπος επέλεξε, όπως αναμενόταν, το συναίσθημα, τις μεγάλες εικόνες και τα λογοπαίγνια.
Η Daily Star κυκλοφόρησε με τον λογοπαιγνιακό τίτλο «Kaned by Messi» («Συντετριμμένοι από τον Μέσι»), συνδέοντας το επώνυμο του Άγγλου αρχηγού (cane σημαίνει ραβδίζω αλλά και συντρίβω στον αθλητισμό) με την τελική επικράτηση του Αργεντινού σταρ. Παρά τον πικρό τόνο, η εφημερίδα επέμεινε ότι παραμένει υπερήφανη για την εθνική ομάδα.
Η Sun χρησιμοποίησε το λογοπαίγνιο «Wonderbawl», συνοδεύοντάς το με την εικόνα του Χάρι Κέιν να κρατά απογοητευμένος το κεφάλι του. Στην πρώτη σελίδα γινόταν λόγος για «60 χρόνια πόνου», με την Αγγλία να παρουσιάζεται ως μια γενναία ομάδα που βυθίστηκε από δύο πολύ αργά γκολ. Πρόκειται για την πιο παραδοσιακά πατριωτική προσέγγιση, με έμφαση στον θρήνο για το χαμένο όνειρο και λιγότερο στην τακτική αυτοκριτική.
Η Daily Telegraph επέλεξε την ιδέα ότι «ο πόνος συνεχίζεται», δίνοντας παράλληλα σημαντικό χώρο στις πολιτικές προεκτάσεις των πανηγυρισμών των Αργεντινών και στην ένταση που χαρακτήρισε τον ημιτελικό.
Οι Times κινήθηκαν σε πιο λιτό και συμβολικό τόνο, επιλέγοντας τη φωτογραφία του Μέσι να αγκαλιάζει τον Κέιν μετά το τελευταίο σφύριγμα. Η εικόνα αποτύπωνε τη μεγάλη αντίθεση της βραδιάς: τον 39χρονο Αργεντινό να προχωρά σε έναν ακόμη τελικό και τον αρχηγό της Αγγλίας να αποχωρεί από άλλη μία μεγάλη διοργάνωση χωρίς τρόπαιο.
Guardian: Η Αργεντινή έδειξε πρόθεση, η Αγγλία φόβο
Η σκληρότερη και πιο καθαρή τακτική κριτική προς τον Τόμας Τούχελ ήρθε από τον Guardian. Η Αγγλία περιγράφεται ως ομάδα που μετά το γκολ του Άντονι Γκόρντον υποχώρησε με τρόπο που παρέπεμπε σε μικρότερο σύλλογο Κυπέλλου απέναντι σε σαφώς ανώτερο αντίπαλο.
Αντί να κρατήσει την μπάλα, να συνεχίσει να πιέζει ή να αξιοποιήσει την ταχύτητα των επιθετικών της, επέλεξε να κλειστεί γύρω από την περιοχή της. Το πιο συντριπτικό στατιστικό των αγγλικών αναλύσεων είναι το 12% κατοχής από τη στιγμή που η Αγγλία προηγήθηκε μέχρι να βρεθεί πίσω στο σκορ.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι ολοκλήρωσε τον ημιτελικό με μόλις ένα σουτ προς την εστία. Με βάση τη συνολική εικόνα, η πρόκρισή της στον τελικό θα θεωρούνταν άδικη για την Αργεντινή.
Η βασική κατηγορία προς τον Τούχελ είναι ότι αναπαρήγαγε ακριβώς τη νοοτροπία την οποία είχε προσληφθεί για να εξαλείψει. Αντί να διαφοροποιήσει την Αγγλία από τις ομάδες των Σβεν-Γκόραν Έρικσον και Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, επανέφερε το γνώριμο μοτίβο: προβάδισμα σε μεγάλο νοκ άουτ παιχνίδι, παθητικότητα, μαζική άμυνα και τελική κατάρρευση.
Ιδιαίτερα επικρίνεται η αντικατάσταση του Γκόρντον από επιπλέον αμυντικό. Ο Άγγλος εξτρέμ ήταν ένας από τους λίγους παίκτες που μπορούσαν να κρατήσουν την Αργεντινή επιφυλακτική και να την απειλήσουν στην αντεπίθεση. Με την αποχώρησή του, οι Αργεντινοί μπορούσαν να ανεβάσουν όλο και περισσότερους ποδοσφαιριστές χωρίς ουσιαστικό φόβο για τους χώρους που άφηναν πίσω τους.
Independent: Ένα οικεία θλιβερό τέλος
Ο Independent κινήθηκε σε ακόμη πιο επιθετικούς τόνους. Ο αποκλεισμός παρουσιάστηκε ως άλλη μία θλιβερά γνώριμη αγγλική κατάρρευση, με άμεσες αναφορές στον ημιτελικό απέναντι στην Κροατία το 2018 και στον τελικό του Euro 2020 κόντρα στην Ιταλία.
Και στις τρεις περιπτώσεις η Αγγλία προηγήθηκε, αλλά δεν μπόρεσε να διαχειριστεί το πλεονέκτημά της ούτε να συνεχίσει να παίζει με την ίδια αυτοπεποίθηση.
Η πιο βαριά κατηγορία ήταν ότι ο Τούχελ «έχασε το θάρρος του». Η ακραία συντηρητική διαχείριση του αγώνα θεωρείται ο βασικός λόγος για τον οποίο η Αγγλία έχασε την ευκαιρία να βρεθεί στον τελικό.
Το επιβαρυντικό στοιχείο για τον Γερμανό είναι ότι είχε προσληφθεί ακριβώς λόγω της φήμης του ως προπονητή που ξέρει να διαβάζει και να κερδίζει τα μεγάλα νοκ άουτ παιχνίδια. Όταν όμως ήρθε η σημαντικότερη στιγμή, οι αποφάσεις του χαρακτηρίστηκαν ακόμη πιο φοβικές από εκείνες για τις οποίες είχε επικριθεί ο Σάουθγκεϊτ.
Ο Independent υπογράμμισε επίσης ότι η συγκεκριμένη ήττα δεν προσφέρεται για το παραδοσιακό αγγλικό αφήγημα περί ατυχίας, διαιτητικής αδικίας ή σκληρής μοίρας. Η Αγγλία είχε το προβάδισμα και τη δυνατότητα να διεκδικήσει τον έλεγχο, αλλά επέλεξε συνειδητά να παραχωρήσει έδαφος.
Times: Διαφορετικός προπονητής, ίδια ιστορία
Οι Times εστίασαν στην ολοκληρωτική απώλεια του ελέγχου μετά το γκολ του Γκόρντον. Το ποσοστό κατοχής 12% μέχρι την ανατροπή παρουσιάστηκε ως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη της αγγλικής υποχώρησης.
Η εφημερίδα στάθηκε και σε ένα ιστορικό στατιστικό: στον 21ο αιώνα, μόνο δύο ομάδες έχουν προηγηθεί σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου και τελικά δεν έχουν προκριθεί. Η Αγγλία απέναντι στην Κροατία το 2018 και η Αγγλία απέναντι στην Αργεντινή το 2026.
Η μετάβαση σε πεντάδα στην άμυνα και οι αλλεπάλληλες αμυντικές αλλαγές αποδόθηκαν ξεκάθαρα στον Τούχελ. Ωστόσο, οι Times δεν περιόρισαν την κριτική στον προπονητή. Ο Κέιν, ο Μπέλιγχαμ και ο Ράις θεωρήθηκε ότι απέτυχαν να επιβάλουν χαρακτήρα και έλεγχο όταν η πίεση της Αργεντινής έγινε ασφυκτική.
Καταγράφηκε, επίσης, η αυτοκριτική των ίδιων των πρωταγωνιστών. Ο Τούχελ παραδέχθηκε ότι η Αγγλία έγινε υπερβολικά παθητική και ανέλαβε την ευθύνη για τις επιλογές του. Ο Κέιν αναγνώρισε ότι η ομάδα προσπάθησε περισσότερο να προστατεύσει το σκορ παρά να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο.
Sky Sports: Οι αλλαγές γύρισαν θεαματικά μπούμερανγκ
Το Sky Sports επικεντρώθηκε στις αλλαγές του Τούχελ, οι οποίες, σύμφωνα με την ανάλυσή του, γύρισαν θεαματικά μπούμερανγκ.
Η αμυντική μετατόπιση μετά το 1-0, η έλλειψη επιρροής των μεγάλων ονομάτων και η αδυναμία της Αγγλίας να απομακρυνθεί από την περιοχή της αποτέλεσαν τα βασικά σημεία της κριτικής.
Παράλληλα, το Sky έθεσε ένα ακόμη ερώτημα: μήπως η συνεχής εστίαση στον προπονητή απαλλάσσει υπερβολικά τους ποδοσφαιριστές;
Στις αξιολογήσεις του, ο Τζεντ Σπενς και ο Τζόρνταν Πίκφορντ συγκαταλέγονται στους λίγους διακριθέντες. Αντίθετα, οι Μπέλιγχαμ, Ράις και Κέιν παρουσιάζονται ως παίκτες που δεν ανταποκρίθηκαν στο βάρος και τις απαιτήσεις της περίστασης.
Telegraph: Η παλιά αγγλική φοβία και τα αργεντίνικα «dark arts»
Η ποδοσφαιρική ανάλυση της Telegraph κινήθηκε στην ίδια γενική κατεύθυνση. Στην ώρα της κρίσης επέστρεψε η παλιά αγγλική ανασφάλεια.
Η Αργεντινή παρουσιάζεται ως η καλύτερη ομάδα επειδή πήρε περισσότερα ρίσκα, έκανε θετικές αλλαγές και αναζήτησε ενεργά τη νίκη. Η Αγγλία, αντίθετα, προσπάθησε απλώς να επιβιώσει.
Η Telegraph έδωσε, όμως, μεγαλύτερη έμφαση από οποιοδήποτε άλλο μεγάλο μέσο στα περιβόητα αργεντίνικα «dark arts». Παρουσίασε έναν αναλυτικό κατάλογο με 31 περιστατικά που χαρακτήρισε βρόμικα κόλπα: καθυστερημένα μαρκαρίσματα, σπρωξίματα, προκλήσεις, επαφές μακριά από την μπάλα και προσπάθειες να παρασυρθούν οι Άγγλοι σε αντιδράσεις.
Ακόμη και αυτή η γραμμή, πάντως, δεν αντικατέστησε την αγωνιστική αυτοκριτική. Η Telegraph αναγνώρισε ότι η Αργεντινή άξιζε περισσότερο την πρόκριση.
Ο Μέσι ως η μεγάλη διαφορά
Το δεύτερο μεγάλο ρεύμα των αγγλικών αναλύσεων αφορά τον Λιονέλ Μέσι. Ο Αργεντινός παρουσιάζεται σαν μια δύναμη που δεν χρειάζεται να κυριαρχεί σε ολόκληρο τον αγώνα. Του αρκούν λίγες στιγμές απόλυτης καθαρότητας για να τον καθορίσει.
Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιγραφές, ο Μέσι παρουσιάστηκε σαν να διαθέτει το δικό του «πεδίο βαρύτητας». Η Αγγλία δεν τον εξουδετέρωσε πραγματικά. Απλώς τον περιόρισε προσωρινά, μέχρι το παιχνίδι να μεταφερθεί οριστικά γύρω από τη μεγάλη περιοχή της.
Από εκεί και πέρα, ο Μέσι βρήκε τους χώρους, συμμετείχε στην ισοφάριση και δημιούργησε με υποδειγματική σέντρα το νικητήριο γκολ.
Στην αντίπερα όχθη, ο Χάρι Κέιν παρουσιάστηκε ως σχεδόν αόρατος στο καθοριστικό διάστημα. Η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη και σκληρή: ο 39χρονος Μέσι κατάφερε να επιβάλει τη θέλησή του στον ημιτελικό, ενώ ο αρχηγός της Αγγλίας δεν μπόρεσε ούτε να κρατήσει την μπάλα ούτε να οδηγήσει την ομάδα του προς τα εμπρός.
Η ένταση με τον Μπέλιγχαμ
Η ένταση που ακολούθησε το τελευταίο σφύριγμα πρόσφερε ένα επιπλέον θέμα στον αγγλικό Τύπο.
Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ καταγράφηκε να χτυπά ή να σπρώχνει στο πίσω μέρος του κεφαλιού τον Βαλεντίν Μπάρκο, μέσα στη γενικότερη σύρραξη μεταξύ των ποδοσφαιριστών.
Το περιστατικό παρουσιάστηκε ως εικόνα απογοήτευσης και απώλειας ψυχραιμίας, αλλά και ως συνέχεια μιας βραδιάς κατά την οποία ο Μπέλιγχαμ δεν κατάφερε να επηρεάσει ουσιαστικά τον αγώνα.
Δεν αντιμετωπίστηκε ως η βασική ιστορία του ημιτελικού, αλλά περισσότερο ως ο οπτικός επίλογος της συναισθηματικής κατάρρευσης των Άγγλων.
Οι Μαλβίνες και η πολιτική διάσταση
Λίγο μετά τη λήξη, ορισμένοι ποδοσφαιριστές της Αργεντινής φωτογραφήθηκαν με πανό που υποστήριζε ότι οι Μαλβίνες —τα Φόκλαντ για τους Βρετανούς— ανήκουν στην Αργεντινή.
Το περιστατικό μετέφερε γρήγορα ένα μέρος της αγγλικής κάλυψης από το ποδόσφαιρο στην πολιτική και προκάλεσε αιτήματα για έρευνα και ενδεχόμενη τιμωρία από τη FIFA.
Η Sun και η Telegraph έδωσαν ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση στο θέμα, συνδέοντάς το με προκλητικούς πανηγυρισμούς στην Αργεντινή. Τα πιο αναλυτικά ποδοσφαιρικά μέσα το κατέγραψαν επίσης, χωρίς όμως να το χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι για τον αποκλεισμό.
Η βασική τους θέση παρέμεινε ότι η αιτία της ήττας ήταν η παθητικότητα της Αγγλίας και η αγωνιστική ανωτερότητα της Αργεντινής.
Η τελική ετυμηγορία του αγγλικού Τύπου
Μέσα από διαφορετικές διατυπώσεις, ύφος και ένταση, ο αγγλικός Τύπος καταλήγει σε έξι βασικά συμπεράσματα.
Η Αγγλία είχε τον ημιτελικό στα χέρια της, αλλά φοβήθηκε να συνεχίσει να παίζει.
Ο Τόμας Τούχελ πραγματοποίησε υπερβολικά αμυντικές αλλαγές και αφαίρεσε από την ομάδα κάθε ουσιαστική απειλή στην αντεπίθεση.
Οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές της Αγγλίας δεν ανέλαβαν την ευθύνη όταν ο αγώνας άρχισε να γέρνει οριστικά προς την πλευρά της Αργεντινής.
Η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι ήταν πιο γενναία, πιο επιθετική και πιο ώριμη στη διαχείριση της πίεσης.
Ο Λιονέλ Μέσι απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι μπορεί να αποφασίσει ένα τεράστιο παιχνίδι μέσα σε λίγα μόνο λεπτά.
Τα βρόμικα κόλπα, η ένταση και η πολιτική πρόκληση απασχόλησαν έντονα, αλλά δεν θεωρήθηκαν από τα σοβαρότερα μέσα η πραγματική αιτία του αποκλεισμού.
Σε μία πρόταση, η απόφαση του αγγλικού Τύπου είναι αμείλικτη:
Η Αργεντινή δεν έκλεψε την πρόκριση. Η Αγγλία τής την παρέδωσε, επειδή προσπάθησε να προστατεύσει το αποτέλεσμα αντί να κερδίσει τον αγώνα.
