Ο Ιούνιος είναι εδώ και κάποια χρόνια ο χειρότερος μήνας για το ελληνικό μπάσκετ. Η τοξικότητα ξεπερνάει κάθε όριο και παρότι η πηγή από την οποία εκπορεύεται είναι γνωστή σε όλη την Ευρώπη, κάποιοι στην Ελλάδα κάνουν άλλοτε τους τυφλούς, άλλοτε τους κουφούς, άλλοτε τους χαζούς κι άλλοτε και τα τρία μαζί προκειμένου να μην πάρουν θέση για το ποιος είναι ο αποκλειστικός υπαίτιος.
Κατά καιρούς έχουν αποπειραθεί πολλοί να πείσουν εαυτούς και αλλήλους πως «φταίνε όλοι», μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν το μεροκάματο ή απλώς να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις βεβαίως τα «φταίνε όλοι» πάνε περίπατο, αφού και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι διαψεύδονται και εντέλει γελοιοποιούνται από τα αυταπόδεικτα γεγονότα. Ουδόλως τους πτοεί κάτι τέτοιο όμως, αν κρίνουμε από τη συνεχιζόμενη επιμονή να μην ονοματίζουν τους αποκλειστικά υπεύθυνους.
Για τα καμώματα των υπαλλήλων της ΕΡΤ στα μπασκετικά δρώμενα έχουν ειπωθεί πάρα πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα, ο μόνιμος σχολιαστής του ΟΑΚΑ εδώ και δεκαετίες επιβραβεύτηκε με πρόσληψη σε σάιτ που ανήκει στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Σκεφτείτε το λίγο αυτό. Ένας άνθρωπος που πληρώνεται από τον Έλληνα φορολογούμενο για να είναι «αντικειμενικός» στις προσεγγίσεις του, συνάπτει επαγγελματική σχέση με τη μια από τις δυο «εμπλεκόμενες» πλευρές.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη όχι μόνο δεν έκανε τον Δημήτρη Χατζηγεωργίου πιο προσεκτικό, αντιθέτως τον έκανε να πιστέψει ότι θα πρέπει να πασχίζει για τα δίκαια της ομάδας του νέου εργοδότη του και με την οποία ο ίδιος είναι ταυτισμένος για δεκαετίες. Γεγονός που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και θεμιτό, αν ο βασικός εργοδότης του δεν παρέμενε η κρατική τηλεόραση που πληρώνεται από τον Έλληνα φορολογούμενο (χωρίς να ερωτηθεί μάλιστα).
Η μομφή των οπαδών του Ολυμπιακού αλλά και του ίδιου του συλλόγου στις «προσεγγίσεις» του συγκεκριμένου τηλεσχολιαστή είναι πολύ παλαιότερη από τη συνεργασία του με Μέσο της DPG Media. Ίσως κάπως έτσι να το σκέφτηκε και ο κύριος Χατζηγεωργίου. Σου λέει «αφού είμαι σημαδεμένος εδώ και χρόνια, γιατί να μην το κάνω και επίσημο το πράγμα;».
Πέρα από την όποια χιουμοριστική διάθεση όμως, θεωρείται αδιανόητο να μη σκέφτηκε ο ίδιος ή κάποιος προϊστάμενός του το ηθικό σκέλος του πράγματος. Το αβίαστο συμπέρασμα που προκύπτει τελικά είναι ότι κανείς στο Ραδιομέγαρο δεν δίνει δεκάρα έστω και για φαινομενική ισονομία στη μεταχείριση των δυο κολοσσών του ελληνικού μπάσκετ. Κοινώς χέστηκαν για το αν κάτι τέτοιο συνιστά μια νέα πολύ μεγάλη πρόκληση απέναντι στον Ολυμπιακό και τον κόσμο του, έτσι για να το πούμε λαϊκά.
Οι φετινοί τελικοί ξεκίνησαν με τους χειρότερους οιωνούς από πλευράς τηλεοπτικής μετάδοσης. Το πρόβλημα δεν περιορίστηκε στις αρλούμπες των σχολιαστών αλλά επεκτάθηκε στην κάλυψη των αγώνων, δημιουργώντας λανθασμένες εντυπώσεις στους τηλεθεατές. Το περιβόητο χαμένο ριπλέι στο καθαρό φάουλ του Κέντρικ Ναν στον Φουρνιέ θα μπορούσε να αποδοθεί σε ανθρώπινο λάθος, όμως όσα ακολούθησαν στη συνέχεια κάθε άλλο παρά δικαιώνουν τους ανθρώπους του κρατικού καναλιού.
Τους ακούσαμε λοιπόν να παίρνουν θέση και να παρασύρουν και όσους αφελώς εμπιστεύτηκαν την κρίση τους αλλά και τη λειψή τηλεοπτική εικόνα της μετάδοσης, όμως κανείς τους δεν ζήτησε συγγνώμη από τα ίδια μικρόφωνα από τη στιγμή που η ΚΑΕ Ολυμπιακός τους εξέθεσε με τις σωστές λήψεις. Όταν λοιπόν φτάσαμε στα απίθανα γεγονότα του Game 2 με το ντου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και την εξύβριση των διαιτητών, όλα έδειχναν σαφή πρόθεση από πλευράς ΕΡΤ.
Η απάντηση του κρατικού καναλιού στη δικαιολογημένη αγανάκτηση του Ολυμπιακού ήρθε να πιστοποιήσει πως δεν υπάρχει ίχνος ανθρώπινου λάθος και πως τα πάντα οφείλονται σε σκοπιμότητα. Η ΕΡΤ δεν σχολίασε καν την καταγγελθείσα επί πληρωμή συνεργασία του υπαλλήλου της με Μέσο του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, αρκούμενη σε εγκώμια που ίσως μόνο ο ίδιος θα τα έγραφε για τον εαυτό του. Δεν θα μας έκανε εντύπωση μάλιστα αν όντως τα έγραψε ο ίδιος ως διευθυντής αθλητικής ενημέρωσης…
Ο κύριος Χατζηγεωργίου μας ενημέρωνε τακτικά για το πότε «διαμαρτύρεται ο Παναθηναϊκός», δηλαδή σχεδόν για κάθε φάση που ακουγόταν το περιβόητο «εεεεε» από την εξέδρα του ΟΑΚΑ. Το αετίσιο βλέμμα του όμως δεν κατάφερε να εντοπίσει το ντου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στον αγωνιστικό χώρο και χρειάστηκε να περάσουν κάμποσα λεπτά (και προφανώς κάμποσες διαβουλεύσεις) ώστε να πάρει τη βοήθεια του κοινού, δηλαδή των συναδέλφων του ρεπόρτερ. Οι οποίοι προσπάθησαν να περιγράψουν με τακτ το σκηνικό για το οποίο όλη η Ελλάδα ενημερώθηκε μέσω των σόσιαλ και των ιστοσελίδων.
Η αοριστολογική, επιθετική και δίχως καμία διάθεση απολογίας απάντηση της ΕΡΤ έδωσε το στίγμα για το τι θα συνέβαινε στον τρίτο τελικό. Προτού φτάσουμε στο αποκορύφωμα της πρόκλησης με το «φάουλ» στον Χέιζ-Ντέιβις (παγκόσμια πρωτοτυπία να πάρει φάουλ παίκτης ο οποίος βουτάει προς το αντίπαλο επιδιώκοντας επαφή) από τον άνθρωπο που δεν είχε δει φάουλ του Ναν στον Φουρνιέ λίγες μέρες νωρίτερα, οι πιστολιές είχαν ήδη αρχίσει να πέφτουν.
Ενθουσιασμός στα καλάθια του Παναθηναϊκού, κριτική διαιτησίας μόνο σε επιλεγμένες φάσεις για τις οποίες κατά σύμπτωση διαμαρτυρόταν (και μάλιστα αδίκως) ο ΠΑΟ και απολύτη σιγή σε κραυγαλέα λάθη εις βάρος του Ολυμπιακού. Με εξαίρεση ίσως την καθυστερημένη διαπίστωση ότι η μπάλα βρήκε στην τελική γραμμή στην απόπειρα του Λεσόρ να την επαναφέρει, φάση από την οποία ο Ολυμπιακός δέχτηκε δυο άδικους πόντους (36-36).
Στην αμέσως επόμενη επίθεση ο Λεσόρ κάνει καθαρό φάουλ στον Βεζένκοφ, χτυπώντας το αριστερό χέρι του Ελληνοβούλγαρου σταρ την ώρα που εκείνος επιχειρούσε λέι απ. Κανένα σχόλιο κι εδώ, όπως και στη φάση που ο Ναν χτύπησε το χέρι του Μιλουτίνοφ στο κάρφωμα του τελευταίου και θα έπρεπε να αποβληθεί αφού θα ήταν το 5ο.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με «υποψίες» ή και υποθέσεις, ο τηλεοπτικός φακός είναι αδιάψευστος και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Κοιτάζοντας προσεκτικά και τις δυο φωτογραφίες μπορεί κάποιος να ακούσει ακόμα και το πλατς από τα χτυπήματα, όμως σε καμία από τις δυο περιπτώσεις δεν υπήρξε έστω και υπαινιγμός για παράβαση από τον Βαγγέλη Ιωάννου ή τον Γιώργο Λιμνιάτη. Ο οποίος επίσης πήρε θέση μονάχα σε φάσεις που διαμαρτυρήθηκε ο Παναθηναϊκός, δίχως να έχει δίκιο κιόλας.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα που έχουν λάβει χώρα μέσα σε μόλις λίγες μέρες είναι αδυνατόν να αποδοθούν σε συμπτώσεις. Τη μια κρύβεται το ριπλέι μιας κομβικής φάσης δημιουργώντας λανθασμένες εντυπώσεις. Την άλλη μάθαμε από την Ξανθοπούλου που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου πως κάτι συνέβη με τον κύριο Γιαννακόπουλο (η ξεκαρδιστική εξήγηση της ΕΡΤ έλεγε πως η φυσούνα εμπόδιζε το οπτικό πεδίο του Δ. Χατζηγεωργίου). Και τώρα ήρθαν τα απανωτά κρούσματα του Game 3 για να αποτρέψουν κάθε πιθανή απόπειρα υπεράσπισης του κρατικού καναλιού και των ανθρώπων του.
Προτού η ΕΡΤ «απαντήσει» με άρες, μάρες, κουκουνάρες στον Ολυμπιακό, είχε προλάβει να καταγγείλει τους Ερυθρόλευκους και συγκεκριμένα τον Νίκο Λεπενιώτη η ΚΑΕ ΠΑΟ για «στοχοποίηση δημοσιογράφων». Μόνο που οι Πράσινοι ξέχασαν να εξηγήσουν γιατί συνιστά στοχοποίηση η αποκάλυψη της επαγγελματικής σχέσης ενός δημόσιου υπάλληλου και σχολιαστή αγώνων με ΜΜΕ που ανήκει στον ιδιοκτήτη τους.
Ο Ολυμπιακός βρίσκεται ως οργανισμός διαρκώς σε θέση άμυνας. Το χειρότερο όμως είναι πως τον εγκαλούν εκείνοι που του επιτίθενται με κάθε βρώμικο και αθέμιτο τρόπο. Άνθρωποι που ξυπνάνε και κοιμούνται έχοντας στο μυαλό τους πώς θα πλήξουν τον Μπαρτζώκα, ζητούν την τιμωρία του επειδή μια στο τόσο αντιδράει ανθρώπινα στον οχετό επιθέσεων που δέχεται. Ακόμα και με βιντεάκια που έχουν τραβηχτεί παράνομα σε σημεία όπου δεν υπάρχουν κάμερες, ούτε βέβαια και οπαδοί.
Η νίκη του πιο τοξικού οργανισμού στον κόσμο είναι δεδομένη, ό,τι κι αν συμβαίνει στο παρκέ. Με δεδομένο πως οι άνθρωποί του προστατεύονται από όλα τα αρμόδια όργανα και απολαμβάνουν απέραντη ασυλία, ως νίκη και μόνο μπορεί κάποιος να εκλάβει την ισχύουσα κατάσταση. Όταν το θύμα τιμωρείται πιο αυστηρά από τον θύτη απλώς επειδή κατήγγειλε το παράπτωμα (μπορείτε να ανατρέξετε στις τιμωρίες Γιαννακόπουλου και ΚΑΕ ΠΑΟ και Λεπενιώτη και ΚΑΕ Ολυμπιακός αντίστοιχα), η σαφήνεια του μηνύματος δεν είναι δυνατόν να παρερμηνευθεί.
Μέχρι το Σάββατο ο Ολυμπιακός έχει μια ιστορική ευκαιρία να στείλει το δικό του μήνυμα σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν με τον μεγαλύτερο ελληνικό σύλλογο και τον κόσμο του. Με μια νίκη στα επόμενα δυο ματς οι πρωταθλητές Ευρώπης όχι μόνο θα κρατήσουν βυθισμένους στην απελπισία τους πρωτεργάτες της τοξικότητας και όσους ακόμη την επικροτούν, αλλά και θα τους δείξουν ότι αυτές οι ανήθικες και ατιμώρητες πρακτικές λειτουργούν συσπειρωτικά υπέρ τους.
Όλοι θυμούνται τι ίσχυε πέρυσι μετά το 1-0 του ΟΑΚΑ και πώς η εμπρηστική παρουσία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στο ΣΕΦ έκανε ξανά μια γροθιά παίκτες και οπαδούς. Αυτή η γροθιά έπεσε με δύναμη πάνω στην πράσινη τοξικότητα και τη διέλυσε αγωνιστικά, σε μια σειρά που πολλοί περίμεναν να τελειώσει με σκούπα. Μεταξύ αυτών και ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ ΠΑΟ.
Φέτος το έργο οδεύει προς επανάληψη. Οι επιθέσεις που δέχεται ο οργανισμος του Ολυμπιακού από τα θεσμικά όργανα και την ΕΡΤ έχουν προστεθεί σε εκείνες του πράσινου μηχανισμού. Επί της ουσίας μιλάμε για κανονικότατοςυ συνεργούς. Εκεί λοιπόν που η ομάδα έδειχνε άδεια και λιγάκι… κουκουρούκου μετά το έπος της Ευρωλίγκας στο ΟΑΚΑ, έβγαλε ισχυρή αντίδραση στον 3ο τελικό και όλα δείχνουν ότι αν η σειρά επιστρέψει στο ΣΕΦ το πάθος παικτών και κόσμου για τον τίτλο θα είναι ικανό να βγάλει νοκ άουτ οποιαδήποτε ομάδα στον κόσμο. Μια τέτοια πολυεπίπεδη νίκη ίσως να ξεπεράσει σε σημασία ακόμα και την κατάκτηση της EuroLeague…
ΥΓ. Οι κεραίες μου έπιασαν μια πρόθεση για μια αλλαγή πλεύσης στο Μέσο που έγινε συνώνυμο της τοξικότητας από ιδρύσεώς του. Δεν θα απαλλάγουμε από την τοξικότητα προφανώς, απλώς ο κύριος όγκος της ενδέχεται να στεγαστεί στα… κεντρικά.
