Η γλωσσική δημιουργικότητα του Αριστοφάνη δεν έχει περιορισμούς, όπως αποδεικνύει η κάθε του κωμωδία. Μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή στιγμή είναι η δημιουργία μιας λέξης-μαμούθ στην «Εκκλησιάζουσες», που συνίσταται από 172 γράμματα, 27 συνθετικά και 78 συλλαβές.
Η λέξη αυτή δεν είναι απλώς μια γλωσσική άσκηση, αλλά μια σατιρική αναπαράσταση μιας υπερβολικής γαστρονομικής δημιουργίας, που προδίδει το χιούμορ του μεγάλου κωμωδιογράφου.
Το 1990, η εν λόγω λέξη καταγράφηκε στο Βιβλίο Γκίνες ως η μεγαλύτερη που έχει υπάρξει σε λογοτεχνικό έργο, σημειώνοντας ξανά την ευρηματικότητα του Αριστοφάνη.
Πώς περιγράφεται;
Η λέξη, πέρα από την εντυπωσιακή της δομή, περιγράφει μια ιδιαίτερη συνταγή που περιλαμβάνει ξέχωρες γεύσεις και συστατικά. Μπορεί να ανακαλυφθεί μια σειρά από αλλόκοτες γεύσεις, όπως φέτες ψαριών, καρχαρία και κομμάτια από κεφάλι σκυλόψαρου, σε έναν ενδιαφέροντα συνδυασμό.
Κατά προσέγγιση, η συνταγή μπορεί να διατυπωθεί ως εξής:
«Ένα πιάτο με φέτες ψαριών, καρχαρία και κομμάτια από κεφάλι σκυλόψαρου, που δημιουργούν μια μίξη με έντονη, πικάντικη γεύση. Προσθέτουμε κάβουρα με μέλι, τσίχλα και κοτσύφι από πάνω, αγριοπερίστερο, ένα κανονικό περιστέρι, λίγο ψητό κοτόπουλο, ένα λαγό κρασάτο και τραγανές φτερούγες για βουτήγματα».
