Το βλέπεις στα μάτια τους, στα χαμόγελά τους, το ακούς στα λόγια τους, το απολαμβάνεις στο παρκέ.
Ο φετινός Ολυμπιακός ή μάλλον και ο φετινός παραδίδει μπασκετικά σεμινάρια στις αναμετρήσεις του, γεμίζει τους οπαδούς του και κάνει άπαντες να παραδέχονται την ανωτερότητα αλλά και την πανάξια (διαφαινόμενη) πρωτιά του στη Regular Season.
Αυτή η πρωτιά (η τρίτη στα τελευταία 4 χρόνια) προφανώς κάτι σημαίνει και κάτι δείχνει για το μπάσκετ που παίζουν οι Πειραιώτες στο μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν, αλλά όπως είπε κι ο κόουτς Μπαρτζώκας δεν θα αποδεικνύουν κάτι εφόσον δεν συνδυαστούν με νίκες στα κρίσιμα ματς.
Συνήθως, στη EuroLeague και με τη μαγεία ενός Final-4, δεν φτάνει η καλύτερη ομάδα (απ’ όλη τη σεζόν) ως το τέλος της διαδρομής, αλλά πολλές φορές η πιο τυχερή, αυτή που θα έχει τα μεγάλα της όπλα σε καλή βραδιά, αυτή που κάτι παραπάνω ξέρει από τέτοιου είδους «do or die» παιχνίδια.
Τα τελευταία χρόνια, στα κρίσιμα ο Ολυμπιακός «χάνεται». Και δεν εννοούμε μόνο για τις ήττες που δεν μπορούν να ξεχαστούν. Έχει να κάνει με τη νοοτροπία, με την προσήλωση, με τη μοίρα πολλές φορές. Σίγουρα, πάντως, μπάσκετ δεν παίζουν οι κατάρες και οι παραδόσεις, που όσο κλισέ κι αν ακούγεται είναι για να «σπάνε». Και πάντοτε σπάνε.
Στο διά ταύτα και για να μην… γενικοποιηθεί περισσότερο η κατάσταση, ο φετινός Ολυμπιακός δείχνει να τα έχει όλα. Χαρακτήρα, προσωπικότητα, αντοχή, ανθεκτικότητα, αυθεντικότητα, ηρεμία, αυτοπεποίθηση. Όσα χρειάζεται ένας επίδοξος πρωταθλητής. Όσα χρειάζεται -αλλά δεν είναι πάντα δεδομένα ότι θα έχει- αυτός ο Πολεμιστής του Φωτός, που έχει μάθει να μην τα παρατά.
Έτσι είναι και ο Ολυμπιακός. Κάθε χρόνο με τις δικές του ιδέες, το δικό του μπάσκετ, τις δικές του αρχές. Κι όπου τον βγάλει, κάθε φορά με την πίστη να δυναμώνει και το «θέλω» να γίνεται ακόμα μεγαλύτερο. Μέχρι να έρθει η ώρα της (μπασκετικής) δικαίωσης.
