Το «Κροίσος Πέρσης» έχει εξελιχθεί στην απόλυτη μαύρη τρύπα του Ολυμπιακού με έξι ήττες στα τελευταία επτά παιχνίδια και μόλις δύο κερδισμένα σετ σε αυτές. Οι Ερυθρόλευκοι ήξεραν ότι με καθαρό τρίποντο θα είχαν μεγάλο προβάδισμα για τη δεύτερη θέση, άρα και το πλεονέκτημα έδρας στα ημιτελικά του πρωταθλήματος, ανεξάρτητα από το ποιος θα ήταν αντίπαλος.
Στο πιο must win παιχνίδι της σεζόν στο πρωτάθλημα απέναντι στον Μίλωνα, η ομάδα του Αντώνη Βουρδέρη δεν πήρε απλώς κακό βαθμό, αλλά εμφάνισε όλες τις παθογένειες της σεζόν μαζεμένες παρότι προηγήθηκε με 0-1 σετ.
Κι όταν η ευκαιρία σου δίνεται για να έχεις την αυτοπεποίθηση και την κλωτσάς στα σκουπίδια, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Οι Πειραιώτες έχουν 0/5 με τους τρεις διεκδικητές του τίτλου στο πρωτάθλημα κι αν δεν είχαν κατακτήσει τα δύο τρόπαια που έχουν παιχτεί ως τώρα, θα μιλούσαμε για σεζόν φιάσκο.
Τελικά, ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο; Αυτό της ανατροπής με τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Super Cup και των νικών στο Λιγκ Καπ ή του 0/5 ντέρμπι στο πρωτάθλημα και του αποκλεισμού από τον Φλοίσβο στο Κύπελλο;
Ό,τι κι αν πιστεύει ο καθένας, όποια απάντηση κι αν δώσει, είναι σίγουρο ότι υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής στις περισσότερες ήττες του Ολυμπιακού. Η κατάρρευση στο τελευταίο σετ: είτε είναι πίσω με 2-0, είτε με 2-1 – συχνότερα – η παραίτηση δεν έχει προηγούμενο, λες και το παιχνίδι τελείωσε και οι παίκτες έχουν αποφασίσει να μην παιχτεί πέμπτο σετ. Το φαινόμενο των χαμένων διαφορών είναι σύνηθες, οπότε αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο.
Το πραγματικό παράδοξο που καταγράφηκε στη Νέα Σμύρνη είναι ότι ο Ολυμπιακός όντως τα πήγε καλά σε αρκετούς τομείς: οι παίκτες του Αντώνη Βουρδέρη είχαν 65% στην επίθεση (χωρίς να δεχθούν μπλοκ ή να κάνουν λάθος) στο δικό τους σέρβις – έναντι 48% του Μίλωνα – και 41% στην κακή υποδοχή, ενώ έβγαλαν εντελώς εκτός αγώνα στην επίθεση τους Σάουτεν και Νανόπουλο, με τον Έλληνα ακραίο να έχει και θέματα στην πρώτη μπάλα.
Παρόλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να κρατήσει κάτι από αυτά από τη στιγμή που ο Μίλωνας είχε 19 άσους για μόλις 21 χαμένα σέρβις (!) που πρέπει να είναι και ρεκόρ. Ο Πολουγιάν έφτασε το 65% στην επίθεση και είχε 6 άσους για 6 χαμένα με 20 πόντους συνολικά, ενώ τρομακτικά άνετος ήταν και ο Αγκάμες στο κέντρο.
Ο Πέριν και ο Σέντλατσεκ στριμωγμένοι στην πίσω ζώνη και ο Τζιάβρας εκτεθειμένος να πιάνει όλο τον χώρο και να δέχεται 7 άσους – κυρίως στη θέση 1 – από τους 19 του Μίλωνα.
Τώρα, πώς γίνεται παίκτες όπως ο Πέριν, ο Ατανασίεβιτς, ο Σέντλατσεκ, ο Καβάνα και ο Τζιάβρας με τις παραστάσεις που έχουν αποκτήσει (ο καθένας από το δικό του μετερίζι) να μην αντιδρούν καν, είναι ζήτημα προβληματισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι κάτι ανάλογο συνέβη στο νοκ άουτ παιχνίδι κυπέλλου με τον Φλοίσβο.
Αυτό δεν είναι εικόνα ομάδας που θέλει να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και αυτό σίγουρα δεν είναι εικόνα παικτών που έχουν παραστάσεις. Χωρίς αυτοκριτική σε προπονητικό επιτελείο και αθλητές (που δημόσια αναφέρονται υπέρ του προπονητή τους, χωρίς πάντως κάποιες φορές να το δείχνουν και στην πράξη), ο Ολυμπιακός δεν θα πάει πολύ μακριά στη σεζόν και θα χρειαστεί εκ βάθρων αλλαγές. Το ζήτημα χαρακτήρα, πάντως, υπάρχει και εξακολουθεί να μην υπάρχει παίκτης να τραβήξει τους υπόλοιπους όταν το παιχνίδι στραβώνει.
Και για να το πάμε ένα βήμα παραπάνω, με ή χωρίς κατάκτηση τίτλου, ο Ολυμπιακός πρέπει να πάρει ξεκάθαρες αποφάσεις για το ρόστερ από νωρίς. Το έκανε πέρυσι που άκουσε το ανάθεμα γιατί ανανέωσε με τον Αντρέα Γκαρντίνι και τον βασικό κορμό, ωστόσο η αγορά δεν θα δώσει πολλές επιλογές και η (περιορισμένη για Ελλάδα) δεξαμενή των καλών παικτών με προσωπικότητα/κίνητρο (κάτι που φαίνεται να λείπει το τελευταίο διάστημα) αδειάζει μέρα με τη μέρα. Στην Πολωνία τα ρόστερ έκλεισαν, στις μεγάλες ομάδες της Τουρκίας το ίδιο. Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο.
Φέτος στρώνεται ευκαιρία στον Μίλωνα
Ο Μίλωνας αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε την… οροφή για να βρει τους 19 άσους. Είχε σπουδαία τακτική στο σέρβις σημαδεύοντας τις γωνίες και ανάμεσα στους υποδοχείς του Ολυμπιακού, δείχνοντας πως δεν ήταν το γήπεδο το πλεονέκτημά του (αυτό δεν αλλάζει πως το «Κροίσος Πέρσης» είναι ακατάλληλο για το τωρινό επίπεδο του πρωταθλήματος και θα έπρεπε περισσότεροι προπονητές/παίκτες/παράγοντες να το τονίζουν).
Όταν το σέρβις είναι τόσο καλό, τότε μια ομάδα έχει το περιθώριο να υστερήσει σε άλλους τομείς: Για αυτό και ο φετινός Μίλωνας έχει τη δυνατότητα να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο. Για αρχή, να στοχεύσει στο Κύπελλο που είναι ο πιο «εφικτός» στόχος. Και επειδή όλα δείχνουν πως θα έχει πλεονέκτημα έδρας – της συγκεκριμένης έδρας – στα ημιτελικά, μπορεί κανείς να πει πως έχει τη μεγαλύτερη ευκαιρία που θα του έχει παρουσιαστεί προκειμένου να βρεθεί σε τελικούς πρωταθλήματος.
Ο Ερνάντες είναι παράδειγμα για τους υπόλοιπους αθλητές των ομάδων της τετράδας
Τέλος, ειδική μνεία αξίζει στον Φερνάντο Ερνάντες. Ο Κουβανός διαγώνιος, που δεν έχει καν αλλαγή, που παίζει με ενοχλήσεις στον ώμο, σφίγγει τα δόντια για να είναι παρών σε όλα τα κρίσιμα παιχνίδια του ΠΑΟΚ και τα αντιμετωπίζει όλα σαν τελικούς.
Βγαίνει μπροστά σε κρίσιμους πόντους έτοιμος να πάρει πάνω του ολόκληρη την ομάδα του, καλύπτοντας σταθερά τους συμπαίκτες του. Μερικές φορές οι παίκτες δεν κρίνονται από το αν κατακτούν τίτλους στην καριέρα του, αλλά από τη γενικότερη συμπεριφορά τους και από το μικρόβιο που κουβαλούν μέσα τους θέλοντας να ηγηθούν. Αν το θεωρείτε δεδομένα, κοιτάξτε ξανά την πλειοψηφία των δυνατών ονομάτων της λίγκας.
Ο σχεδιασμός που έγινε, πάντως, στον ΠΑΟΚ είναι εγκληματικός μιας και παίζει με μια καλή εξάδα, χωρίς αλλαγές. Αυτό φάνηκε και απέναντι στον ΟΦΗ, με αποτέλεσμα να μπαίνει σε μπελάδες στο κυνήγι αποτελεσμάτων στις δύο τελευταίες αγωνιστικές, αν οι Κρητικοί κερδίσουν και στο Ρέντη. Θα μπορούσε/έπρεπε να έχει πάρει και περισσότερα πράγματα από τον Τζεφ Τζέντρικ που σε συλλογικό επίπεδο στην καριέρα του δεν έχει την απόδοση που πιάνει στην εθνική των ΗΠΑ.
Παρά ταύτα, ήταν εκείνος που παίρνει μεγάλο credit για τα σέρβις απέναντι στον Παναθηναϊκό και σε έναν (κακό φέτος) Άρη Χανδρινό.
Για την ιστορία, ο ΠΑΟΚ έχει 5/6 ντέρμπι φέτος στο πρωτάθλημα – το καλύτερο ποσοστό – και όταν μείνει κοντά στα σετ, οι παίκτες του μπορούν να κάνουν χοντρή ζημιά.
ΥΓ: Καλό είναι κάποια στιγμή οι προπονητές με δηλώσεις τους να εξηγούν πράγματα στον κόσμο που θέλει να αποκτήσει μεγαλύτερη γνώση. Τα «η σταθερότητα είναι το ζητούμενο», «οι λεπτομέρειες έπαιξαν τον ρόλο τους», ή τα αλαζονικά σχόλια, δεν κάνουν κανένα σοφότερο. Αντίθετα, οι περισσότεροι που τους παρακολουθούν, βαριούνται. Για αυτό και όσους έχουν άποψη, τους θαυμάζουμε!
ΥΓ.2: Credits στον Βασίλη Κωστόπουλο, ένα παιδί που πρώτη φορά στην καριέρα του έχει τέτοιο βασικό ρόλο σε ομάδα της Volley League και έχει σπάσει το ταβάνι του. Ίσως το μοναδικό πραγματικό κέρδος του Φοίνικα σε αυτή την άχαρη χρονιά.
Και μια ερώτηση για το κλείσιμο: Aπό τις ομάδες που βρίσκονται στο 5-10, ποια θεωρείτε έχει τον καλύτερο πασαδόρο και ποια τον χειρότερο; Discuss.
