Ήταν 11 Φεβρουαρίου του 2024, όταν όλα πήγαιναν λάθος στον Ολυμπιακό. Ένα πρώτο μισό της σεζόν 2023/24 που δεν θύμιζε σε τίποτα Ολυμπιακό. Ήττες σε Ελλάδα και Ευρώπη, βαρύ κλίμα, λάθος αποφάσεις, προπονητές που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, παίκτες που δεν έπειθαν με την απόδοσή τους, όλα έδειχναν για μία ακόμη χαμένη χρονιά.
Μέχρι που ήρθε αυτός ο κύριος με το σεμνό χαμόγελα, το κοντομάνικο μπλουζάκι και μετέπειτα το γουρλίδικο τζιν πουκάμισο, να τα αλλάξει όλα. Μια για πάντα.
Δεν είναι δε ότι ήρθε και σε μία ομάδα που της έλειπαν οι τίτλοι. Στον κορυφαίο πολυαθλητικό σύλλογο της Ευρώπης και έναν από τους κορυφαίους στο ποδόσφαιρο -βάσει τίτλων- σε όλο τον πλανήτη, η πίεση σε αγκαλιάζει από το αεροδρόμιο. Ωστόσο, ο σενιόρ Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήρθε έτοιμος, συνειδητοποιημένος, ήρθε για να αλλάξει το ρου της ιστορίας σε μία ομάδα που πίστευε πως τα είχε ζήσει όλα και οι οπαδοί της τραγουδούσαν μονάχα για ένα «όνειρο τρελό». Ο Θρύλος να σηκώσει το ευρωπαϊκό.
Κι έγινε κι αυτό, με την αύρα, την κλάση, το πεπρωμένο του Μεντιλίμπαρ. The rest is history, που λένε και στα χωριά μας. Ο Ολυμπιακός έβαλε την κορώνα του Conference League στο σήμα του, με αυτόν τον υπέροχο Βάσκο στο τιμόνι του. Λες και ήταν της μοίρας τους γραφτό, να συναντηθούν κάποια στιγμή στη ζωή τους και να γράψουν μαζί ιστορία. Να μπουν μαζί στην ερυθρόλευκη αιωνιότητα.
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ μένει σπίτι του. Στον Πειραιά. Στη λεωφόρο των ονείρων εκατομμυρίων οπαδών του Ολυμπιακού που όλα μαζί ενώθηκαν σε ένα το βράδυ της 29ης Μαΐου του 2024. Τα όνειρα που έχουν ένα πρόσωπο ως κοινό παρονομαστή. Ένα βάσκικο πρόσωπο που ξέρει να εκτιμά, ζει όσους τον εκτιμούν και έχει μάθει να παλεύει μέχρι να δικαιωθεί. Όχι τόσο αυτός, όσο η ομάδα του, οι οπαδοί της κι ό,τι πρεσβεύει εν προκειμένου ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος.
Και πού να πάει; Εδώ θα έμενε και τρεις ζωές να ζούσε. Εδώ βρήκε το λιμάνι του, κι ας άργησε. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται και στην περίπτωση του Μεντιλίμπαρ, αυτός (ο λόγος) αποκτά όλο και μεγαλύτερο νόημα χρονιά με την χρονιά. Δύο χρόνια θα κλείνει τον ερχόμενο Φλεβάρη, αλλά είναι σαν να πέρασες ένας αιώνας. «100 χρόνια και δεν είναι αρκετά», που λένε. Ε κάπως έτσι. Δύο χρόνια και -σίγουρα- δεν είναι αρκετά, αλλά πλέον δεν έχει νόημα το μέτρημα. Τι 2027, τι 2028, τι 2029. Ο «Μέντι» θα παραμείνει… αιώνιος στην ιστορία του Ολυμπιακού, μέσα από τις στιγμές που εκτυλίσσονται ακόμα, μέσα από το πιο γλυκό τρόπαιο της ερυθρόλευκης ιστορίας, μέσα από αυτό το τζιν πουκάμισο και τις διηγήσεις σε παιδιά/εγγόνια/δισέγγονα για το πόσο έκλαψες εκείνο το βράδυ στην OPAP Arena.
Όλα αυτά τα συναισθήματα σε ένα πρόσωπο, σε μία βασκική περσόνα 100% αυθεντική. Που στο σήμερα παλεύει για νέους τίτλους, κι ας έχει κατακτήσει ήδη τα πάντα. Conference, νταμπλ και Σούπερ Καπ. Σίγουρα, έπεται και συνέχεια. Δεν τελειώνουν έτσι οι πιο ωραίες ιστορίες. Η συγκεκριμένη, ίσως, να μην τελειώσει και ποτέ…
