Ο σπουδαίος Γιώργος Πρίντεζης είδε το κλειστό του Αγίου Δημητρίου να παίρνει το όνομά του και ως τιμώμενο πρόσωπο μίλησε στον κόσμο που έδωσε το παρών, ανάμεσά τους και οι πρόεδροι της ΚΑΕ Ολυμπιακός, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη και τη χαρά του.
«Πάντα οι στιγμές που ξεκινάς από κάπου, οι πρώτες αναμνήσεις, οι βάσεις που λένε, είναι αυτές που σου μένουν και οι αναμνήσεις είναι αυτές που σε κάνουν και αγαπάς κάτι», τόνισε στην αρχική του τοποθέτηση ο πάντοτε σεμνός Πρίντεζης που στη συνέχεια της ομιλίας του έκανε ειδική μνεία στους Αγγελόπουλους με την ατάκα ότι «χωρίς εκείνους δεν θα ήμασταν όλοι εδώ πέρα. Ούτε δημοσιογράφοι, ούτε εγώ, ούτε κανείς».
Αναλυτικά η τοποθέτηση του Γιώργου Πρίντεζη:
«Καλησπέρα σε όλους, καλή χρονιά. Όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι, για μένα είναι ό,τι χειρότερο να είμαι το επίκεντρο, ειδικά εκτός αγωνιστικού χώρου, παρόλο που είναι κάτι πολύ τιμητικό, δεν σας κρύβω ότι νιώθω πολύ άβολα. Όσο ωραίες και να είναι οι στιγμές που πέρασα στον Ολυμπιακό, όσες όμορφες και να ήταν οι κατακτήσεις, ακόμα και οι δύσκολες στιγμές που σε σκληραγωγούν σε κάνουν καλύτερο.
Πάντα οι στιγμές που ξεκινάς από κάπου, οι πρώτες αναμνήσεις, οι βάσεις που λένε, είναι αυτές που σου μένουν και οι αναμνήσεις είναι αυτές που σε κάνουν και αγαπάς κάτι. Βλέπω παλιούς συμπαίκτες, βλέπω παλιά πρόσωπα και δε σας κρύβω ότι με συγκινεί πάρα πολύ.
Γιατί θυμάμαι σαν τώρα πριν από 22 χρόνια που ήμουν στο ανοιχτό δίπλα και έκανα τις πρώτες μου προπονήσεις, χωρίς φυσικά καν να ξέρω ότι στο μέλλον θα ασχολούμαι επαγγελματικά με το μπάσκετ. Ευχαριστώ πάρα πολύ Δήμαρχε, όλη τη δημοτική αρχή για την τιμή που μου κάνατε.
Είναι ακόμα μεγαλύτερη η τιμή και η χαρά γιατί δεν σας γνωρίζω προσωπικά κι όπως γνωρίζετε δεν είμαι ούτε πολιτικοποιημένο, ούτε ασχολούμαι με κάποια αρχή, ούτε με κάποια παράταξη, οπότε ο συγκεκριμένο με κάνει ακόμα ιδιαίτερα χαρούμενο. Ευχαριστώ πάρα πολύ τους προέδρους, γιατί χωρίς εκείνους δεν θα ήμασταν όλοι εδώ πέρα. Ούτε δημοσιογράφοι, ούτε εγώ, ούτε κανείς.
Αυτή είναι μία πραγματικότητα, όλα αυτά τα χρόνια πορευτήκαμε παρέα και σε όλες τις χαρές όλες τις λύπες. Πολλές φορές ο κόσμος μένει στις χαρές, αλλά οι λύπες και οι στεναχώριες ήταν αυτές οι οποίες σε δένουν και σε κάνουν να αγαπάς και να δένεσαι περισσότερο και με κάποιους ανθρώπους, ακόμα και με συλλόγους.
Εύχομαι να γίνουν ακόμα περισσότερα κλειστά και ακόμα περισσότερα παιδιά να ασχοληθούν όχι μόνο με το μπάσκετ, αλλά με τον αθλητισμό γενικότερα».
