Κάθε ανατροπή που βλέπουμε στο βόλεϊ είναι απολαυστική σε όποιο επίπεδο κι αν αυτή συμβαίνει. Σπάνια, όμως βλέπουμε μια τέτοια ανατροπή σαν αυτή που έκανε στο Μαρκόπουλο ο Ολυμπιακός απέναντι στον Παναθηναϊκό.
Δεν είναι μόνο ότι το 2-0 έγινε 2-3 αλλά ότι το 2-1 και το 14-9 ολοκληρώθηκε με ερυθρόλευκο θρίαμβο, χωρίς καν οι Πειραιώτες να έχουν δείξει με την εμφάνισή τους στα δύο πρώτα σετ πως μπορούν να διεκδικήσουν το τρόπαιο.
Τα δύο πρώτα σετ του Παναθηναϊκού θύμισαν το πρώτο του ημιτελικού του Λιγκ Καπ και τα τρία του πρωταθλήματος στο Ρέντη. Αν η ανατροπή ήταν μια φορά δύσκολη πριν από έναν μήνα στο Λιγκ Καπ, φανταστείτε τώρα, που οι Ερυθρόλευκοι έπρεπε να γυρίσουν από το 2-0 (με το δίδυμο Γιάντσουκ – Νίλσεν να είναι ασταμάτητο) και το 14-9.
Βάσει της μεγαλύτερης εικόνας του αγώνα ως εκείνο το σημείο, φάνταζε αδύνατο, για αυτό και σε αρκετούς η ανατροπή θύμισε αυτή στον Άγιο Θωμά, όταν ο Παναθηναϊκός είχε βρεθεί έναν πόντο μακριά από την πρόκριση αλλά ο Ολυμπιακός κέρδισε τέσσερα σετ σε μια εφιαλτική κατάσταση στο πράσινο στρατόπεδο. Βέβαια, τότε η ανατροπή δεν είχε γίνει με αλλαγές από τον πάγκο όπως την Τρίτη.
Η παρεμβατικότητα του Αντώνη Βουρδέρη έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Ο προπονητής του Ολυμπιακού έψαχνε τη φόρμουλα από το δεύτερο σετ, κάπως να προβληματίσει τον Παναθηναϊκό, κάπως να βγάλει λαγούς από το καπέλο.
Τελικά, το σχήμα που άλλαξε την ιστορία του αγώνα ήταν αυτό με τον Δαλακούρα στο πλευρό του Πέριν και με τον Πιτακούδη δίπλα στον Τζούριτς. Ο Λινάρδος δεν είχε άσχημα στατιστικά, αλλά δυσκολευόταν να κλείσει σε κάποιες περιπτώσεις και παρότι καλός σέρβερ, δεν προβλημάτισε την πράσινη υποδοχή.
Ο Φρομ ουσιαστικά ήταν άφαντος στα δύο πρώτα σετ με 0/6 επιθέσεις και χαρισμένους πόντους, ο Πέριν σε ρηχά νερά, οπότε το φρεσκάρισμα στην πίσω ζώνη ήρθε με τον Δαλακούρα. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με τον Εβρίτη ακραίο, είναι η περίπτωση του παίκτη που οκτώ στις δέκα περιπτώσεις θα δώσει πολλά από τον πάγκο. Ηρέμησε παραπάνω την υποδοχή, πήρε κάποιες κρίσιμες επιθέσεις και βοήθησε και στο σέρβις.
Ο Πιτακούδης πίεσε κι αυτός από τα εννέα μέτρα, είχε 5/5 επιθέσεις και βοήθησε τον Ολυμπιακό να παίρνει εύκολα την αλλαγή, ενώ έκλεινε γρήγορα στο μπλοκ και έδωσε ευκαιρίες για κόντρα μπάλα.
Εκεί, λοιπόν, που στα δύο πρώτα σετ είχε μυρίσει το αίμα ο Παναθηναϊκός, οι ρόλοι αντιστράφηκαν ειδικά μετά το 14-9 του 4ου σετ. Ο Ατανασίεβιτς κέρδισε άσο με την μπάλα να καίει απίστευτα και στο τάι μπρέικ έβαλε εκείνος τις βάσεις για να φτάσει η ομάδα του στην κατάκτηση του σετ.
Ο Σέρβος διαγώνιος είναι πολύ ανεβασμένος εδώ και καιρό ειδικά στην επίθεση (57% στον τελικό), ωστόσο αυτό που του έλειπε είναι καλή απόδοση από τα εννέα μέτρα. Τη βρήκε όταν έπρεπε και έκλεισε τον τελικό με 5 άσους για 3 χαμένα. Προσωπικά, τον θεωρώ MVP κι ας είχε ο Καβάνα την καλύτερη αξιολόγηση (κατά διαστήματα ο Αργεντινός ήταν συγκινητικός με το πώς έτρεχε να απλώσει το παιχνίδι μετά από κακή υποδοχή).
Η τακτική διαφοροποιήθηκε και το καλό μπλοκ άμυνα του Ολυμπιακού συνοδεύτηκε από πιο σωστή στόχευση στο σερβίς, με τους Ερυθρόλευκους να πιέζουν τρομερά τον Χαράλαμπο Ανδρεόπουλο – που ήταν αρνητικός σε 4ο και 5ο σετ – και να ψαλιδίζουν τη διαφορά στο 4ο σετ (και) με τα λάθη του Γκάσμαν.
Ο Παναθηναϊκός για ακόμα μια φορά δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε παιχνίδι που του στράβωσε κι αυτό είναι και το μεγάλο ζήτημα για τις ομάδες που βασίζονται μόνο στο σέρβις και στα δυνατά χτυπήματα στην επίθεση. Το ίδιο του συνέβη και με την Πουατιέ, η οποία δεν έχει το υψηλό επίπεδο προηγούμενων ετών, ωστόσο υπήρξε χαοτική διαφορά στην τακτική προσέγγιση.
Ο παραγκωνισμένος Πρωτοψάλτης πιθανότατα να έδινε περισσότερες λύσεις εάν έμπαινε νωρίτερα και όχι απλώς για να έχει μια τυπική αναφορά στο στατιστικό, δεν θα λέγαμε το ίδιο και για το κέντρο όπου αν ένας (ή και οι δύο) εκ των Βουλκίδη – Γκάσμαν δεν αποδώσει, δεν υπάρχει η εναλλακτική ενός… Πετρέα.
Στο τέλος της ημέρας, η ζωή συνεχίζεται και για τις δύο ομάδες με μια βασική διαφορά όμως: ο Ολυμπιακός έχει 2/2 τίτλους και συνεχίζει στο CEV Cup σε μια σεζόν με πολλά αγωνιστικά θέματα (απομάκρυνση προπονητή, τραυματισμοί), ο Παναθηναϊκός είναι αποκλεισμένος από τον πρώτο γύρο στην Ευρώπη, με δύο χαμένους τίτλους με τον πιο οδυνηρό τρόπο.
Από τη μία, όμως, ο Ολυμπιακός έχει μάθει να κρίνεται αυστηρά σε επίπεδο που πολλές φορές ξεπερνά τη λογική. Τα δύο τελευταία χρόνια μετρά ήδη πέντε τίτλους, πρόκριση στους «8» του CEV Champions League κι όμως το χαμένο πρωτάθλημα και η ήττα στο Ρέντη από τον Παναθηναϊκό δημιούργησε εσωστρέφεια, συσπείρωση, αλλαγές, σκληρή κριτική.
Δυστυχώς, ή ευτυχώς, αυτή είναι η ζωή για τις ομάδες που πρωταγωνιστούν διαρκώς, με αυτόν τον τρόπο γίνονται καλύτερες και κάθε τίτλος αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Ίσως, σε αυτή τη λογική θα πρέπει κάποια στιγμή να μπει και ο Παναθηναϊκός. Δεν αρκεί να έχεις τεράστιο μπάτζετ, πρέπει να περάσεις από όλα τα στάδια. Το «δεν πειράζει, συνεχίζουμε» δεν ωφελεί ποτέ κανέναν μακροπρόθεσμα, είναι απλώς παρηγοριά στον ασθενή με φιλικό χτύπημα στον ώμο. Και η πραγματικότητα είναι πως το «δεν πειράζει, συνεχίζουμε» ακούγεται πιο συχνά από ό,τι θα έπρεπε κόντρα στα δεδομένα του πολύ υψηλού προϋπολογισμού που διαθέτουν οι Πράσινοι.
Υ.Γ: Τα σχόλια για το προπονητικό επίπεδο του Αντώνη Βουρδέρη είναι το λιγότερο απαράδεκτα. Το αν μπορεί να είναι πρώτος προπονητής του Ολυμπιακού για χρόνια είναι μια συζήτηση που δεν είναι της παρούσης και δεν αφορά δημοσιογράφους και φίλους του βόλεϊ. Το ότι, όμως, μετά από τόσα χρόνια σε διαφορετικά πόστα δείχνει κάτι ωραίο, παρεμβαίνει, δουλεύει σκληρά για να βελτιώσει τις αδυναμίες της ομάδας του αξίζει χειροκρότημα.
Δεν ήταν ποτέ ένας διεκπεραιωτικός ασίσταντ. Θήτευσε δίπλα σε μεγάλα ονόματα στον Ολυμπιακό που αυτή τη στιγμή κάνουν καριέρα σε μεγάλα πρωταθλήματα, «ξόδεψε» τα καλοκαίρια του σε Τουρκία και Τσεχία (4η στον κόσμο) για να επιμορφωθεί. Η επιμόρφωση, λοιπόν, είναι γνώση. Και τους ανθρώπους που δεν σταματούν να δουλεύουν, οφείλουμε τουλάχιστον να μην τους απαξιώνουμε αλλά να τους σεβόμαστε. Το λιγότερο.
