Μετά από ένα σίριαλ που διήρκεσε κάμποσες μέρες, ο Ταϊρίκ Τζόουνς έκανε την επιθυμία του πραγματικότητα. Τα δεσμά της Παρτιζάν έσπασαν με τη βοήθεια του Ολυμπιακού και ο 28χρονος «δυναμίτης» θα φοράει για τα επόμενα δυόμισι χρόνια. Αυτά που έζησε το τελευταίο διάστημα στο Βελιγράδι πιθανόν να μην έχουν προηγούμενο: αλήθεια, δεν θυμόμαστε ποτέ άλλοτε στην ιστορία της EuroLeague έναν παίκτη να αποδοκιμάζεται τόσο έντονα και τόσο παρατεταμένα από τους οπαδούς της ομάδας του όπως συνέβη με την περίπτωση του Ταϊρίκ. Πλέον, ο Αμερικανός με την καταγωγή από την Τζαμάικα ετοιμάζεται για μια νέα αρχή, ίσως τη μεγαλύτερη στη μέχρι τώρα καριέρα του…
Ο Τζόουνς γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1997 στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, σε μια οικογένεια με βαθιές ρίζες από την Καραϊβική. Η μητέρα του, Πετρόνια «Γουίνι» Μπέιλι, είχε μεταναστεύσει από την Τζαμάικα σε ηλικία μόλις 11 ετών, φέρνοντας μαζί της την τζαμαϊκανή κουλτούρα που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του. Ο πατέρας του, Λέστερ, γεννήθηκε στις Μπαχάμες από Τζαμαϊκανούς γονείς και έζησε 17 χρόνια στο Χάρτφορντ, όπου αποφοίτησε από το ιστορικό Weaver High School ως εξαιρετικός αθλητής. Αυτή η μίξη πολιτισμών δημιούργησε έναν άνθρωπο βαθιά συνδεδεμένο με τις οικογενειακά του ρίζες, κάτι που φαίνεται ακόμη και στη βιογραφική του σημείωση στο Instagram: «Με μεγάλωσε το EightSixty».
Η τραγωδία που σημάδεψε τα παιδικά του χρόνια
Στις 1 Μαΐου 2002, λίγες μέρες πριν κλείσει τα πέντε χρόνια του, η ζωή του άλλαξε για πάντα. Ο πατέρας του, Λέστερ, πνίγηκε στον ποταμό Κονέκτικατ μετά από επεισόδιο με την αστυνομία. Αυτό ήταν κάτι που συγκλόνισε την κοινότητα του Χάρτφορντ και άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην οικογένεια. Σε συναισθηματική συνέντευξη στην EuroLeague, ο Τζόουνς αποκάλυψε ότι η μητέρα του Γουίνι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογική του διαμόρφωση, μιλώντας του συνεχώς για τον πατέρα του και διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη του. «Η μαμά μου με κράτησε όρθιο. Μου έλεγε συνέχεια πόσο θα περηφανευόταν ο μπαμπάς μου για μένα», είχε αναφέρει.
Το παρατσούκλι «88» και τα συμβολικά του τατουάζ
Το πιο προσωπικό του «σήμα κατατεθέν» ξεκινά από την βρεφική του ηλικία. Ο πατέρας του τον φώναζε «88» επειδή γεννήθηκε ακριβώς 8 λίβρες και 8 ουγγιές. Στα 16 του χρόνια, αποφάσισε να κάνει μόνιμη αυτή την ανάμνηση, χτυπώντας το νούμερο 88 στο δεξί του μπράτσο. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί: έχει επίσης τατουάζ με το νούμερο 32 στον ώμο, τιμώντας τη φανέλα του πατέρα του στο Weaver High School, όπου ο Λέστερ υπήρξε εξαιρετικός μπασκετμπολίστας. Σε μια πιο ποιητική αποκάλυψη προς την EuroLeague, χαρακτήρισε το χαμόγελό του «μόνιμο τατουάζ της μητέρας του», γιατί εκείνη του έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με θετική στάση.
Ο ρόλος του μεγάλου αδελφού και η οικογενειακή ευθύνη
Ο Τζόουνς μεγάλωσε με έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Ντάζουν, με τον οποίο μοιράστηκαν την απώλεια του πατέρα τους. Από νωρίς ανέλαβε ρόλο «μεγάλου αδελφού» όχι μόνο για τον Ντάζουν, αλλά και για τη μητέρα του, γίνοντας το στήριγμα της οικογένειας. Προπονητές από το Bloomfield High και το Vermont Academy τον περιγράφουν ως εξαιρετικά προστατευτικό χαρακτήρα, πάντα δίπλα στους συμπαίκτες του και την οικογένειά του. Σε παλιότερη συνέντευξη στο Fox Sports δήλωσε: «Θέλω να είμαι το πρότυπο που ο πατέρας μου ήταν για μένα, για τα δικά μου παιδιά μια μέρα».
Η κόντρα με την Παρτιζάν: Από την παραίτηση του Ομπράντοβιτς στις αποδοκιμασίες
Η σχέση του Τζόουνς με την Παρτιζάν έφτασε σε ρήξη στα τέλη Νοεμβρίου 2025, με αφορμή την παραίτηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Σέρβος θρύλος άφησε την ομάδα μετά από 7 ήττες σε 8 αγώνες EuroLeague, κατηγορώντας ανοιχτά τους παίκτες για έλλειψη σεβασμού και μη εκτέλεση οδηγιών. Οι φίλαθλοι, πιστεύοντας ότι παίκτες «σαμποτάρισαν» τον 9 φορές προπονητή EuroLeague, στράφηκαν μαζικά κατά του Τζόουνς και άλλων Αμερικανών (Πάρκερ, Μπράουν), θεωρώντας τους κύριους υπεύθυνους.
Στις 4 Δεκεμβρίου στο αγώνα με τη Μπάγερν, 20.000 φίλαθλοι γύρισαν την πλάτη στην ομάδα και αποδοκίμασαν όλους τους παίκτες στο πρώτο ημίχρονο, με τον Τζόουνς να ακούει τα… εξ αμάξης. Η κορύφωση ήρθε στις 26 Δεκεμβρίου στο ματς με τη Μακάμπι (87-112), όπου οι φανατικοί τον αποδοκίμασαν ασταμάτητα. Μετά το ματς, ο Τζόουνς πλησίασε την κερκίδα φωνάζοντας «κατεβείτε κάτω», με το προσωπικό ασφαλείας να τον συγκρατεί για να μην κλιμακωθεί περαιτέρω η κατάσταση.
Το κλίμα παρέμεινε βαρύ για τον Αμερικανό που αποδοκιμάστηκε και στη Χάλα Πιονίρ στην αναμέτρηση με τη Σπλιτ λίγες μέρες αργότερα…
Το post στο Instagram που έβαλε «φωτιά»
Πριν από τρεις μέρες, ο Τζόουνς έκανε ένα post στο Instagram που ουσιαστικά έκαιγε οριστικά κάθε γέφυρα με τη σερβική ομάδα: «Παλιά έλεγαν “πρέπει να φύγεις”, τώρα λένε “πρέπει να μείνεις”». Οι φίλαθλοι το ερμήνευσαν ως κατηγορία κατά της διοίκησης ότι αρχικά ήθελαν να τον διώξουν και μετά «μετάνιωσαν», με σχόλια όπως «προδότης» να κατακλύζουν τα social media. Παρά τις προσπάθειες της Παρτιζάν να τον κρατήσει με δημόσια δήλωση «Ο Τζόουνς είναι δικός μας», η μεταγραφή στον Ολυμπιακό ανακοινώθηκε λίγες ώρες μετά την επίσημη αποχώρησή του.
Η αντίθεση του «σκληρού» των παρκέ με την ευαίσθητη ψυχή στην ιδιωτική ζωή
Παρά την εικόνα του ως high-motor (όπως αποκαλούνται στο ΝΒΑ οι παίκτες με την ασταμάτητη ενέργεια) και άκρως physical σέντερ που τον λες και… εκδηλωτικό εντός παιχνιδιού, όσοι τον έχουν γνωρίσει στην προσωπική του ζωή τον περιγράφουν ως εξαιρετικά συναισθηματικό άνθρωπο. Μετά τα παιχνίδια της Παρτιζάν, περνούσε ώρες με παιδιά και φιλάθλους, ενώ σε συνεντεύξεις της EuroLeague μίλησε ανοιχτά για το πόσο χρόνο χρειάστηκε για να νιώσει άνετα να συζητά δημόσια για τον πατέρα του. «Χρειάστηκαν χρόνια για να μη βλέπω την ιστορία του ως βάρος αλλά ως κίνητρο»: Αυτή η ειλικρίνεια και η διαθεσιμότητά του τον κάνουν ιδιαίτερα δημοφιλή πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.
Για το πόσο κίνητρο έχει για να πετύχει στον Ολυμπιακό, τα λένε όλα οι δηλώσεις του…
