Τα προβλήματα ψυχικής υγείας παύουν σταδιακά να αποτελούν ταμπού στον αθλητισμό καθώς οι επαγγελματίες αθλητές επιλέγουν πια να μιλούν ανοιχτά για αυτά χωρίς να αισθάνονται φόβο.
Ο Τέιλορ Άβεριλ πέρασε μια δύσκολη σεζόν στη Μόντσα, με την ιταλική ομάδα να φτάνει μεν στους «8» του CEV Champions League αλλά ταυτόχρονα να πετυχαίνει τον στόχο της παραμονής στην κορυφαία κατηγορία του ιταλικού βόλεϊ κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.
Ο Αμερικανός χάλκινος ολυμπιονίκης – κορυφαίος κεντρικός στο Παρίσι – προχώρησε σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση μιλώντας για την κατάθλιψη και αποκάλυψε πως θα περάσει τους επόμενους τέσσερις μήνες μακριά από το βόλεϊ (απών από το VNL και πιθανότατα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα) καθώς αισθάνεται την ανάγκη να ανακαλύψει τον εαυτό του και να πάρει μια απόσταση από τον αθλητισμό, χωρίς να γνωρίζει κανείς για την ώρα πότε θα επιστρέψει.
Αναλυτικά όσα έγραψε:
«Μόλις επέστρεψα στις ΗΠΑ από μια σεζόν στη Μόντσα που ήταν πραγματικά απαίσια. Ήμασταν ένα πραγματικά καλό γκρουπ παικτών που πέρασαν μια άθλια σεζόν για διάφορους λόγους. Είμαι πίσω στις ΗΠΑ και δεν θα μπορούσα να αισθανθώ περισσότερο ξένος. Βιώνω μια περίοδο βαθιάς αλλαγής και εξέλιξης στη ζωή μου. Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Σκέφτομαι πώς έχω επαφή με το άθλημα, τη ζωή μου σαν αθλητής και σαν άνθρωπος.
Για αυτό και έχω αποφασίσει να πάρω τον χρόνο μου τους επόμενους τέσσερις μήνες για να σκεφτώ πού πραγματικά είμαι, πώς πραγματικά νιώθω.
Έχω αντιμετωπίσει διαφορετικές μορφές κατάθλιψης. Με τις δυσκολίες της ζωής ως ξένος αθλητής που έχει περάσει τέσσερα χρόνια στο εξωτερικό. Χρειαζόμουν να κάνω ένα διάλειμμα και είμαι χαρούμενος που αυτό το καλοκαίρι θα εξερευνήσω τον εαυτό μου πιο βαθιά.
Συνειδητοποιώ ότι μπορεί να φανεί περίεργο να λέω ότι επιστρέφω στα αλήθεια πίσω στη ζωή, από τη στιγμή που έχω περάσει υπέροχες αθλητικές στιγμές όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Τώρα άλλα υπέροχα και μοναδικά πράγματα με περιμένουν. Θα πάω στη Χαβάη να εξερευνήσω μερικά από αυτά και μετά στο Όρεγκον για φιλανθρωπική δράση.
Θα χρησιμοποιήσω το καλοκαίρι για να έρθω ξανά σε επαφή με τον εαυτό μου. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και πολύ φοβισμένος. Είναι ώρα να εξερευνήσω τα πάντα για μένα ανοιχτά. Είναι ώρα να αποφασίσω, να χαθώ, να εξελιχθώ. Είναι ώρα να μοιραστώ κομμάτια μου που με έκαναν να αισθάνομαι ντροπή. Κομμάτια του εαυτού μου που ευχόμουν να μην υπήρχαν.
Κομμάτια μου που με έκαναν να κλαίω επειδή αν και θεωρώ ότι είναι πραγματικά όμορφα, ακόμα αισθάνομαι αγχωμένος για να τα μοιραστώ επειδή μπορούσα να φανώ αδύναμος».