Θα φανεί λίγο γραφικό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθές. Στο χθεσινό ματς στην Ξάνθη, οι φίλοι του Πανιωνίου δεν έβλεπαν τον Γιώργο Μασούρα ως οπαδοί που θαυμάζουν έναν πολύ καλό παίκτη της ομάδας τους, αλλά σαν… γονείς που καμαρώνουν για τον παιδί που μεγάλωσαν, βλέποντάς το έτοιμο να ανοίξει τα φτερά του.
Διότι ο Μασούρας διαφέρει από τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές που ξεχώρισαν μέσω της παρουσίας του στον Πανιώνιο τα τελευταία χρόνια. Δεν αποκτήθηκε από ομάδα Super League που δεν τον εμπιστευόταν ούτε είχε ως στόχο να αναγεννήσει την καριέρα του. Πήγε στη Νέα Σμύρνη από τον Ηλυσιακό της (ερασιτεχνικής) Γ’ Εθνικής, όντας άγνωστος μεταξύ άλλων αγνώστων. Και μόχθησε πολύ για να καθιερωθεί στην εντεκάδα, αλλά και για να κερδίσει την εκτίμηση των «κυανέρυθρων» φιλάθλων και διοικούντων.
Δεν έπαψε ποτέ να δουλεύει και να εξελίσσεται, χωρίς να γκρινιάζει ή να επιδιώκει την αυτοπροβολή του. Μόνο με σκληρή προσπάθεια στις προπονήσεις και στους αγώνες, έχει φτάσει τα δύο τελευταία χρόνια να θεωρείται αναντικατάστατος στην ομάδα της Νέας Σμύρνης και να ανταμειφθεί από τον Άγγελο Αναστασιάδη με την κλήση του στην Εθνική Ελλάδας. Χωρίς να ευνοηθεί από υπόγεια παιχνίδια μανατζαρέων, χωρίς καν να έχει συνδεθεί με κάποια «μεγάλη» ομάδα. Μόνο με την αξία του, μες στο γήπεδο, με τη φανέλα του Πανιωνίου.
Χθες στην Ξάνθη, ο Μασούρας έλαμψε. Όχι τόσο με το ωραίο γκολ που πέτυχε, αλλά με την «αρχοντιά» που έβγαζαν οι κινήσεις του κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα στα πόδια. Λες και η κλήση στην Εθνική ή το περιβραχιόνιο που κληρονόμησε από τον τραυματισμένο αρχηγό, Παναγιώτη Κόρμπο (ο οποίος είναι λιγότερο «παλιός» από εκείνον στον Πανιώνιο), του έβαλαν κι άλλα «φτερά» στα πόδια. Ήταν μία όχι τέλεια, ασφαλώς, αλλά σίγουρα ηγετική εμφάνιση από έναν ποδοσφαιριστή που βελτιώνεται κάθε εβδομάδα που περνάει.
Πώς είναι το μωρό που γεννιέται, μπουσουλάει, περπατάει, πηγαίνει στο σχολείο και αριστεύει, μέχρι που ανδρώνεται και είναι έτοιμο να βγει στον κόσμο; Έτσι θα νιώθουν βλέποντας την πρόοδο του Μασούρα ο Νίκος Ζαμάνης και ο Χρήστος Δάρας, αλλά και οι οπαδοί του Πανιωνίου, που είχαν γκρινιάξει ουκ λίγες φορές στα χαμένα του γκολ την πρώτη χρονιά –σαν τον γονιό που μαλώνει το παιδί του όταν κάνει μια ζημιά, αλλά δεν παύει να το αγαπάει. Το παιδί μεγάλωσε πια. Συνδέθηκε με μερικές από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία του συλλόγου (όπως το «διπλό» επί του Ολυμπιακού πρόπερσι, με δικό του γκολ) και σπάνια πλέον απογοητεύει τους «γονείς» του. Κι αυτοί καμαρώνουν για τον άνδρα που μεγάλωσαν, αλλά ταυτόχρονα νιώθουν κι αυτό το περίεργο συναίσθημα του φόβου στη σκέψη του ενδεχόμενου αποχωρισμού. Όπως όταν πλησιάζει η ώρα του γάμου του αγαπημένου γιου της μαμάς, με τη γυναίκα της ζωής του.
Ο ρόλος της «μάνας» έχει αποδοθεί εύστοχα στον Πανιώνιο από τον Θωμά Μαύρο –και είναι απόλυτα τιμητικός, παρότι ο κορυφαίος παλαίμαχος γκολτζής συνέδεσε παράλληλα τις μεγαλύτερες και πιο πλούσιες ομάδες με τις γυναίκες της ζωής των ανδρών-ποδοσφαιριστών. Το συμβόλαιο του Μασούρα με τους «κυανέρυθρους» λήγει το προσεχές καλοκαίρι, δεν έχει ανανεωθεί ακόμα και ο φόβος του επικείμενου αποχωρισμού λόγω… γάμου με κάποιον «μεγάλο» απασχολεί τις τελευταίες εβδομάδες τους φιλάθλους της ομάδας της Νέας Σμύρνης.
«Θα μείνει ο Γιώργος;» ή «θα πάρει τουλάχιστον χρήματα η ομάδα;» είναι τα ερωτήματα που τίθενται καθημερινά. Τι θα κάνει ο Μασούρας; Παραμένει άγνωστο, αν και είναι δεδομένη η αγάπη του για τον Πανιώνιο και τους ανθρώπους του, αλλά και η εκτίμηση για όσα του έχει προσφέρει. Οι πιθανότητες, λογικά, δεν είναι με το μέρος των «κυανέρυθρων» κι ας ήρθε η κλήση στην Εθνική (δείγμα του ότι με τον Αναστασιάδη δεν θα έχει τόσο μεγάλη σημασία αν αγωνίζεσαι σε ομάδα που θεωρείται μεγάλη ή πρωταγωνίστρια για να κληθείς), που δεν διάγουν τις καλύτερες μέρες τους οικονομικά. Αλλά κανείς δεν ξέρει…
Μπορεί -λέμε τώρα- ο Μασούρας να συνειδητοποιήσει την ευκαιρία που έχει για να μείνει στην Ιστορία ως ένα από τα πρόσωπα από της δεκαετίας του ’10 για τον Πανιώνιο και να ανανεώσει το συμβόλαιό του, έστω και με λιγότερα χρήματα από αυτά που θα μπορούσε να βρει σε κάποιον «μεγάλο» ή και στο εξωτερικό. Να γίνει ο νέος αρχηγός του, τυπικά και ουσιαστικά, η νέα «σημαία» του, που θα μνημονεύεται από τους σημερινούς «κυανέρυθρους» πιτσιρικάδες σε εκείνους των επόμενων δεκαετιών. Ως ο κορυφαίος και συνάμα ο πιο πιστός παίκτης του Πανιωνίου στα ‘10s, όπως ήταν κάποτε ο Στάθης Χάιτας και ο Γιώργος Δέδες ή –ακόμα καλύτερα– ο Φάνης Χριστοδούλου για την ομάδα μπάσκετ! Κι ας ειπωθεί μελλοντικά από κάποιους ότι αδίκησε τον εαυτό του, όπως οι προαναφερθέντες, επειδή «δεν αγωνίστηκε σε μεγαλύτερη ομάδα και δεν πήρε τίτλους».
Ναι, συμφωνούμε ότι ίσως κάποιοι παραλληλισμοί να είναι υπερβολικοί. Όπως δεχόμαστε ότι στο σενάριο αυτό η παρομοίωση με την οικογένεια εδώ δεν στέκει –δεν είναι φυσιολογικό για κανέναν να μένει με τη μάνα του μέχρι… τα γεράματα. Απλώς, παρασυρμένοι από ρομαντικές σκέψεις, κάναμε μία υπόθεση εργασίας που θα ξέφευγε από την πεπατημένη και θα ικανοποιούσε το μεράκι των λίγων, αλλά πάντα πιστών και ρομαντικών οπαδών του Πανιωνίου. Γνωρίζοντας φυσικά ότι οι πιθανότητες να επαληθευτεί δεν είναι πολλές.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Μασούρας δεν έχει να αποδείξει τίποτα για την αγάπη του προς τον σύλλογο και είναι βέβαιο πως ο κόσμος θα αποδεχθεί με σεβασμό την όποια απόφασή του –διότι κι αυτός έχει σεβαστεί 100% όσα του έχει προσφέρει ο Πανιώνιος και θα συνεχίσει να το κάνει ακόμα κι αν αποχωρήσει. Μέχρι τότε, άλλωστε, έχουμε καιρό. Απομένουν ακόμη τα 2/3 του πρωταθλήματος για να χαρούν και οι δύο πλευρές την ιδιαίτερη και στενή σχέση που έχουν αυτά τα χρόνια.
Υ.Γ.: Ο Πανιώνιος του πρώτου ημιχρόνου στην Ξάνθη, όπως κι αυτός των πρώτων τριάντα λεπτών με τον Παναιτωλικό, ήταν αυτός που θέλουν να βλέπουν οι οπαδοί του. Η οπισθοχώρηση του δευτέρου μέρους δεν κόστισε, παρά την προβληματική αμυντική λειτουργία, δικαιώνει ωστόσο τον προβληματισμό του γράφοντος για το κατά πόσο η φετινή ομάδα έχει τα φόντα για να κάνει το βήμα παραπάνω.
Υ.Γ.2: Η στήριξη του Νίκου Ζαμάνη στον Ζοζέ Ανιγκό τις δύσκολες ημέρες του Σεπτεμβρίου δικαιώνεται, αν και ο Πανιώνιος εξακολουθεί να μην πείθει ότι έχει ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο. Ο Γάλλος, πάντως, δεν έχει εμμονές, αναγνωρίζει τα λάθη του και εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι είναι δίκαιος με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές του. Σαφώς και υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης της ομάδας.
Υ.Γ.3: Ο Μπανανά ήταν πιο σταθερός χθες από τον Ντομίνγκες, δύο τραγικά λάθη του οποίου προκάλεσαν τις μοναδικές πραγματικά αξιόλογες ευκαιρίες της Ξάνθης. Δεν είναι οι καλύτεροι στόπερ του κόσμου ο Καμερουνέζος και ο Βραζιλιάνος, αλλά είναι εργατικοί, φιλότιμοι και παρά τις γκάφες που συχνά κάνουν, «δένουν» αγώνα με τον αγώνα. Το θέμα είναι να παίρνουν μεγαλύτερη βοήθεια και από τη μεσαία γραμμή, που κι αυτή σταδιακά βελτιώνεται, παρά το πλήγμα που προκάλεσε ο τραυματισμός του Κόρμπου.
Υ.Γ.4: Το μεγάλο στοίχημα για τους Πανιώνιους θα είναι να δείξουν την ίδια αγάπη και αφοσίωση στην ομάδα και όταν έρθει κάποια γκέλα σε κάποιο από τα επόμενα ματς. Είχαμε γράψει εγκαίρως ότι η φετινή ομάδα δεν είναι και για πέταμα, όπως και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάει για πρωτάθλημα, ίσως ούτε για Ευρώπη. Ας το έχουμε αυτό υπ’ όψιν όταν έρθει (που θα έρθει) κάποια «στραβή». Δεν χάθηκε ο κόσμος.