Αναζητούσα τις τελευταίες εβδομάδες μια – κατά προτίμηση ευτυχή – συγκυρία προκειμένου να επανέλθω στα ποδοσφαιρικά ΕΥΘΕΩΣ. Η πρεμιέρα των πλέι οφ κόντρα στην ΑΕΚ θα μπορούσε να δώσει μια χαρά αφορμή για κάτι αισιόδοξο, ώστε να πορευτεί ο Ολυμπιακός με αυτό για τις επόμενες εβδομάδες. Μια νίκη, σε συνδυασμό με την ισοπαλία στην Τούμπα θα έφερνε τους Ερυθρόλευκους στην κορυφή έστω και με ισχνό προβάδισμα, δίνοντας ενέργεια στους ίδιους και κουράγιο στον κόσμο τους. Δυστυχώς, αυτή η συγκυρία δεν προέκυψε ποτέ.
Το γιατί δεν προέκυψε μπορούν λίγο – πολύ να το εξηγήσουν όλοι. Κόντρα στη μοναδική ομάδα που νίκησε φέτος από τις λεγόμενες μεγάλες, το σύνολο του Μεντιλίμπαρ δεν κατάφερε να παρουσιάσει την παραμικρή βελτίωση. Κάτι που να κάνει τους οπαδούς του να προσβλέπουν έστω σε μια σειρά μαχών ενόψει συνέχειας. Γιατί, κακά τα ψέματα, ακόμα και η παραλίγο ισοπαλία θα πανηγυριζόταν περίπου σαν νίκη, αφού το -5 θα γινόταν -2 μέσα σε μια στιγμή.
Περίπου έτσι πανηγυρίστηκε και ο αναπάντεχος βαθμός στη Νέα Φιλαδέλφεια πριν από λίγους μήνες, μετά το εύστοχο πέναλτι του Ταρέμι. Εκείνο το βράδυ ο Ολυμπιακός πήρε το μάξιμουμ που θα μπορούσε βάσει εικόνας, ένα ανάλογο μάξιμουμ άγγιξε και στο 98′ χτες με το τρομερό σουτ του Γιαζίτζι. Και για να μην τραβήξει πολύ η συγκεκριμένη κουβέντα, εννοείται ότι το γκολ σωστότατα ακυρώθηκε. Δηλαδή πώς θα μπορούσε να είναι αμέτοχος στη φάση ένας εκτεθειμένος παίκτης που τραβάει το σώμα του τελευταία στιγμή προκειμένου να μην τον βρει η μπάλα;
Μόνο ο Σπάθας θα μπορούσε να αμφισβητήσει – έστω και με… τακτ – μια τόσο καθαρή παράβαση αλλά αυτόν δεν τον παίρνουν στα σοβαρά οι οπαδοί του Ολυμπιακού εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Την τελευταία ευκαιρία να το παίξει «αδέκαστος» τη σπατάλησε σε εκείνο το Άρης – ΠΑΟΚ που του απέφερε τότε το προσωνύμιο «Σπανάθας» από τον Τύπο της Θεσσαλονίκης. Ήταν το περιβόητο πρωτάθλημα της μπουγάδας που καυχιόταν ότι την «καθάρισε» ο Νικόλας Πατέρας με τον τρόπο που θαύμασε όλη η Ελλάδα. Από τότε έχουν γίνει πράματα και θάματα σε όλο τον κόσμο, εκτός από ένα: να πάρει ξανά πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός…
Κάποτε θα γίνει κι αυτό βέβαια, να πιάσει τόπο και το νέο γήπεδο (συν τα τόσα ακόμη) που χτίζει το κράτος στον ΠΑΟ. Προς ώρας τα δυο πράσινα πρωταθλήματα του 21ου αιώνα έχουν αμφότερα ονομασίες. Εκτός από εκείνο της μπουγάδας, υπάρχει και το λεγόμενο «Δούρειο». Ειλικρινά, 22 χρόνια μετά δεν μπορώ να δώσω εξήγηση για το πώς μπορεί κάποιος – διαιτητής και επόπτης – να έχασε το διπλό χτύπημα του Κυργιάκου ενώ η μπάλα ήταν σχετικά κοντά αλλά να είδε καθαρά την κλωτσιά του Τζιοβάνι όταν η μπάλα είχε απομακρυνθεί και το βλέμμα στρεφόταν πιο μακριά από τη φάση.
Ακόμα κι έτσι δέχομαι την εκδοχή του ανθρώπινου λάθους, αυτό όμως δεν αλλάζει σε τίποτα την ουσία που λέει ότι ένα ολόκληρο πρωτάθλημα κρίθηκε από ένα ανεπανάληπτο διαιτητικό σφάλμα. Όπως το περιβόητο non call του Πηλοΐδη που αλλοίωσε τον τίτλο του 2007, εγκαινιάζοντας μια εποχή ανελέητων σφαγών προκειμένου να καταλήγουν με το ζόρι οι κούπες στο ΟΑΚΑ. Η βασική διαφορά μεταξύ των δυο περιπτώσεων είναι πως ουδείς μπασκετικός ρέφερι θα διανοούταν να επικαλεστεί «ανθρώπινο λάθος», γνωρίζοντας ότι ο όγκος των γιαουρτιών που θα φάει θα υπολογίζεται σε τόνους…
Τα όσα έγιναν στα τελευταία δευτερόλεπτα του κυριακάτικου αγώνα δεδομένα μετρίασαν τις αντιδράσεις της εξέδρας. Καλώς, αν θέλετε τη γνώμη μου. Το Καραϊσκάκη γύρισε χθες κάποια χρόνια πίσω, δείχνοντας πλέον μηδενική ανοχή πριν καν τελειώσει το ημίχρονο. Στη λήξη του ακούστηκαν εντονότατες αποδοκιμασίες, στο β’ είχαμε και το «όποιος δεν μπορεί…» και ήταν ξεκάθαρο πως η κατάσταση θα ήταν ακόμα πιο δύσκολη στο φινάλε του αγώνα, αν δεν μεσολαβούσε η φάση του Γιαζίτζι.
Προτού χάσει ένα ακόμα ντέρμπι στην έδρα του, ο Ολυμπιακός είχε ήδη «χάσει» το κοινό του. Μεγαλύτερη ήττα από αυτήν δεν υπάρχει. Σε μια σεζόν γεμάτη σκωτσέζικα ντους, το ποτήρι φαίνεται πως ξεχείλισε οριστικά. Όχι τόσο για το -5 με το «καλησπέρα» στα πλέι οφ, όσο για την εικόνα. Μια εικόνα φρικτή που ακόμα και ομάδες που παλεύουν να σώσουν την κατηγορία δύσκολα θα παρουσίαζαν με τέτοια συχνότητα. Αν εξαιρέσουμε τα ευρωπαϊκά ματς όπου ακόμα και στις αποτυχίες υπήρχε κάτι θετικό για να πιαστείς, όλο το υπόλοιπο κομμάτι μοιάζει με ατέρμονο μαρτύριο που επαναλαμβάνεται με θαυμαστή συνέπεια ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Έχουν υπάρξει σεζόν κατά τις οποίες ο Ολυμπιακός δεν σε άφηνε άναυδο με την απόδοσή του, κάποιες εκ των οποίων μάλιστα συνδυάστηκαν με (άνετα) πρωταθλήματα. Ακόμα και στην πιο αποτυχημένη χρονιά των τελευταίων 30 ετών όμως, όποια κι αν θεωρεί ο καθένας ότι ήταν αυτή, τέτοια συνέπεια στην ανεπάρκεια και το κακό θέαμα δεν πρέπει να έχει υπάρξει ξανά. Για να τα λέμε όλα, έχουν απολυθεί προπονητές με λιγότερο (και λιγότερες) κακές εμφανίσεις από αυτές της φετινής σεζόν. Η διαφορά είναι πως δεν είχαν την «προίκα» του Μεντιλίμπαρ στην πλάτη τους. Δεν είναι δα και τόσο εύκολο να πεις adios σε έναν άνθρωπο που σου έφερε ευρωπαϊκό τίτλο και στη συνέχεια ένα νταμπλ…
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια κακή παρένθεση η περίοδος 2025/26; Ασφαλώς, ανάλογα με το πώς προτιμά να βλέπει ο καθένας τα πράγματα. Από άποψη τίτλου πάντως, περισσότερο παρένθεση ήταν η περυσινή κατάκτηση αφού αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά στις επόμενες εβδομάδες, ο Ολυμπιακός θα έχει μόλις ένα πρωτάθλημα στην τελευταία τετραετία. Το ότι δεν του λείπουν οι κούπες δεν σημαίνει και ότι είναι ανεκτό να τις αφήνει να πηγαίνουν δεξιά και αριστερά.
Κάπου εκεί ίσως εντοπίζεται μια διάσταση απόψεων μεταξύ οπαδών και Μεντιλίμπαρ, αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του Βάσκου το βράδυ της Κυριακής. Προσωπικά θεωρώ εντελώς άστοχη και εκτός ερυθρόλευκου ψυχισμού τη «νουθεσία» του Βάσκου «να μην ξεχνάει ο κόσμος τι του έχουμε προσφέρει» που έκανε στη συνέντευξη Τύπου. Τον διαβεβαιώνω πως κανείς δεν ξεχνάει και για τον λόγο αυτό ο ίδιος δεν άκουσε την παραμικρή αποδοκιμασία στο Καραϊσκάκη. Ακόμα και να άκουγε όμως, η αποδοκιμασία δεν θα ήταν προϊόν αγνωμοσύνης αλλά αντίδραση της δεδομένης χρονικής στιγμής.
Στην πατρίδα του οι οπαδοί κουνάνε μαντήλια, όταν κάποια αποτελέσματα είναι αρνητικά. Εδώ δεν έχουμε τέτοια. Η Σεβίλλη τον απομάκρυνε λίγους μόλις μήνες μετά την κατάκτηση του Europa League, θεωρώντας ότι δεν είχε να δώσει κάτι άλλο στην ομάδα. Αν ο Ολυμπιακός λειτουργούσε με αυτή τη λογική, ο ίδιος θα μπορούσε να έχει απολυθεί πέρυσι όταν στην 9η αγωνιστική είχε τους Ερυθρόλευκους στην 4η θέση, έστω και στο -3 από τον πρωτοπόρο Άρη. Ουδείς διανοήθηκε μια τέτοια εξέλιξη βεβαίως, είτε στη διοίκηση είτε στην εξέδρα και η χρονιά ολοκληρώθηκε θριαμβευτικά.
Η φετινή πάλι, μάλλον δεν θα έχει τίποτε που να θυμίζει το γιορτινό τέλος των δυο προηγούμενων. Ρεαλιστικά μιλώντας, μια ομάδα που έχει μέχρι στιγμής μια νίκη σε 8 «ντέρμπι» μόνο με θαύμα θα μπορούσε να κάνει (τουλάχιστον) 4/5 προκειμένου να έχει σοβαρές ελπίδες τίτλου. Σε μια τέτοια εξέλιξη θα μιλούσαμε για το μεγαλύτερο έπος στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος, όμως η προϊστορία έχει αποδείξει πως όποτε ο Θρύλος χάνει έδαφος στις τελευταίες στροφές, συνήθως χάνει κι άλλο μέχρι το τέλος.
Ώσπου να αλλάξει κάτι από τα παραπάνω, μπορούμε από σήμερα να μιλάμε για μια άκρως αποτυχημένη σεζόν. Η αξιοπρεπής παρουσία στο Champions League δεν χρυσώνει το χάπι (στα πλέι οφ πριν τους «16» αποκλείστηκε ο Ολυμπιακός, όχι στα προημιτελικά), επομένως το κριτήριο είναι τα εγχώρια πεπραγμένα. Εκεί όπου αρχικά χάθηκε το κύπελλο με τρόπο ντροπιαστικό και στη συνέχεια πήρε τον δρόμο για άλλα μέρη και η κούπα του πρωταθλητή.
Οι μέχρι στιγμής επιδόσεις της ομάδας του Μεντιλίμπαρ στα λεγόμενα «ντέρμπι» παραπέμπουν περισσότερο σε ομάδα υποβιβασμού παρά πρωταθλητισμού. Δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα, κυρίως είναι η εικόνα εκείνη που προκαλεί άλλοτε οίκτο και άλλοτε οργή. Τόσο συνεπώς ανήμπορη ομάδα σε απαιτητικά ματς δεν θυμάμαι τις τελευταίες δεκαετίες. Να δέχεται κατ’ εξακολούθηση γκολ στα πρώτα λεπτά στην έδρα της και να μην μπορεί να κάνει έστω μια ευκαιρία της προκοπής σε ολόκληρο ματς. Έγινε με τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο, έγινε με τον Παναθηναϊκό, έγινε και τώρα με την ΑΕΚ.
Επίσης, ο ίδιος ο Μέντι δεν φαίνεται να μαθαίνει από τα λάθη (του). Δεν θα πω για το απερίγραπτο «το πρόβλημα ήταν πως δεν κάναμε καλές σέντρες» που είχε πει πριν λίγο καιρό και για την εμμονή σε ένα στυλ παιχνιδιού που πέρα από παρωχημένο είναι και εντελώς εκτός φιλοσοφίας και DNA του Ολυμπιακού. Θα σταθώ στην περίπτωση του Ντάνι Γκαρθία ο οποίος βλέπει κίτρινη στο 34′ και λίγο αργότερα τραβάει τη φανέλα του Κοϊτά από πίσω. Αν ο σκόρερ της ΑΕΚ έπεφτε κάτω, οι Ερυθρόλευκοι θα έμεναν με δέκα παίκτες πριν τελειώσει το ημίχρονο. Αντί λοιπόν να τον αποσύρει άμεσα ή έστω στην ανάπαυλα ο Βάσκος, τον άλλαξε εντέλει στο 58′ παίρνοντας ρίσκα σαν κι αυτά που άφησαν την ομάδα του με παίκτη λιγότερο στο Χαριλάου. Τότε που φώναζε από μακριά η αποβολή του Γκαρθία και που την άκουγαν όλοι εκτός του κόουτς…
Ο Ρέτσος έλεγε πριν το ματς πως θα κριθεί στο ποιος θα σκοράρει πρώτος. Πράγματι, έτσι έγινε. Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός ήταν εκείνος που έφαγε το γκολ, η δικαίωση του Πάνου έμοιαζε δεδομένη. Το ότι η μοιραία φάση προήλθε από δικό του λάθος προσθέτει απλώς λίγη ίντριγκα παραπάνω. Έχει κάνει προσωπικά λάθη ο Ρέτσος κάμποσα, όμως η συντριπτική πλειοψηφία τους τοποθετείται στην προ Conference League εποχή. Εδώ και μια διετία μιλάμε για τον σταθερά κορυφαίο Έλληνα στόπερ, όσο βεβαίως μπορεί να γίνει σύγκριση ανάμεσα σε παίκτες που παίζουν σε διαφορετικά πρωταθλήματα, αφού π.χ. ο Μαυροπάνος καλείται κάθε εβδομάδα να αντιμετωπίσει μερικούς από τους ικανότερους ποδοσφαιριστές του κόσμου.
Ο Ολυμπιακός δεν έχασε επειδή ο Ρέτσος έκανε λάθος κάτω από τη σέντρα στο 5ο λεπτό. Ο Ολυμπιακός έχασε επειδή δεν διαθέτει την ψυχολογία και τη νοοτροπία που απαιτούν τέτοιου είδους αγώνες. Πίσω από την pre game δήλωση του αρχηγού κρύβεται η ενδόμυχη πεποίθηση πως «αν φάμε πρώτοι γκολ, την κάτσαμε». Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι αποδεκτή μια τέτοια τοποθέτηση από παίκτη του Ολυμπιακού, πολύ περισσότερο από τον αρχηγό του. Από πού κι ως πού κρίνονται τα ματς στο πρώτο γκολ, ειδικά όταν σε αυτά συμμετέχει ο μεγαλύτερος ελληνικός σύλλογος;
Όσοι παρακολούθησαν έστω και μια φορά το ΕΥΘΕΩΣ Live από τον Σεπτέμβριο μέχρι και πριν από λίγες εβδομάδες, γνωρίζουν με ακρίβεια τις απόψεις μου για τον φετινό Ολυμπιακό. Από τον Αύγουστο κόντρα στον Αστέρα μέχρι και το φινάλε της κανονικής περιόδου απέναντι στην ΑΕΛ, τα πάντα έμοιαζαν με μια ευθεία γραμμή σαν αυτή που απεικονίζει τους παλμούς ενός ανθρώπου που μόλις έφυγε από τη ζωή. Δεν ξέρω πότε ακριβώς έφυγε η ζωή από τους Πειραιώτες, όμως σίγουρα είχε γίνει καπνός πριν την πρεμιέρα της Super League. Η οποία θα είχε ξεκινήσει με χοντρή γκέλα αν δεν είχε δώσει τη λύση με ένα απίθανο γκολ ο Γιαζίτζι.
Το «ευχαριστώ» του Μεντιλίμπαρ στον άνθρωπο που του έδωσε μια τόσο πολύτιμη λύση ήταν να τον χρησιμοποιήσει 54 λεπτά (χωρίς τις καθυστερήσεις) στα επόμενα 5 ματς πρωταθλήματος. Στην 7η αγωνιστική ο Γιουσούφ ήταν βασικός στη Λάρισα, εκεί όπου ο Ολυμπιακός πήρε ένα από τα πιο άνετα διπλά της σεζόν και στα επόμενα τέσσερα παιχνίδια τον είδαμε συνολικά ένα τέταρτο μαζί με τα χασομέρια. Μέχρι που ξαναήρθε από τον πάγκο στο Αγρίνιο για να εκτελέσει το κόρνερ από το οποίο προήλθε το νικητήριο γκολ του Ελ Κααμπί…
Ακόμα και ο πιο χαρισματικός παίκτης του κόσμου θα ήταν αδύνατον να βρει ρυθμό παίζοντας τόσο σπάνια και τόσο λίγο. Πόσο μάλλον κάποιος που προερχόταν από μια οδυνηρή περιπέτεια όπως αυτή με τη ρήξη χιαστού της προηγούμενης σεζόν. Μια σπουδαία (έστω και προσωρινή) λύση πήγε να δώσει και την Κυριακή ο Τούρκος, αλλά ο Πιρόλα είχε ξεχαστεί στη μικρή περιοχή του Στρακόσα. Το πρόβλημα του Ολυμπιακού βεβαίως δεν ήταν ο Γιαζίτζι και το αν μπορούσε να προσφέρει περισσότερα ή όχι. Στην τελική, πόσες φορές να σε σώσει ένας παίκτης, είτε παίζει ελάχιστα όπως ο Γιουσούφ είτε συνεχώς όπως ο Ελ Κααμπί.
Θυμάμαι από νωρίς στη σεζόν να λέω για τον Μαρτίνς και τη μηδαμινή συνεισφορά του στο πρωτάθλημα. Φτάσαμε στο Πάσχα και ο βασικός εξτρέμ του Ολυμπιακού έχει όλα κι όλα δυο γκολ και μια ασίστ, κόντρα στον Ατρόμητο, τον Πανσερραϊκό και τον Αστέρα Τρίπολης. Δηλαδή κόντρα στις ομάδες των πλέι άουτ, συν τα τρία γκολ στο Champions League. Για να έχετε μια τάξη μεγέθους στο μυαλό σας, ο ακραία λοιδορημένος Σεμπά είχε στη μοναδική ολόκληρη σεζόν του στο Λιμάνι 3 γκολ και 9 ασίστ στη Super League και συνολικά 7 γκολ και 12 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις.
Ο φοβερός και τρομερός (και αναντικατάστατος στο μυαλό του Μεντιλίμπαρ) Μαρτίνς λοιπόν, έχει αυτή τη στιγμή μια ασίστ λιγότερη στο πρωτάθλημα από τον Γιαζίτζι και ίδια γκολ. Και θα τον είχε ξεπεράσει ο Τούρκος αν δεν έμπαινε κυριολεκτικά στη μέση ο Πιρόλα την Κυριακή. Μαζί με το κύπελλο και το Σούπερ Καπ ο Γιαζίτζι εχει 7 γκολ και 6 ασίστ και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο καλύτεροι ήταν αυτοί που τον άφηναν μόνιμα στον πάγκο ή την εξέδρα και δεν του επέτρεπαν να παίρνει έστω ένα μισάωρο όταν τα ματς πήγαιναν να στραβώσουν…
Ο Μέντι να είναι σίγουρος πως ο κόσμος του Ολυμπιακού ούτε ξεχασιάρης είναι, ούτε και αγνώμων. Θα πρέπει όμως να θυμάται πάντοτε πως όσο πολύ στηρίζει την ομάδα του υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, άλλο τόσο απαιτητικός είναι σε κάθε επόμενο ματς, ό,τι κι αν έχει συμβεί στο προηγούμενο. Αυτή η ψύχωση, όπως την είχε χαρακτηρίσει κάποτε ο Σρέτσκο Κάτανετς, μπορεί κάποιες φορές να μοιάζει παράλογη, ωστόσο ήταν, είναι και θα είναι εκείνη που θα σπρώχνει την ομάδα σε ακόμα περισσότερες επιτυχίες. Αλλιώς δεν θα υπήρχε κανείς στην Ελλάδα με 7 ή έστω 6 σερί πρωταθλήματα, όπως μόνο ο Θρύλος έχει κάνει και μάλιστα σε τρεις διαφορετικές περιστάσεις.
Να είναι επίσης σίγουρος ο Βάσκος πως οποιαδήποτε στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες κι αν αποχωρήσει, θα είναι λαϊκή η απαίτηση για μια προτομή του στο Καραϊσκάκη. Όχι γιατί ήταν ο καλύτερος προπονητής που πέρασε ποτέ, αλλά γιατί κανείς άλλος πριν από αυτόν δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα οδηγούσε ελληνικό σύλλογο στην κατάκτηση ευρωπαϊκού τίτλου. Σπαθένια, παλικαρίσια, δίχως σκιές, δίχως καταγγελίες και σίγουρα δίχως δυσάρεστες μαρτυρίες που ουδέποτε διαψεύστηκαν όσο ήταν εν ζωή εκείνοι που τις έκαναν…
Μέχρι όμως να έρθει η ώρα που θα αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό αλλά και εκείνη που (ελπίζω ότι) θα τον ξαναφέρει κάποια στιγμή πίσω στα εγκαίνια της προτομής που λέγαμε, θα πρέπει να έχει κατά νου ότι το κοινό θα είναι πάντοτε απαιτητικό και θα θέλει σε κάθε περίσταση να βλέπει την καλύτερη εκδοχή της ομάδας του. Τα ίδια ισχύουν και για τους παίκτες. Όσοι ήταν παρόντες στις επικές στιγμές της 29ης Μαΐου θα έχουν μια περίοπτη θέση στο πάνθεον του συλλόγου. Έστω κι αν τύχει να αποδοκιμαστούν για την τωρινή ή τη μελλοντική εικόνα τους. Όσο βρίσκεσαι στο χορτάρι και φοράς την ιερή ερυθρόλευκη ωστόσο, είσαι υποχρεωμένος να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό γνωρίζοντας πως σε αυτό το γήπεδο η αποτυχία δεν έχει ποτέ θέση.
Οι «ναι αλλά για τον Μαρινάκη δεν γράφεις τίποτα» μπορούν να κάνουν λίγη υπομονή ακόμη μέχρι να χαθεί μαθηματικά ο τίτλος για τον Ολυμπιακό, οπότε και θα γίνει ο καταμερισμός των ευθυνών ώστε να δούμε πού και πόσο φταίει ο καθένας στον Ολυμπιακό και κυρίως, ποιος πρέπει να κάνει τι από εδώ και πέρα. Μέχρι τότε, ας διαβάσουν το προηγούμενο αντίστοιχο ΕΥΘΕΩΣ για τον πρόεδρο της ΠΑΕ, το οποίο βεβαίως περιλάμβανε μια μεγάλη αστοχία αφού στο υστερόγραφο ουσιαστικά αποκλειόταν οτιδήποτε θα συνιστούσε ευρωπαϊκή διάκριση. Σαν αυτή δηλαδή που έβγαλε τη μισή Ελλάδα στους δρόμους δυο χρόνια μετά τη δημοσίευση του εν λόγω κειμένου…
Αλίμονο αν σε έναν οργανισμό που αποτυγχάνει δεν φέρει ευθύνη ο ηγέτης του. Ειδικά όταν δεν έχει κάνει όσα θα μπορούσε ώστε να μη δώσει την παραμικρή δικαιολογία στους υφισταμένους του, είτε για πρόκειται για προπονητή και παίκτες, είτε για στελέχη του ποδοσφαιρικού τμήματος. Το αν θα στεναχωρηθεί ο πρόεδρος και πώς θα τον κοιτάξουν οι παίκτες στα μάτια δεν είναι θέματα που απασχολούν τον οπαδό. Ειδικά το δεύτερο δεν θα πρέπει να είναι καν θέμα για τον ίδιο τον Μαρινάκη. Η μόνη πραγματική αγωνία ενός προέδρου του Ολυμπιακού είναι να μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον οπαδό διαβεβαιώνοντάς τον πως λειτουργεί πάντοτε με γνώμονα το καλό του συλλόγου και πως για κάθε αποτυχία θα ακολουθεί μια μεγαλύτερη επιτυχία.
Είμαι βέβαιος πως στην εποχή Μαρινάκη το παραπάνω δεν έχει διαψευστεί ποτέ μέχρι σήμερα. Μετά τις δυο αποτυχίες που ακολούθησαν τα 7 σερί πρωταθλήματα, ήρθαν άλλα τρία (συν μια… υπερβασούλα μέσα το Emirates) και τα δυο χαμένα στη συνέχεια τα ρεφάρισε και με το παραπάνω με ένα ευρωπαϊκό και ένα νταμπλ. Και όπως είχα πει κάποτε μεταξύ σοβαρού και αστείου, να παρακαλάτε μια στο τόσο να αποτυγχάνει παταγωδώς ο Ολυμπιακός ώστε να είναι ακόμα πιο δυναμική η επιστροφή του. Γιατί όσο πιο μεγάλη είναι η αποτυχία, τόσο περισσότερα πράγματα γίνονται ώστε να μην επαναληφθεί…
ΥΓ. Επέλεξα τον Κωνσταντή Τζολάκη για την κεντρική φωτογραφία του κειμένου όχι μόνο επειδή η απογοήτευσή του είναι άκρως ειλικρινής αλλά και γιατί είναι από τους ελάχιστους που δεν μπορούν να μπουν σε οποιαδήποτε κουβέντα περί καταλογισμού ευθυνών…
