Ο Νίκος Πλακιάς αναφέρεται στη συγκλονιστική νύχτα του εκτροχιασμού στα Τέμπη, αποκαλύπτοντας πτυχές της τραγωδίας που βίωσε η οικογένειά του. Στη συνέντευξή του στην Κατερίνα Παναγοπούλου και το Face2Face, περιγράφει τη στιγμή που ενημερώθηκε για το περιστατικό και πώς το μυαλό του αρχικά δεν συνδυάστηκε με την πιθανότητα να πρόκειται για το τρένο που επέβαιναν οι κόρες του.
Ο Πλακιάς αναφέρει ότι ενημερώθηκε αρχικά από τις ειδήσεις για τον εκτροχιασμό και, παρά την αρχική του ανακούφιση καθώς το τρένο που ανέβαινε από την Αθήνα θεωρήθηκε ότι δεν ήταν το ίδιο με αυτό που έλειπε από την οικογένειά του, η κατάσταση άλλαξε δραματικά όταν επιβεβαιώθηκε ότι επρόκειτο για σύγκρουση επιβατικής με εμπορική αμαξοστοιχία. «Εκεί με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα», τονίζει.
Οι μαρτυρίες που έφτασαν στην οικογένεια μετά το τραγικό γεγονός περιγράφουν τις τελευταίες στιγμές των κοριτσιών, με επιβάτες που βρέθηκαν με αυτές στο ίδιο κουπέ να αναφέρουν τις κοινές τους συζητήσεις πριν από τη σύγκρουση. «Ακόμα μαθαίνουμε τις τελευταίες στιγμές από τα παιδιά μας», επισημαίνει ο Πλακιάς.
Περιγράφει την οδύνη της αναμονής και την απεγνωσμένη προσπάθειά του να δώσει νόημα στα γεγονότα, επισημαίνοντας την απόφαση της συζύγου του και του αδερφού του να επισκεφθούν το δικαστικό μέγαρο για να αναζητήσουν πληροφορίες. Αποκαλύπτει ότι μίλησε με άλλους επιβάτες που είχαν παρακολουθήσει τα κορίτσια, οι οποίοι θυμούνται τη ζωντάνια και τον ενθουσιασμό τους.
Ο Πλακιάς εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τη στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου κατά τη διάρκεια των διαδικασιών, επισημαίνοντας ότι η συμπεριφορά της δεν σέβεται τις οικογένειες των θυμάτων. Μάλιστα, τονίζει πως η παρέμβασή του στο δικαστήριο προήλθε από τον σεβασμό που οφείλουν όλοι στους θανόντες.
«Ευτυχώς προλάβαμε αυτό το χάος», σημειώνει ο Πλακιάς. Η αναφορά του στην πολιτική εκμετάλλευση του τραγικού συμβάντος από τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι σαφής. «Οι μεν εκμεταλλεύτηκαν τους πενήντα επτά νεκρούς για ψηφοθηρία», δηλώνει χαρακτηρίζοντας αυτές τις κινήσεις εντυπωσιασμού και ψηφοφορίας.
Στη συνέχεια, αναφέρεται στη συγκάλυψη που παρατηρήθηκε από την κυβέρνηση, καθιστώντας σαφές ότι η προσπάθεια ήταν να διατηρηθεί μυστική η εικόνα του κυβερνώντος κόμματος. Πιστεύει ότι η εντολή που εκδόθηκε ήταν να «σκουπίσουν» τα γεγονότα ώστε να μην χαλάσουν το πολιτικό αφήγημα.
Ο διάλογος για τη σύσταση Συλλόγου Συγγενών και οι οικονομικές του πλευρές είναι επίσης σημεία που θίγει, τονίζοντας ότι πολλές οικογένειες δεν εκπροσωπούνταν όπως θα έπρεπε. Καταθέτει την προσωπική του θέση, δηλώνοντας πως είναι αντίθετος στην ύπαρξη Συλλόγου υπό τις παρούσες συνθήκες.
Ο Πλακιάς, αναφορικά με το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας, δηλώνει πως δεν έχει πειστεί από τα όσα έχουν ακουστεί καθώς και τις εικασίες που προήλθαν από το κομμάτι των πολιτικών.
Σημαντική είναι η περιγραφή των τελευταίων στιγμών πριν φύγουν οι κόρες του για το ταξίδι τους, καθιστώντας σαφές ότι αυτές οι εικόνες τον στοιχειώνουν. «Άμα τα κρατούσα αγκαλιά δεν θα μου έφευγαν», καταλήγει, εκφράζοντας την απέραντη θλίψη του για την απώλεια.
