Την Τετάρτη ο Παναθηναϊκός έχει την πρώτη ευκαιρία του να τελειώσει τη σειρά με τον Ολυμπιακό, έπειτα από το μπρέικ στην έδρα του Ολυμπιακού με 2-3.
Οι δύο ομάδες έδωσαν ένα από τα πιο συναρπαστικά σε εξέλιξη ντέρμπι της σεζόν, χωρίς πολλά λάθη, με σπουδαία ράλι και τρομερή ποιότητα. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να μην κριθεί στις λεπτομέρειες: εκεί δηλαδή που φέτος ο Ολυμπιακός υστερεί όσο δεν πάει.
Ο «διαγώνιος» Γιάντσουκ και η χρυσή αλλαγή του Ανδρεόπουλου
Σε επίπεδο τακτικής, ο Παναθηναϊκός δεν έκανε κάτι διαφορετικό, ούτε έπιασε το σέρβις άλλων αγώνων. Αυτό που κατά βάση έκανε τη διαφορά ήταν η απόδοση του Ντμίτρο Γιάντσουκ, με τον Ουκρανό ακραίο να κάνει την καλύτερη φετινή του εμφάνιση σε μεγάλο παιχνίδι με 27 πόντους από 25/37 επιθέσεις (68% / 57% αποτελεσματικότητα), 1 άσο, 1 μπλοκ και 58% θετική υποδοχή με 42% άριστες σε 26 προσπάθειες χωρίς να δώσει άσο.
Ο Ουκρανός πήρε πάνω του τεράστιο όγκο (και κρίσιμων) επιθέσεων και σε κόντρα μπάλα (τομέα που υστέρησε συνολικά η ομάδα του), με μεγάλα χτυπήματα σε ευθεία και μεγάλη διαγώνιο: Μπορεί κανείς να πει με ασφάλεια πως έβγαλε και με το παραπάνω το – όχι μεγάλο – συμβόλαιό του και μόνο από αυτό το παιχνίδι, αν οι Πράσινοι προκριθούν στους τελικούς.
Δίπλα του ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος που ήρθε από τον πάγκο και με τα σέρβις του (5ο σετ κυρίως), τη σταθερή υποδοχή και την αποτελεσματικότητα στην επίθεση (60%) φρέσκαρε την πίσω ζώνη του Παναθηναϊκού.
Και η αλήθεια είναι πως η παρουσία του επιβεβαίωσε για ακόμα μια φορά αυτό που οι περισσότεροι φώναζαν – μετέπειτα, όχι στην αρχή της χρονιάς – ότι ο συγκεκριμένος ρόλος θα ήταν ο καλύτερος για τον ίδιο και θα προστατευόταν και ο προπονητής του, που εν τέλει πλήρωσε το μάρμαρο της Ευρώπης και των δύο χαμένων τίτλων, καθυστερώντας να βρει το σωστό σχήμα που θα βοηθήσει την ομάδα του.
Σε μεγάλο βαθμό, καθοριστική ήταν και η παρουσία του Πάτρικ Γκάσμαν με τον κρίσιμο άσο στο «5», με τον Σπιρίτο να μην τον αξιοποιεί στο παιχνίδι όπως θα μπορούσε επιθετικά.
Για όποιον παρακολούθησε το παιχνίδι προσεκτικά – και από κοντά – η γλώσσα του σώματος στους παίκτες των δύο ομάδων ήταν εντελώς διαφορετική. Από τη μία, οι τρεις προαναφερθέντες δεν είχαν σταματήσει να πιστεύουν, την ώρα που στον Ολυμπιακό όταν η διαφορά μαζευόταν, οι περισσότεροι στο τάραφλεξ ήταν σαν να μην πιστεύουν στους εαυτούς τους.
Η γνωστή ιστορία του Ολυμπιακού και η επόμενη ημέρα
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των Ερυθρόλευκων φέτος: Ενώ στον δεύτερο ημιτελικό έκαναν την καλύτερη φετινή τους εμφάνιση σε ντέρμπι πρωταθλήματος (όπου πλέον έχουν 0/8), ενώ θα μπορούσαν να έχουν πάρει τη νίκη και να σταματήσουν να αδικούν τους εαυτούς τους, δεν έδειξαν καθόλου εγωισμό.
Ο Αλεξάνταρ Ατανασίεβιτς ολοκλήρωσε το παιχνίδι με 30 πόντους και 72% στην επίθεση όντας κακός μόνο στο τέταρτο σετ (έκανε λάθος και στην τελευταία επίθεση του τάι μπρέικ). Τι να το κάνει, όμως, όταν ήταν μόνος του, η ομάδα του έχει ηττηθεί και όταν έχει προηγηθεί ένας καταστροφικός – βάσει εξέλιξης – πρώτος ημιτελικός με εκείνον μοιραίο;
Μπορεί να γίνει αρκετή κουβέντα για τη διαχείριση του τάι μπρέικ όπου ο Σέντλατσεκ ήταν ο αδύναμος κρίκος, με την επιμονή του Καβάνα να τον φορτώσει ακόμα και σε διπλό μπλοκ, με την «παραίτηση» όταν το 10-7 έγινε 10-10 (με χαμένη κόντρα μπάλα για το 11-7) και το 12-11, 12-15, αλλά κάπως έτσι δεν έχει κυλήσει αυτή η χρονιά;
Κατά τη γνώμη μου, ο Ολυμπιακός πέρα από τη στήριξη που (κακώς και εκ του αποτελέσματος) έδωσε τον Αντρέα Γκαρντίνι, πληρώνει και το γεγονός ότι πίστεψε πως οι περισσότεροι από τους παίκτες που ήταν πέρυσι, θα αποδώσουν διαφορετικά φέτος.
Ο μοναδικός που άξιζε – βάσει των όσων έδωσε πέρυσι και χωρίς ιδιαίτερους τραυματισμούς τότε – να ανανεώσει είναι ο Πέριν. Έξω από τον χορό, οι αποφάσεις για όλους μας είναι απλές. Ποιος όμως μπορεί να πει με σιγουριά ότι δεν θα τον ανανέωνε και θα έβρισκε καλύτερο; Το ότι τελικά ο Καναδός θα ήταν σκιά φέτος και θα έχει μόνο αναλαμπές, ποιος να το περίμενε;
Οι Ερυθρόλευκοι πρέπει να κινηθούν με διαφορετικά δεδομένα φέτος: όχι άλλοι συναισθηματισμοί, όχι άλλες προσδοκίες σε παίκτες που φανερά έκαναν τον κύκλο τους. Αν κάποιος δεν έχει αποδώσει για δύο συναπτά έτη, πώς θα το κάνει σε τρίτο; Δεν μιλάμε για μπάσκετ εδώ, στο βόλεϊ οι αριθμοί είναι πιο κυνικοί.
Είναι καιρός να χτιστεί κάτι καινούργιο, κάτι ωραίο, με παίκτες που θα έχουν κίνητρο. Είτε είναι μεγάλοι σε ηλικία (όπως ο Τράβιτσα που ήταν winner και έκανε και τους άλλους δίπλα του έτσι), είτε νεαροί που θέλουν να εξελιχθούν σε ένα άκρως επαγγελματικό περιβάλλον, είτε συνδυασμός των δύο.
Όχι άλλοι παίκτες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ακουστεί ότι έπαιξαν στον Ολυμπιακό, όχι άλλοι παίκτες χωρίς κίνητρο που βλέπουν το ελληνικό βόλεϊ σε λογική δημοσίου υπαλλήλου, λες και κάνουν χάρη στο άθλημα που παίζουν.
Η επόμενη ημέρα πρέπει να βρει τους Ερυθρόλευκους εντελώς διαφορετικούς, πάντα με την υπενθύμιση πως μιλάμε για μια ομάδα με τρία ευρωπαϊκά τρόπαια, στην οποία έχουν αγωνιστεί τεράστιες προσωπικότητες. Και που πάντα βρίσκει τον τρόπο να σηκωθεί. Χωρίς τα παραπάνω να σημαίνουν πως δεν οφείλει και δεν πρέπει να παλέψει για την ανατροπή διεκδικώντας τις πιθανότητές του να βρεθεί στους τελικούς.
