Η ζωή στην Τεχεράνη τα τελευταία 28 χρόνια σημαίνει ότι οι πολίτες καλούνται να ζήσουν την εμπειρία ενός πολέμου. Ο ήχος των πυραύλων που περνούν από πάνω τους έχει γίνει καθημερινότητα, προσαρμόζοντας τις ζωές τους σε μια νέα πραγματικότητα που απαιτεί να ζουν όχι μέρα με τη μέρα, αλλά ώρα με την ώρα.
Στις 28 Φεβρουαρίου, η πορεία μου με οδήγησε στην περιοχή του Παζαριού, κοντά στην κατοικία του Αλί Χαμενεΐ, η οποία έχει ήδη αποτελέσει πρώτο στόχο των βομβαρδισμών των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην πρωτεύουσα.
Μέσα από το αυτοκίνητό μου, αντιλήφθηκα έναν δυνατό θόρυβο χωρίς να μπορώ να καταλάβω την πηγή του. Ρώτησα έναν περαστικό αν είχε παρατηρήσει αεροπλάνα, και εκείνος μου απάντησε: «Όχι, δεν ήταν αεροπλάνα, αλλά πύραυλοι».
Η σύζυγός μου ήρθε για να μου παραδώσει το μικρόφωνο και τον εξοπλισμό μου, που συνήθως αποφεύγω να χρησιμοποιώ στους δρόμους για να μην τραβώ την προσοχή. Από εκείνη τη στιγμή, οι ανταποκρίσεις μου δεν έχουν σταματήσει, έχοντας μόνο τον χρόνο να επιστρέψω στο σπίτι μου και να συνεχίσω τη δουλειά από την ταράτσα της πολυκατοικίας μου, με περισσότερες από 80 ζωντανές μεταδόσεις από την πρώτη κιόλας μέρα.
Στις πρώτες νύχτες, ο ύπνος μου περιοριζόταν σε τρεις ώρες. Γρήγορα αντιλήφθηκα ότι αυτό δεν ήταν βιώσιμο και πλέον προσπαθώ να εξασφαλίσω τέσσερις έως πέντε ώρες κάθε βράδυ. Όταν ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ έκανε την πρώτη του δημόσια δήλωση μέσω μηνύματος, εγώ ήμουν καθισμένος και τρώγοντας, χωρίς να προλάβω να τελειώσω το γεύμα μου.
Ξυπνάω γύρω στις 6 το πρωί και συνήθως πηγαίνω για ύπνο γύρω στις 2 τα ξημερώματα, ολοκληρώνοντας τις υποχρεώσεις μου.
Ο ρόλος ενός δημοσιογράφου κατά τις διαδηλώσεις στην Τεχεράνη είναι πολύ δύσκολος. Αμέσως μόλις έστησα το τρίποδο, δύο άτομα ζήτησαν τα έγγραφά μου. Διερεύνησαν το τηλέφωνό μου και τον λογαριασμό μου στο WhatsApp, αναζητώντας επαφές με ιρανόφωνα μέσα ενημέρωσης που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό. Παρόλο που με άφησαν να φύγω, η διαδικασία αυτή μου κόστισε δυόμισι ώρες.
Από την αρχή του πολέμου, η πόλη βρίσκεται υπό αυστηρό έλεγχο από τις δυνάμεις ασφαλείας. Κάθε άτομο που στέλνει βίντεο σε ιρανόφωνες τηλεοράσεις θεωρείται πράκτορας του εχθρού. Οι Αρχές έχουν δηλώσει ότι η κοινοβουλευτική ψήφος σε σχετικό νόμο ενισχύει αυτή την κατεύθυνση.
Συχνά, το Ιράν αναφέρεται ως η μεγαλύτερη φυλακή για δημοσιογράφους, όπου υπάρχουν σοβαρές ποινές για απλές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όπου η πρόσβαση στο Διαδίκτυο έχει διακοπεί για δύο εβδομάδες. Προσωπικά, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να περιορίσει την αποστολή των γεγονότων, αν και μερικές φορές επιλέγω διαφορετικές λέξεις. Για παράδειγμα, μιλώντας για το «καθεστώς», προτιμώ τον όρο «εξουσία» για να μην κινδυνεύω άσκοπα.
Η κατάσταση γύρω μου είναι σοβαρή: τα εργοστάσια και τα περισσότερα καταστήματα είναι κλειστά, καθώς οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στη δουλειά τους και παρακολουθούν τα τηλεοπτικά κανάλια. Υπάρχει το κανάλι Iran International που προάγει τις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις, στην επιρροή του οποίου είναι πολλές οι αντιδράσεις στην κοινωνία. Εν τω μεταξύ, το εθνικό κανάλι αναπαραγάγει μηνύματα της εξουσίας, που προβάλλονται στα ελάχιστα ανοιχτά καταστήματα.
Η εναλλαγή στις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ έχει μπερδέψει τον κόσμο, που προσπαθεί να κατανοήσει την κατάσταση. Κάθε ώρα φέρνει νέα δεδομένα, σε μια συνεχόμενη ροή που είναι δύσκολο να παρακολουθηθεί και να αναλυθεί.
Επιθέσεις γίνονται και η εκτίμηση είναι πως αυτές είναι στοχευμένες, ωστόσο οι πραγματικές συνέπειες είναι διαφορετικές. Για παράδειγμα, χθες επισκέφτηκα μια περιοχή στο βόρειο τμήμα της Τεχεράνης, όπου μια πολυκατοικία εξολοθρεύτηκε πλήρως λόγω ενός ηλεκτρολόγου μηχανικού. Δεν γνωρίζω τους λόγους για τον στοχοποιημένο, αλλά για να τον σκοτώσουν, είχαν σκοτώσει και παιδιά καθώς και όλους τους γείτονες του.
Ένας από τους ένοικους της πολυκατοικίας ήταν ο αδελφός μιας φίλης της γυναίκας μου. Ευτυχώς, αν και είχαν δειπνήσει μαζί πρόσφατα, είχε πάει σε διακοπές στην Κασπία Θάλασσα και δεν μπορεί να επιστρέψει. Κάθε μέρα είναι παρόμοια: καφέ και πολυκατοικίες γίνονται στόχοι, χωρίς προβλέψεις και κανείς δεν απαλλάσσεται από τους κινδύνους.
Ίσως η εξουσία να είχε προετοιμαστεί, γνωρίζοντας τι θα συμβεί. Όμως ο πληθυσμός, μέχρι τελευταία στιγμή, πίστευε ότι θα υπάρξει μια διαπραγματευτική λύση και κανείς δεν πίστευε στον πόλεμο, με αποτέλεσμα να μην γίνουν αποθέματα.
Πάντως, πιστεύω ότι πλησιάζουμε στο τέλος και ίσως υπάρχει μια διέξοδος. Οι Αμερικανοί δεν θα μπορέσουν να επιβάλουν αυτό που απέτυχαν μέσω της διπλωματίας.
Αυτή μπορεί να είναι μια πιο αισιόδοξη άποψη εκ μέρους μου. Πριν από τέσσερα χρόνια δημιούργησα έναν αμπελώνα πέντε εκταρίων, 200 χλμ. από την Τεχεράνη, με σκοπό τη σύνταξή μου. Αφιέρωνα χρόνο σε αυτή τη δραστηριότητα, πριν επιστρέψω στη δημοσιογραφία με τον θάνατο του πρώην προέδρου Εμπραχίμ Ραϊσί και την εκλογή του Μασούντ Πεζεσκιάν. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ζωή μου είναι συνδεδεμένη με το Ιράν, ίσως γι’ αυτό και ελπίζω σε μια διέξοδο.
